Poly Hatjimanolaki
6/4/2014
Σαν τα δάκρυα των νυμφών χρυσά…
Θυμάμαι την ιστορία με τα δάκρυα που άκουγα από τη γιαγιά μου. Τα δάκρυα που έπρεπε να τα μαζέψει η βασιλοπούλα σε ένα μικρό γυάλινο βαζάκι και όταν αυτά θα γίνονταν χρυσά να ξεκινήσει κάτι
Τι; Δεν θυμάμαι πια.
Θα ήταν όμως ένα σημάδι σαν τα δάκρυα των νυμφών που τα εδέχετο η γη, των αδελφών του Φαέθοντα και σε ήλεκτρο μεταμορφώνονταν ή σαν τον αλχημικό χρυσό, ένα σημάδι πως άλλαξε εντός της επαρκώς, ήλθε δηλαδή το πλήρωμα του χρόνου και μπορούσε να κάνει μια καινούργια αρχή στην ιστορία της.
Με τι να καταπιάνονται άραγε οι βασιλοπούλες στα παλιά τα παραμύθια; Τι νίκες να καταγάγουν;
Καλά τον δράκο τον έχουν ημερώσει χωρίς μάχη και τις ακολουθεί (κάπου λέγεται) γητεμένος. Και άλλα πολλά κατορθώματα ιστορημένα στο πανί μα και στα τραγούδια
που σώθηκαν ως τις μέρες μας, για τα αδέλφια τους τους αγριόχηνους που τους έραβαν πουκάμισα τη νύχτα, ή για τον ύπνο τον βαθύ από όπου ξύπνησαν.
Κατόρθωμα και αυτό σπουδαίο.
Τα πίστεψα λοιπόν αυτά τα δάκρυα κατά λέξη. Άργησα όμως να το αποφασίσω
να αρχίσω να τα μαζεύω και άφησα να περάσει ο καιρός που έρεαν άφθονα, λίμνη
που μπορούσες να κολυμπήσεις. Τώρα πια κόμπο κόμπο
Δένεται η θλίψη πισθάγκωνα
Φράγματα πανύψηλα
Ορθώθηκαν εκεί που ήταν τα ποτάμια
Οι πηγές ίσως να στέρεψαν
Για να μην μπορεί να ταξιδέψει
Το καράβι του παραμυθιού
Με όλες τις παλιές τις υποσχέσεις του
Πόλυ Χατζημανωλάκη
Οκτώβριος 2012 (re - post)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου