ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ Η ΜΑΧΑΙΡΙΑ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Μάριον Μίντση
21/4/2014
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ Η ΜΑΧΑΙΡΙΑ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Στο δρόμο λέει που συχνά πηγαίναν, αντάμωσαν μια φορά, η λύπη μαυροφορεμένη κι ανθοστόλιστη η χαρά.
Κι ήταν η χαρά λουσμένη με το δάκρυ κι η θλίψη χαμογελαστή στην προσδοκία.

Έτσι, η χαριστική βολή δεν άργησε να έρθει. Λίγες μέρες αργότερα, πήρα εντολή για την μετάθεσή μου στην Αθήνα, με την ποινή από τον επιφανή σύζυγό της, να μην έχω το δικαίωμα να επιστρέψω ποτέ στην Κύπρο, καθώς στη λίστα του αεροδρομίου, είχε γραφτεί για μένα τώρα,
η καταραμένη λέξη: A N E Π Ι Θ Υ Μ Η Τ Ο Σ
Αυτή είναι η ζωή, με παρηγορούσε μέσα απ΄την σοφία του ο Ηρόδοτος:
Τ΄ ανθρώπινα, είναι ένας τροχός που γυρίζει και δεν αφήνει να
ευτυχούν οι ίδιοι.

Σαν τρελός που αφήνει πίσω του, ότι πολύ αγάπησε, βρέθηκα χαράματα στο αεροδρόμιο, με την αδειοσύνη της ψυχής στην υπέρβαρη βαλίτσα μου , που είχε πια μισέψει.
Για καλή μου… τύχη, βρέθηκε μπροστά μου ένας θάλαμος. Σαν τον ναυαγό που απεγνωσμένα ψάχνει για σανίδα, έχωσα το χέρι μου βαθειά, να ζητιανέψω ένα κέρμα. Όση ώρα σχημάτιζα τον αριθμό της, σαν τον επαίτη που γυρεύει της μιας γουλιάς παρηγοριά, εκλιπαρούσα της καρδιάς μου την Ανάσταση, όταν…

Όταν εντελώς ανέλπιστα, άκουσα τη θεία φωνή της.
Κλαίγαμε κι οι δυο. Μέσα από κείνη τη βουβή μας κραυγή, χωρίς να αρθρώσουμε ούτε μία λέξη, είχαμε πει τόσα πολλά, όσα εγκυμονούσε η λαλίστατη γλώσσα της σιωπής!
Ενώ το μεγάφωνο, ανελέητα με προειδοποιούσε:
Τελευταία αναγγελία της πτήσεως 210 για Αθήνα.

Άρχισα να τρέχω με μουδιασμένα βήματα σημειωτόν, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βγάλω την απελπισιά σεργιάνι.


Ναι, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Εν ονόματι της Αγάπης, όλα τα δεινά. Ηδονική παλίρροια σαν την βρεις, άμπωτη σαν τη χάσεις. Κι από κοντά η πριγκιπέσσα φύση να με τρελαίνει με την ευφυϊα της!

Ενώ εγώ, είχα στεφανωθεί τον Γολγοθά, η φύση αναίσθητα φλερτάριζε μέσα στον παράδεισό της.
Με τον ήλιο της να με τυφλώνει, ενώ εγώ ψαχούλευα το φως, στης ήττας τα σκοτάδια…
Με τα πετούμενα να ερωτοτροπούν ασύστολα μέσα στα κλαδιά…
Με τα φλύαρα αστέρια, ερωτευμένα με το απρόσιτο φεγγάρι…
Με τις Πασχαλιάτικες λαμπάδες, να Γονατίζουν στον προβολέα της Αγάπης!
Ενώ η ψυχή με σπαραγμό να αναρωτιέται, πώς ήταν δυνατόν η φύση αδιάφορη, να ζωγραφίζει στον θρήνο μου την γυροβολιά της.


Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι θα είχαν γίνει θεατές του σπαραγμού μου, καθώς δρασκέλιζα και το τελευταίο σκαλοπάτι, εκείνο που θυμάμαι όμως, ήταν, ότι μια ευγενική αεροσυνοδός, μ΄έπιασε από το μπράτσο και με οδήγησε στην πρώτη θέση. Μου προσέφερε κονιάκ, ενώ συγχρόνως μου ψιθύριζε:
-Eίναι πικρό το ποτήρι του αποχαιρετισμού, το ξέρω.
Της έγνεψα το κεφάλι συγκαταβατικά και με φωνή τρεμάμενη της είπα… ‘’και δεν το ήπια ακόμη όλο’’…
ενώ, της Ενοχής τα χείλη , άλλα μολογούσαν…

Του φεγγαριού σου την ασυδοσία, την βλέπει ο ήλιος και ματώνει.

Εκείνη τη νύχτα ο ουρανός,
μοιρολογούσε με τη γη, στου κεραυνού την τιμωρία.
Κι εγώ, τα ραγισμένα όνειρα, ένα- ένα να πενθώ,
στου έρωτα την θανατηφόρα αναλγησία.

-Αχ βρε έρωτα προδότη, ραντίζεις με ροδόνερο, θερίζεις το φαρμάκι.
Στο ένα μάγουλο σφαλιάρα, στο άλλο το φιλί.
Στο ένα βλέφαρο οδύνη, στο άλλο ηδονή.
Θα μου πεις… ούτε με έναν έρωτα, ούτε με μιαν αγάπη τελειώνει η ζωή, αρκεί…
η ‘’γκαστρωμένη νύχτα’’ κάποτε να ξημερώσει!
Και τότε, θα πάμε πάλι απ΄την αρχή!
Με μια καλοσυνάτη ευχή, από το Λογοτεχνικό Σαλόνι!

Κάνε τη Στιγμή σου ΕΡΩΤΑ
Και τον έρωτα, ΑΓΑΠΗ!!!

Παρνασσισμός

Παρνασσισμός




Ο παρνασσισμός είναι ένα λογοτεχνικό κίνημα που εμφανίζεται στη Γαλλία γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, ως αντίδραση προς το ρομαντισμό, ο οποίος εκείνη την εποχή βρίσκεται ήδη στη φάση της παρακμής. Το νέο λογοτεχνικό κίνημα θα διατηρήσει τη σημασία του για τρεις περίπου δεκαετίες (1850-1880) και σιγά σιγά θα εξαπλωθεί σε μερικές ακόμη χώρες, μεταξύ των οποίων και στη δική μας.

Η ονομασία «παρνασσισμός» οφείλεται σε μια ποιητική ανθολογία που εκδόθηκε στη Γαλλία με τον τίτλο «Σύγχρονος Παρνασσός», και περιλάμβανε ποιήματα της δεκαετίας 1866-1876 με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Με βάση αυτή την ανθολογία αλλά και τις δημοσιεύσεις των αμέσως επόμενων ετών, μπορούμε να πούμε ότι στη Γαλλία, τη χώρα της γέννησής του, ο παρνασσισμός εκπροσωπείται από ποιητές όπως οι Leconte de Lisle, Théophile Gautier, François Coppée, Théodore de Banville, Sully Prudhomme, ενώ κάποια παρνασσικά στοιχεία μπορούμε να εντοπίσουμε και σε ορισμένους πολύ σημαντικούς ποιητές του 19ου αιώνα, όπως στο Charles Baudelaire, το Stéphane Mallarmé, το Lautréamont κ.ά.

Ο παρνασσισμός δίνει μεγάλη σημασία στην ακρίβεια της έκφρασης και στη λεπτομέρεια, καθώς προσπαθεί να καλλιεργήσει μιαν απρόσωπη και αντικειμενική ποίηση, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό το επιστημονικό πνεύμα της εποχής. Σε ό,τι αφορά την επεξεργασία του στίχου, σέβεται τους ρυθμικούς, μετρικούς και στιχουργικούς κανόνες, καθώς και την ομοιοκαταληξία, και γενικά ενδιαφέρεται υπερβολικά για τη μορφή.

Οι παρνασσικοί ποιητές αντλούν τα θέματα και τις εικόνες τους απ' τη μυθολογία και την ιστορία και αναζητούν την έμπνευσή τους στους χαμένους πολιτισμούς της αρχαιότητας, ιδίως στον ελληνικό και τον ινδικό. Αυτό που τελικά επιδιώκουν είναι η απουσία κάθε συναισθήματος, πάθους ή έντασης· θέλουν κυρίως να εκφράσουν την ηρεμία, τη γαλήνη, την απάθεια και γι' αυτό το σκοπό υιοθετούν ως ένα βαθμό την πλαστικότητα και την αρμονία της κλασικής τέχνης. Για τους παρνασσικούς ποιητές, το ποίημα πρέπει να έχει την ομορφιά ενός αρχαίου αγάλματος.

Ωστόσο, στην προσπάθειά τους να καλλιεργήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την απρόσωπη και αντικειμενική έκφραση, αυτόν τον απόλυτα ισορροπημένο και ψυχρό ποιητικό τόνο και ύφος, οι παρνασσικοί δημιούργησαν μια ποίηση χωρίς αληθινή ζωή ή ανθρώπινη παρουσία, μακριά από κάθε συναίσθημα. Αρνούμενοι, δηλαδή, το ρομαντισμό, έφτασαν τελικά στους αντίποδές του.

Σε ό,τι αφορά τη νεοελληνική λογοτεχνία, ο παρνασσισμός κάνει την εμφάνισή του με την ποιητική γενιά του 1880, τη λεγόμενη Νέα Αθηναϊκή Σχολή. Και στη χώρα μας εμφανίζεται στο προσκήνιο ως αντίδραση προς το ρομαντισμό, ενώ έχει όλα τα χαρακτηριστικά του γαλλικού παρνασσισμού, τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο σε σχέση με το ρομαντισμό, είναι ότι ο παρνασσισμός αρνείται την καθαρεύουσα και στρέφεται προς τη δημοτική (οι Έλληνες παρνασσικοί ποιητές ανήκουν στη λεγόμενη γενιά του δημοτικισμού).

Οι Έλληνες ποιητές εμπνεύστηκαν απευθείας από τη γαλλική ποίηση· προσπάθησαν, όμως, να προσαρμόσουν τα θέματα και τις ποιητικές τους ιδέες στα ελληνικά δεδομένα. Παρνασσικά ποιήματα έγραψαν κυρίως οι Κωστής Παλαμάς, Ιωάννης Γρυπάρης, Γεώργιος Δροσίνης, Ν. Καμπάς, Αριστομένης Προβελέγγιος, Λορέντζος Μαβίλης κ.ά., καθώς και οι κάπως μεταγενέστεροι Άγγελος Σικελιανός και Κώστας Βάρναλης.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι με τον παρνασσισμό, η ποίηση, και ιδιαίτερα η ελληνική, επανέρχεται σε μια ισορροπία, μετά το ξέφρενο συναισθηματικό και πολύ συχνά αρρωστημένο ξέσπασμα του ρομαντισμού. Από την άποψη αυτή, ο παρνασσισμός συνιστά ένα είδος νεοκλασικισμού. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εποχή του αλλά δεν είχε μεγάλη διάρκεια ή συνέχεια, ούτε στην Ευρώπη ούτε στη χώρα μας. Εξάλλου, περιορίστηκε στην ποίηση ορισμένων μόνο χωρών και δε γνώρισε τη μεγάλη διάδοση του ρομαντισμού σε πολλές χώρες ή σε πολλές τέχνες. Ειδικά για τη νεοελληνική λογοτεχνία, ιδιαίτερη σημασία έχει η υιοθέτηση της δημοτικής γλώσσας, καθώς και η επεξεργασία του στίχου, στοιχείων που απέρριπταν ή δε φρόντιζαν οι ρομαντικοί.

(Βλ. Σχολή, ρεύμα, κίνημα)

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A111/683/4523,20488/

Άρης Δικταίος, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Δός μου τὴν ἡδονὴ τῆς ἡδονῆς,

ζωὴ τῆς ζωῆς, τῆς μέθης νύχτα,

ὀδύνη.

Τὸ ἐρωτικὸν ἀπόσταγμα μοῦ ἡδύνει

τὴν ὑπερφίαλη σκέψη ποὺ πονεῖ.

Μόνο, τὴ γεύση ἀγάπησα μόνο, ὤ

πονῶ πέρ᾿ ἀπ᾿ τὴν αἴσθησή του

χώρου

τῆς γῆς, πέρ᾿ ἀπ᾿ τὰ μάκρη αὐτὰ

πονῶ!

Δὲ νιώθω, δὲν αἰσθάνομαι καθὼς

ἄνθρωπος, μὰ αἰσθάνομαι θεὸς

κι ὡς θεὸς ζοῦσα, μεθοῦσα, πλήρης

ἀπὸ ἔρωτα καὶ δόξα κι ὀμορφιά...

Πάνω στὰ σουβλερὰ καρφιά,

σὰν ἀσκητὴς ἔλα κι ἐσὺ νὰ γείρεις,

τὸν ἴλιγγο νὰ δεῖς, τὸ δέος νὰ δεῖς,

νὰ φτάσεις στὴ σιγὴ καὶ στὸ κενὸ

νὰ φτάσεις,

κι ὡς ἄνθος τὸν ἑαυτό σου νὰ μαδεῖς.

Κι ὅταν σταθεῖς στὸ τελευταῖο σκαλὶ

τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ πόνου, ἕνα φιλὶ

ἀπὸ τὴν πεῖρα τὴν τόση νὰ κρατεῖς:

φιλὶ ἄγριο καὶ ζεστὸ νὰ μὲ δαμάσεις.

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/arhs_diktaios_poems.htm

Άρης Δικταίος, ΟΜΟΡΦΙΑ

ΟΜΟΡΦΙΑ

Εὐγενικὸ ὅ,τι πέθανεν ἐδῶ,

ποὺ στοίχειωσε τὸ πέταγμα τῶν γλάρων.

Ἁβρὸν ὅ,τι κι ἂν πέρασε ἀπ᾿ τὸ φάρο

κι ἔζησε λίγο στὴν ὑγρὰν ὁδό,

κι ὁ ψίθυρος ὡραῖος τῶν ἐπῳδῶν,

-μνήμης ρᾴθυμο κίνημα βλεφάρων -

γιὰ τὸν ἁρμονικὸ θάνατο Ἰκάρων

ποὺ ζήσανε τὴ ζωὴ τῶν εὐωδῶν

αἰθέρων. 

Τὸ βῆμα ἄρρωστων παιδιῶν,

ποὺ τοὺς φλογίζει δέος ὑγρὸ τὰ μάτια,

ἥρεμα ἀνησυχεῖ τὰ κρύα δωμάτια...

Ὅλα εἶναι ὡραῖα. Καί, μόνον, τῶν φιδιῶν

τὸ σῶμα, νιώθουμε, τῆς ἁμαρτίας

τὰ τέκνα, οἱ ὠχροί, οἱ ξένοι ἄλλης πολιτείας.

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/arhs_diktaios_poems.htm

Νίκος Πλωμαρίτης, ΕΓΕΝΝΗΘΗ ΤΟ ΦΩΣ

ΕΓΕΝΝΗΘΗ ΤΟ ΦΩΣ

Έχω διαρκή επίγνωση της παρουσίας σου γύρω μου.

Ξυπνώ κι εσένα πρωτοσυναντώ,

ως βασική πρωταγωνίστρια

στα ατέλειωτα όνειρα μου.

Κι εκείνα τα χείλη σου,μια καλλιτεχνική πινελιά,

μια δημιουργία της φύσης.

Εκείνα τα μάτια σου, μια θεική απόχρωση

που στάζουν επ`ουράνιους γαλαξίες.

Όλοι 

 οι συνειρμοί των σκέψεων με οδηγούν

στις φωταψίες των λέξεων που καίνε το λαμπαδόπλαστο κορμί σου:

Και εγεννήθη το φως.

Ν.ΠΛΩΜΑΡΙΤΗΣ

Νικος Πλωμαριτης

20/4/2014

Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος Σονέτο L "τα 55 σονέτα μου"

Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος
20/4/2014

Σονέτο L

(γαλάζια χώρα το σκότος σου έχεις....)

Ο ήλιος είχε τα φτερά του πλάι

στου κήπου την υγρή οσμή εστάθη,

και οι φωτιές του, φως απόψε 'χάθη

στα φύλλα των σκιών, σκιά σιωπάει.

Θωρώ αχτίδα στείρα ν' αλυχτάει

κραυγή μες στα δέντρα μύρια τα λάθη

και στα τόσα κρύα βράδια στα βάθη

του κήπου το φως πια δεν τον φιλάει.

Δος μου να πιω σταλιά απ' το κορμί σου

να γίνω φως και να χαθώ μαζί σου,

αστέρι πόθου άνεμου χαδάκι

γαλάζια χώρα το σκότος σου έχεις

τα παιδιά σου τι κρίμα δεν τ' αντέχεις

στο κήπο φέγγεις σαν κυρτό κεράκι....

Θανάσης Σεκλιζιώτης

απ' το βιβλίο  "τα 55 σονέτα μου"

Αγγελίνα Ρωμανού

Οι νεκραναστάσεις λαμβάνουν χώρα εδώ και αιώνες. Από τη μυθολογία μέχρι την ανάσταση του προφήτη, από έναν μικρό ύπνο μέχρι την επαναφορά της εγκεφαλικής λειτουργίας. Δεν θα σταθώ όμως σ’ αυτό. Είθισται να γιορτάζουμε, να τσουγκρίζουμε, να κοκκινίζουμε, να στολιζόμαστε, να σουβλίζουμε, να πετροβολάμε, να πίνουμε, να κάνουμε πως αγαπάμε.

Ανεστήθη για ακόμη μία φορά, αλλιώς ο κόσμος θα είχε μία ακόμη έλλειψη. Το εθιμοτυπικό, βλέπεις, είναι βαριά κατάρα. Ή ευχή. Πάρ'το όπως θες. Τα κάρβουνα θα παίξουν και πάλι το ρόλο τους. Θα γίνουν μαύρα. Και καμένα .

Φυσικά και θα πω το «Χριστός Ανέστης», ναι, έτσι όπως το ’λεγε η γιαγιά μου. Με όλα τα «ς» στο τέλος. Όπως «Sιωπάτε και μιλήστε για τους ψόγους». Γιατί μπορεί, μεν, να είναι μέρες λατρείας (έλα μου τώρα!) μα δεν αντέχω να μη φωνάξω πως εξακολουθώ να περιμένω τα πυροτεχνήματα μετά τις καμπάνες που, επιτέλους, όταν αποφασίσουν να χτυπήσουν με τον πρώτο τον ψαλμό, θα υψωθούν στον ουρανό για να τρομάξουν τα πουλιά. Και θα εξακολουθώ να θυμώνω με αυτούς που μου τα στερούν.

Ναι, το ξέρω. Θα μπορούσα να ψάλλω την περιφορά και μόνη. Ή να έχω αγοράσει τις δικές μου τις φωτιές. Όμως! Απαιτώ τις επιβαλλόμενες συνήθειές μου από αυτούς που έτσι με μεγάλωσαν. Κι αν οι περικοπές στις εκκλησιές, στις μπάντες των δήμων και στα λευκά περιστέρια που πετούν έχουν καταντήσει τόσο άκομψες, εγώ θα λέω τα χρόνια πολλά μόνο σε όσους τα αξίζουν.

Γιατί έτσι γουστάρω!

.
.
Αγγελίνα Ρωμανού

Αγγελίνα Ρωμανού

20 Απριλίου 2014