Κυριακή 6 Απριλίου 2014

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Σαν τα δάκρυα των νυμφών χρυσά…



Poly Hatjimanolaki
6/4/2014

Σαν τα δάκρυα των νυμφών χρυσά…

Θυμάμαι την ιστορία με τα δάκρυα που άκουγα από τη γιαγιά μου. Τα δάκρυα που έπρεπε να τα μαζέψει η βασιλοπούλα σε ένα μικρό γυάλινο βαζάκι και όταν αυτά θα γίνονταν χρυσά να ξεκινήσει κάτι
Τι; Δεν θυμάμαι πια.
Θα ήταν όμως ένα σημάδι σαν τα δάκρυα των νυμφών που τα εδέχετο η γη, των αδελφών του Φαέθοντα και σε ήλεκτρο μεταμορφώνονταν ή σαν τον αλχημικό χρυσό, ένα σημάδι πως άλλαξε εντός της επαρκώς, ήλθε δηλαδή το πλήρωμα του χρόνου και μπορούσε να κάνει μια καινούργια αρχή στην ιστορία της.

Με τι να καταπιάνονται άραγε οι βασιλοπούλες στα παλιά τα παραμύθια; Τι νίκες να καταγάγουν;
Καλά τον δράκο τον έχουν ημερώσει χωρίς μάχη και τις ακολουθεί (κάπου λέγεται) γητεμένος. Και άλλα πολλά κατορθώματα ιστορημένα στο πανί μα και στα τραγούδια
που σώθηκαν ως τις μέρες μας, για τα αδέλφια τους τους αγριόχηνους που τους έραβαν πουκάμισα τη νύχτα, ή για τον ύπνο τον βαθύ από όπου ξύπνησαν.
Κατόρθωμα και αυτό σπουδαίο.

Τα πίστεψα λοιπόν αυτά τα δάκρυα κατά λέξη. Άργησα όμως να το αποφασίσω
να αρχίσω να τα μαζεύω και άφησα να περάσει ο καιρός που έρεαν άφθονα, λίμνη
που μπορούσες να κολυμπήσεις. Τώρα πια κόμπο κόμπο
Δένεται η θλίψη πισθάγκωνα
Φράγματα πανύψηλα
Ορθώθηκαν εκεί που ήταν τα ποτάμια
Οι πηγές ίσως να στέρεψαν

Για να μην μπορεί να ταξιδέψει
Το καράβι του παραμυθιού
Με όλες τις παλιές τις υποσχέσεις του

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Οκτώβριος 2012 (re - post)


Βαγγέλης Γιαννελάκης Άκου τα όνειρα σου


Ήρθες εσύ στον ύπνο μου
οχλοβοή βουβή
φωνή αγγελική να ψάλλει
εαρινή εξόδιο ακολουθία.
Πολλοί ήσαν εκεί
μα πιο πολλά τα όνειρα
νωθρά κυνηγημένα,
καμμιά πραγματικότητα
τον ύπνο το βαθύ εγκλωβισμένα.
Ήτανε λέει Άνοιξη
"Δάκρυα της Παναγιάς" πανάλευκα
ευωδιαστός ο τόπος.
Κι ήσουν λευκοντυμένη εσύ
αγκαθωτό στεφάνι ρόδινο στην κεφαλή
την πλάση όλη μάτωνε ο χτύπος της καρδιάς σου,
τόσοι πολλοί συνοδοιπόροι
του έρωτα τα βέλη τρυπημένοι
κι ο κάθε είς έν όνειρο έριχνε στην ποδιά σου•
άλλος καράβια σου 'τάζε θάλασσες και ταξίδια
φουρτούνες είπες, ευχαρίστησες κι απέρριψες,
Άλλος,
χρυσάφια και ρουμπίνια
παλάτια σου 'τάζει τον Όλυμπο
σ' ακρογιαλιές πολύφημες•
φιλιά μαλαματώνουν την καρδιά
είπες κι απέρριψες.
Κι ήρθε ' νας τρίτος ψυχογιός
βαστούσε την καρδιά του
μάτωσε την ποδιά σου
πληγώθηκ' η ψυχή σου
πόνο τόσο πολύ ν' αντέξεις πώς;
κι ας πόνος είν' ο έρωτας


μα ποιός και ποιά θα έστεργε

τον πόνο ν' αγαπήσει;

Κι ως ήρθαν κι άλλοι έφτασεν

και η σειρά δική μου

και είπα από τα μέσα μου

αυτό που η μάνα διάβαζε μικρός ως ήμουν

κείνο τ' ονειροκρίτη,

όνειρο π' ονειρεύετ' όνειρο

βγαίνει αληθινό.

Κι ήμουν πολλά χαρούμενος

κι απ' τη χαρά μου ξύπνησα

κι όθεν ποτέ δεν έμαθα,

όνειρο που 'μειν' όνειρο

αλήθεια που θα ζήσω;

Βαγγέλης Γιαννελάκης Άκου τα όνειρα σου


Ήρθες εσύ στον ύπνο μου
οχλοβοή βουβή
φωνή αγγελική να ψάλλει
εαρινή εξόδιο ακολουθία.
Πολλοί ήσαν εκεί
μα πιο πολλά τα όνειρα
νωθρά κυνηγημένα,
καμμιά πραγματικότητα
τον ύπνο το βαθύ εγκλωβισμένα.
Ήτανε λέει Άνοιξη
"Δάκρυα της Παναγιάς" πανάλευκα
ευωδιαστός ο τόπος.
Κι ήσουν λευκοντυμένη εσύ
αγκαθωτό στεφάνι ρόδινο στην κεφαλή
την πλάση όλη μάτωνε ο χτύπος της καρδιάς σου,
τόσοι πολλοί συνοδοιπόροι
του έρωτα τα βέλη τρυπημένοι
κι ο κάθε είς έν όνειρο έριχνε στην ποδιά σου•
άλλος καράβια σου 'τάζε θάλασσες και ταξίδια
φουρτούνες είπες, ευχαρίστησες κι απέρριψες,
Άλλος,
χρυσάφια και ρουμπίνια
παλάτια σου 'τάζει τον Όλυμπο
σ' ακρογιαλιές πολύφημες•
φιλιά μαλαματώνουν την καρδιά
είπες κι απέρριψες.
Κι ήρθε ' νας τρίτος ψυχογιός
βαστούσε την καρδιά του
μάτωσε την ποδιά σου
πληγώθηκ' η ψυχή σου
πόνο τόσο πολύ ν' αντέξεις πώς;
κι ας πόνος είν' ο έρωτας


μα ποιός και ποιά θα έστεργε

τον πόνο ν' αγαπήσει;

Κι ως ήρθαν κι άλλοι έφτασεν

και η σειρά δική μου

και είπα από τα μέσα μου

αυτό που η μάνα διάβαζε μικρός ως ήμουν

κείνο τ' ονειροκρίτη,

όνειρο π' ονειρεύετ' όνειρο

βγαίνει αληθινό.

Κι ήμουν πολλά χαρούμενος

κι απ' τη χαρά μου ξύπνησα

κι όθεν ποτέ δεν έμαθα,

όνειρο που 'μειν' όνειρο

αλήθεια που θα ζήσω;

Ελισσαίος Βγενόπουλος πλάνη



πλάνη 


μπήκε στη μακρύκανη πλάνη μιας ανησυχίας
το πρωινό αμέριμνο βυθιζόταν 
στις μονοκόμματες καλημέρες

στην εξώπορτα της εποχής 
έστεκαν ακίνητοι δυο άνεμοι
με κατεβασμένα τα φτερά
και λίγες ώρες 
με πριονισμένα κόκκαλα πήρε διαγώνια τη μοναξιά του
κι έφτασε στην ακροποταμιά
μιας μανιασμένης αδιαφορίας 

αριστερά έστεκαν ξυπόλητες ευχές
ειδήσεις με ματωμένα πουκάμισα
και δεξιά ταξίδευε ένα φεγγάρι
χωρίς σκοινιά και χρώματα

αργά βγήκε από τη μακρύκανη πλάνη
και βρέθηκε στ’ ακροδάχτυλα ενός τρεμάμενου μαντείου
να εξετάζει τα εντόσθια του πεπρωμένου του

5.4.14


Ελισσαίος Βγενόπουλος


Σάββατο 5 Απριλίου 2014

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της ΜΑΙΡΗΣ ΓΚΑΖΙΑΝΗ με τίτλο "Σου γράφω...", 21/12/2012 στο Ζάππειο Μέγαρο στα πλαίσια των εγκαινίων της έκθεσης εικαστικών με τίτλο Γυναίκα Unique


Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της ΜΑΙΡΗΣ ΓΚΑΖΙΑΝΗ με τίτλο "Σου γράφω...", ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΒΑΚΑΣ πραγματοποιήθηκε τις 21/12/2012 στο Ζάππειο Μέγαρο στα πλαίσια των εγκαινίων της έκθεσης εικαστικών με τίτλο Γυναίκα Unique. Για το βιβλίο μίλησαν οι Νατάσα Γκουτζικίδου, κοινωνιολόγος-συγγραφέας και Κωνσταντίνος Αγραπίδης, δάσκαλος-υποψήφιος διδάκτωρ.
Αναδημοσίευση από το μπλογκ μου http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2012/12/unique12.html

Γυναίκα Unique στο Ζάππειο από τα εγκαίνια και την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Σου γράφω" της Μαίρης Γκαζιάνη
Η ομιλία της Μαίρης Γκαζιάνη :

"Έλα κοντά μου, σε προσκάλεσα
Όχι! Φώναξες απότομα… καλά είμαι εδώ
Γιατί στέκεσαι στη σκιά? Σε ρώτησα
Με καίει ο ήλιος… αποκρίθηκες
Μα ο ήλιος είναι φως, σε βεβαίωσα
Ο ήλιος φανερώνει τα σημάδια, απάντησες
Τα σημάδια? Αναρωτήθηκα και σε πλησίασα
Μη! Φώναξες πανικοβλημένη… κι οπισθοχώρησα
... Σε παρατηρούσα καθώς έστρεφες το πρόσωπό σου αντίθετα
Φορούσες την μακριά χλαμύδα της ιέρειας
στο μωβ χρώμα του πένθους
Άφησέ με να σε πλησιάσω, παρακάλεσα
Κανείς δεν μπορεί να μ΄ αγγίξει, ψιθύρισες, αιμορραγώ…
Αιμορραγείς? Ξαφνιάστηκα,
δώσε μου το χέρι σου να σε οδηγήσω
Δεν μπορώ να φύγω… αντέτεινες
Να φύγεις από πού? Ούρλιαξα… Πεθαίνεις
Είναι μακρύς ο δρόμος του θανάτου, μου απάντησες δύσθυμα
Κι ο πόνος σε ρώτησα? Ο πόνος που κατοικεί?
Στο σώμα μου… απάντησες
Στο σώμα σου που? Επέμενα
Παντού! Σου ξέφυγε
Και η ψυχή σου? Ξαναρώτησα… Η ψυχή σου πονάει?
Η ψυχή μου δεν έχει μελανιές
πάλλευκη παραμένει στης κτηνωδίας τον οίστρο
Πάγωσα! Βιασμένο σώμα, συνειδητοποίησα
Γιατί δεν αντιστέκεσαι? επέμενα
Φοβάμαι! Απάντησες και ξέσπασες σε αναφιλητά
Φοβάσαι εσύ? Η γυναίκα? Η ζωή?
Δεν έχω τόπο…, είπες, δεν έχω χρόνο…, συμπλήρωσες.
Εγώ είμαι ο τόπος σου, σου απάντησα
Εγώ είμαι ο χρόνο σου, συμπλήρωσα
Εγώ είμαι η δύναμή σου
Πάλλευκη με αποκάλεσες, έτσι σε πλησιάζω…
Έφθασα κοντά σου με αθόρυβα βήματα
Άγγιξα το χέρι σου, σε πήρα αγκαλιά
Σου φόρεσα την πράσινη χλαμύδα της ελπίδας
Χτένισα τα μακριά μαλλιά σου
Τα μάζεψα σε δύο κοτσιδάκια
Ύστερα έστρεψα το πρόσωπό σου προς το φως, να λάμψεις!
Έφυγαν τα σημάδια μονομιάς!
Έλα! Ακολούθησέ με! Σου ζήτησα
Σ΄ ευχαριστώ! Ψυχή μου, είπες.

Καλησπέρα σας κι από εμένα,
Επέλεξα να σας χαιρετήσω με αυτό το μικρό κείμενο, λόγω της ημέρας που είναι αφιερωμένη κατά της γυναικείας κακοποίησης, θέλοντας να στείλω το μήνυμα στις κακοποιημένες γυναίκες, ότι την δύναμη την έχουν μέσα τους και μπορούν ν΄ αντισταθούν.
Να ευχαριστήσω πολύ την γκαλερί Art Kolonaki και την Artway για την δυνατότητα που μου έδωσαν να παρουσιαστεί η ποιητική μου συλλογή «Σου γράφω…» σε μια τόσο σημαντική εκδήλωση που έχει θέμα την ημέρα κατά της γυναικείας κακοποίησης και ιδιαίτερα τον κ. Γιώργο Γούρλα και τον κ. Γιώργο Σάρδη.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου στους φίλους που ανέλαβαν να μιλήσουν απόψε για το βιβλίο μου.

Την Νατάσα Γκουτζικίδου, κοινωνιολόγο-συγγραφέα, φίλη ψυχής, η οποία καθοδήγησε τα βήματά μου και στάθηκε δίπλα μου σε όλη τη διαδρομή για την έκδοση του βιβλίου μου. Η Νατάσα έχει εκδώσει πέντε βιβλία ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΛΟΓΩΝ, ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ, ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ & ΘΥΜΗΣΟΥ ΟΣΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ τα οποία μπορείτε να τα βρείτε στα βιβλιοπωλεία ή να τα παραγγείλετε μέσω FB από την Ηλεκτρονική Λέσχη Βιβλίου.
Νατάσα μου σ΄ ευχαριστώ πολύ, που με στήριξες και που στολίζεις τη ζωή μου με τη φιλία σου!

Να ευχαριστήσω την Τατιάνα-Κατερίνα Θωμαΐδη, επίσης φίλη ψυχής, που η ζωή επέμενε να μας φέρει πολύ κοντά, τραγουδίστρια-performer, συγγραφέας και occasional actress. Τραγουδιστική δουλειά της μπορείτε ν' ακούσετε στο youtube ή στην προσωπική της ιστοσελίδα στο fb, στο όνομα Τατιάνα - Κατερίνα Θωμαΐδη. Η ποιητική της συλλογή "τα Ημερολόγια της ΜέσΑ ζωής" διατίθεται από την ίδια, για προσωπική επαφή χρησιμοποιήστε το fb στ' όνομά της.
Τατιάνα μου σ΄ ευχαριστώ πολύ! Η ζωή δεν έκανε λάθος όταν επέμενε να μας φέρει κοντά!

Να ευχαριστήσω τον Κωνσταντίνο Αγραπίδη, 30 χρόνια φίλο μου, κολλητός μου όπως συνηθίζεται να λέγεται, αδερφός μου λέω εγώ. Ο Κωνσταντίνος στάθηκε δίπλα μου σε κάθε νέα περιπλάνηση που η ψυχή μου επέλεγε να δραπετεύσει. Και στήριζε κάθε βήμα μου.
Ειδικός παιδαγωγός, φιλόλογος, θεολόγος, συγγραφέας του βιβλίου: "Η Θρησκευτική Αγωγή στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση", υποψήφιος διδάκτορας. Το βιβλίο του μπορείτε να το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Κωνσταντίνε μου σ΄ ευχαριστώ που επί 30 χρόνια με τιμάς με τη φιλία σου και την πλήρη υποστήριξή σου!

Και βέβαια να ευχαριστήσω όλους εσάς που παρευρεθήκατε στα εγκαίνια αυτής της ομαδικής έκθεσης ζωγραφικής με θέμα την ημέρα κατά της γυναικείας κακοποίησης και παραμείνατε για την παρουσίαση της ποιητικής μου συλλογής με τίτλο «Σου γράφω…»
Σας ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου!!
Χρόνια πολλά!!! Καλές γιορτές σε όλους, με πολλή-πολλή αγάπη μέσα σας και γύρω σας!
Καλά Χριστούγεννα!!!"


Τα ανωτέρω η Μ. Γκαζιάνη τα έγραψε και για την παρουσίαση του πίνακά της-όπως πάντα συνηθίζει να γράφει ποίηση συνοδεύοντας τα έργα της -με τον οποίο συμμετείχε και διακρίνεται από αριστερά της στην πιο κάτω φωτογραφία....
Γυναίκα Unique στο Ζάππειο από τα εγκαίνια και την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Σου γράφω" της Μαίρης Γκαζιάνη(από αριστερά Μαίρη Γκαζιάνη, Αγραπίδης Κωνσταντίνος) 21/12/2012

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Μια ασθένεια



Poly Hatjimanolaki
4 Απριλίου
Μια ασθένεια


Ήταν ο ήλιος άγριος έδιωχνε τις αποχρώσεις, ξέβαφε τα πάντα. Ο δρόμος πολυσύχναστος. Βοή. Τα μηχανάκια βιαστικά, θελήματα, διαδρομές ιδιωτικές. Η επιγραφή του ανθοπωλείου. Το όνομα του δρόμου δεν χρειάστηκε να το θυμηθεί. Κενό. Κράμπα στο στομάχι. Βοή στα αυτιά. Είχε κοκκινίσει στο πρόσωπο. Το ήξερε. Χωρίς να δει τον καθρέφτη.

Γράφει και ξαναγράφει τα συμπτώματα
το βλέμμα που σπιθίζει
το πρόσωπο που φλέγεται
τον κρύο ιδρώτα και το τρέμουλο
και ο σεισμός στο στήθος που τραντάζει
το κλουβί
όπως αποτυπώθηκαν στην τέχνη της ποιήσεως
Τα αμετάβλητα αισθήματα
το κορμί σαν διαλύουν
μια ανάμνηση.

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Απρίλιος 2014

Φωτό από την ταινία Paris Texas


Παρασκευή 4 Απριλίου 2014

Γιώργος Κόρδης Βρέχει.. δυο μέρες τώρα βρέχει...

Έργο του Γιώγου Κόρδη a surrealistic view of melancholy...pencil..https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10203298882814042&set=a.1585579720608.85119.1269234149&type=1&theater

Βρέχει..
δυο μέρες τώρα βρέχει...όμορφα είναι..όλα μέσα σε αργυρό, χαμηλό, σεμνό και τεταπεινωμένο φως..χωρίς εξάρσεις χρωματικές η φύση..αφήνει χώρο στους ζωγράφους ..και στη φαντασία...κι αυτός ο ήχος της βροχής...
το γοητευτικότερο ερωτικό κάλεσμα..αναμφίβολα ..


George Kordis

3/4/2014