Κωνσταντίνος Κομιανός, 25η Μαρτίου 1821

Konstantinos Komianos
25/3/2014

25η Μαρτίου 1821

Μιάν ασπαθιά υπερήφανη

να μετατρέψω σέ ζωή που δεν υπήρξε

Στο σκοτάδι ανάσαινα

μυριάδες χρόνια μπαλωμένος

Με του κουράγιου την κλωστή

βαλάντωνα τη δίκορφη σκισιά

σάν απόστημα που δέν εγένει

της πρέπουσας οργής του

Ο ταραγμένος του αφρός

που τρόμαζε τους μαλθακούς

όσων διασπάθισε η ραστώνη

όπου αδιάφοροι ερθήκαν

ανάσαινε συνεκτικός κι αψύς

με της ανάλωσής μου το θυμό

Κι εγώ, την σύνταξή μου να συνδράμω

ευθυτενής κι αμάλγαμ’ ατσαλένιο

διάρρηξα στου δόλου την απάθεια

Nα ορθοποδήσω μέ πυγμή

της έντασης τον πόθο

και να σαλέψω τον εμπύρετο

της αλλαγής βωμό

Στη σύννομη των ομοθρήσκων μου

αγέλη ζωντανός το πόδι να πατήσω 

της ύβρης το θυμίαμα ν’ αφήσω

γι’ άλλους αλλόθρησκ’ ασεβείς

Και σάν το ικμάδι της ψυχής μου καταθέσω 

να διαλαλήσω ημιθανής!

© Κων/νος Κομιανός

Σημ. Επειδή οι καιροί είναι παράξενοι και γιά να μήν στοχοποιηθώ ως εθνικιστής ή ενάντιος του δικαιώματος της ανεξιθρησκίας, σπεύδω να αποσαφηνίσω πώς το ποίημα μπαίνει στο πετσί του ‘Ελληνα επαναστάτη εκείνης της εποχής που επιθυμούσε διακαώς ν' αποτινάξει από πάνω του ένα μακραίωνο και βάναυσο ζυγό υποτέλειας. Απλά και ξάστερα, όσο ξάστερο είναι το δίκιο.

Ηλίας Μάρκος Ματωμένος λυγμός...

Ηλίας Μάρκος

 26/3/2014

Ματωμένος λυγμός

τα τόσα κλικ

υψηλής ανάλυσης

με προσπερνάνε

τόσες και τόσες φωτογραφίες

δαχτυλικά αποτυπώματα

ηλικία ύψος βάρος

ποινικό μητρώο

τίτλοι σπουδών

προϋπηρεσία

αρτιμέλεια

μετανάστης εντός

απαλλαγή στο στρατό

βουνό που έχω στο στήθος μου

στον πυρετό μου

κι η σαγήνη της μικρής πατρίδας

σε κάθε μου κίνηση

σε κάθε παράξενο βήμα

εξόριστος.

Ηλίας Μάρκος

Φωτογραφία: Η.Μ

Βαγγέλης Φίλος Ε, συ! (3)

Ε, συ! (3)

Ε, συ ποιητή!

άσε το κύμα 

μέσα σου ν΄αφρίζει,

με τη γαλήνη 

της σοφίας σου

γράψε,

με την ηρεμία 

της πιο βαθιάς

απελπισίας. 

Ξέρεις:

ό,τι κοντά, στο μέλλον σου,

το είπες.

Μίλα για τον καιρό

των άλλων, των αγέννητων,

στείλε εκεί της λύρας σου 

τους ήχους.

Κράτα εδώ 

την αντήχηση του πηγαδιού 

και την κραυγή σου κράτα.

Το μέλλον συντίθεται 

από τα θραύσματα 

του παρελθόντος,

φύσα τη σκόνη, 

ξέπλυνε τη σκουριά,

κράτα τη λύπη,

ψάξε τη χαρά,

θέλει κοσκίνισμα η άμμος 

να χρυσίσει.

Ε, συ ποιητή,

είσαι το ευλογημένο φίλτρο,

άστ' τα δαιμόνια μέσα σου

να πριονίζουν,

φύτεψε εσύ τα δέντρα 

των επόμενων.

Τις λέξεις πιο πολύ

από τα μάτια σου

να τις προσέχεις,

πάνω απ'τον έρωτά σου, 

πάνω απ΄την πρόσκαιρη 

την ύπαρξή σου 

να τις έχεις, 

αυτές συνθέτουν 

την αθανασία. 

Ε, συ ποιητή 

πάρε το μαύρο 

του εφήμερου θανάτου,

κάνε τους στίχους σου 

λευκές ρωγμές του, 

κάνε το ποίημα σου ελπίδα.

Βαγγέλης Φίλος

Βαγγέλης Φίλος

24 Μαρτίου

Στέλλα Δούμου - Γραφάκου, Ώστε κοιμήθηκες στη στάχτη και ξύπνησες καρπός?

Στέλλα Δούμου
24 Μαρτίου
Ώστε κοιμήθηκες στη στάχτη και ξύπνησες καρπός?
Μη μου το λες!
Αδάμ είπαμε σε λένε?
Δεν έρχεσαι στην παρέα μας? Παίζουμε ‘’Φιδάκι’’.
Εγώ, ο Φίδης και κάτι νάνοι.
Με λένε Εύα.
Τους έπιασαν τρεις μέρες αργότερα.
(Τους τρεις δηλαδή, Οι νάνοι πρόφτασαν κι έγιναν καπνός.)
Για λαθρεμπόριο μήλων και άλλων εδώδιμων
όσο και αποικιακών.
Τιμωρήθηκαν με την εσχάτη των ποινών.
Με Πτώση.
Η Εύα ντι Χέβεν με πτώση της μήτρας
Ο Φίδης Γκαστόν με πτώση των άκρων
Και ο Αδάμ μπεν Αδωνάι με πτώση του αμφιβληστροειδούς.
Εκτοτε κοιμούνται μαζί και ο ένας τρώει τις σάρκες του άλλου.
Οι μηλιές σάπισαν όλες από μαρασμό.
Οσοι επωφελήθηκαν, επωφελήθηκαν.
Οι υπόλοιποι συνέχισαν την ζωή τους ανίδεοι.
(Οι νάνοι ακούστηκε πως δραστηριοποιήθηκαν
στο λαθρεμπόριο διαμαντιών, έχοντας για βιτρίνα μια άχρηστη βεζυροπούλα.)

Πλάτων Φαίδρος

Φαίδρος Πλάτων
Στο Φαίδρο ο Πλάτωνας φιλοσοφεί πάνω στον έρωτα και το λόγο. Το περιεχόμενο, η δομή και τα δρώμενα του διαλόγου αναφέρονται στα δύο θέματα του, με βάση μια προβληματική για τη σχέση μεταξύ των τελευταίων, ως λόγο για τον έρωτα. Ο Φαίδρος επικοινωνεί στο Σωκρά­τη τη γοητεία που του ασκεί ο γραπτός λόγος τον οποίο του έχει... Διαβάστε το στο λίνκ που ακολουθεί : 

http://www.scribd.com/doc/30774684/%CE%A6%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%A0%CE%BB%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1

Θανάσης Σεκλιζιώτης Σονέτο LI απ' τη ποιητική συλλογή "τα 51 σονέτα μου"

Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος
24/3/2014

Σονέτο LI

(δεν θυμάμαι το χρώμα των ματιών σου...)

Δεν θυμάμαι το χρώμα των ματιών σου

κι ούτε το σχήμα των χειλιών θυμάμαι,

μα ξέρω για σένα, πως πάντα θα 'μαι

γλυκός αχός στα βάθη των αυτιών σου.

Δεν θυμάμαι τη γεύση των βυζιών σου,

εγώ κι ο νους μου αντάμα μεθάμε,

και στη τέρψη του κορμιού σου κεντάμε,

της λήθης ξόμπλι, μπλε των τοπαζιών σου

δεν θέλω να σ' έχω μόνο σα μνήμη,

κρυφή λαχτάρα που αχνά διαβαίνεις

δεν θέλω να 'σαι για μένα σελίδα

ενός βιβλίου της ζωής μου φήμη,

εγώ ποθώ μικρή σπίθα κρυμμένης

φωτιάς που θ' ανάψει, κρυφή ελπίδα...

Θανάσης Σεκλιζιώτης

απ' τη ποιητική συλλογή  

"τα 51 σονέτα μου"

Στη φωτογραφία η Σαμοθράκη όπως φαίνεται απ' τη Πλάκα της Λήμνου!

Πετρούλα Σίνη Δεν την αγαπάς τη θάλασσα! Τι να ερωτευθείς από αυτήν....

Δεν την αγαπάς τη θάλασσα

τι να ερωτευθείς από αυτήν....

κι αν η φουρτούνα κόπασε 
τις πρώτες ημέρες του καλοκαιριού 
κάηκε στον ήλιο αυτό το τίποτα που σε άγγιζε  

Δεν την αγαπάς τη θάλασσα

τι να ερωτευτείς από αυτήν....

όταν όμως μέσα της έμπαινες  
 φορούσες την μάσκα έκλεινες τα μάτια
δεν ήθελες  να βλέπεις έτσουζε στο αλάτι η αλήθεια
και  πάλευες με φανταστικούς εχθρούς,
γοργόνες  στοιχειά και τις σειρήνες που σε καλούσαν

γι'αυτές είσαι πάντα εκεί 
ψάχνοντας το άγνωστο μαγικό φως 

"ανεβαίνοντας" σε λοφάκια που μπορείς να τα φτάσεις 

Δεν την αγαπάς τη θάλασσα! Τι να ερωτευθείς από αυτήν....

©Πετρούλα Σίνη 21/7/2013

http://petroulasini.blogspot.gr/2013/07/blog-post_24.html