Κωνσταντίνος Κομιανός, 25η Μαρτίου 1821

Konstantinos Komianos
25/3/2014

25η Μαρτίου 1821

Μιάν ασπαθιά υπερήφανη

να μετατρέψω σέ ζωή που δεν υπήρξε

Στο σκοτάδι ανάσαινα

μυριάδες χρόνια μπαλωμένος

Με του κουράγιου την κλωστή

βαλάντωνα τη δίκορφη σκισιά

σάν απόστημα που δέν εγένει

της πρέπουσας οργής του

Ο ταραγμένος του αφρός

που τρόμαζε τους μαλθακούς

όσων διασπάθισε η ραστώνη

όπου αδιάφοροι ερθήκαν

ανάσαινε συνεκτικός κι αψύς

με της ανάλωσής μου το θυμό

Κι εγώ, την σύνταξή μου να συνδράμω

ευθυτενής κι αμάλγαμ’ ατσαλένιο

διάρρηξα στου δόλου την απάθεια

Nα ορθοποδήσω μέ πυγμή

της έντασης τον πόθο

και να σαλέψω τον εμπύρετο

της αλλαγής βωμό

Στη σύννομη των ομοθρήσκων μου

αγέλη ζωντανός το πόδι να πατήσω 

της ύβρης το θυμίαμα ν’ αφήσω

γι’ άλλους αλλόθρησκ’ ασεβείς

Και σάν το ικμάδι της ψυχής μου καταθέσω 

να διαλαλήσω ημιθανής!

© Κων/νος Κομιανός

Σημ. Επειδή οι καιροί είναι παράξενοι και γιά να μήν στοχοποιηθώ ως εθνικιστής ή ενάντιος του δικαιώματος της ανεξιθρησκίας, σπεύδω να αποσαφηνίσω πώς το ποίημα μπαίνει στο πετσί του ‘Ελληνα επαναστάτη εκείνης της εποχής που επιθυμούσε διακαώς ν' αποτινάξει από πάνω του ένα μακραίωνο και βάναυσο ζυγό υποτέλειας. Απλά και ξάστερα, όσο ξάστερο είναι το δίκιο.