Οι νεκραναστάσεις λαμβάνουν χώρα εδώ και αιώνες. Από τη μυθολογία μέχρι την ανάσταση του προφήτη, από έναν μικρό ύπνο μέχρι την επαναφορά της εγκεφαλικής λειτουργίας. Δεν θα σταθώ όμως σ’ αυτό. Είθισται να γιορτάζουμε, να τσουγκρίζουμε, να κοκκινίζουμε, να στολιζόμαστε, να σουβλίζουμε, να πετροβολάμε, να πίνουμε, να κάνουμε πως αγαπάμε.
Ανεστήθη για ακόμη μία φορά, αλλιώς ο κόσμος θα είχε μία ακόμη έλλειψη. Το εθιμοτυπικό, βλέπεις, είναι βαριά κατάρα. Ή ευχή. Πάρ'το όπως θες. Τα κάρβουνα θα παίξουν και πάλι το ρόλο τους. Θα γίνουν μαύρα. Και καμένα .
Φυσικά και θα πω το «Χριστός Ανέστης», ναι, έτσι όπως το ’λεγε η γιαγιά μου. Με όλα τα «ς» στο τέλος. Όπως «Sιωπάτε και μιλήστε για τους ψόγους». Γιατί μπορεί, μεν, να είναι μέρες λατρείας (έλα μου τώρα!) μα δεν αντέχω να μη φωνάξω πως εξακολουθώ να περιμένω τα πυροτεχνήματα μετά τις καμπάνες που, επιτέλους, όταν αποφασίσουν να χτυπήσουν με τον πρώτο τον ψαλμό, θα υψωθούν στον ουρανό για να τρομάξουν τα πουλιά. Και θα εξακολουθώ να θυμώνω με αυτούς που μου τα στερούν.
Ναι, το ξέρω. Θα μπορούσα να ψάλλω την περιφορά και μόνη. Ή να έχω αγοράσει τις δικές μου τις φωτιές. Όμως! Απαιτώ τις επιβαλλόμενες συνήθειές μου από αυτούς που έτσι με μεγάλωσαν. Κι αν οι περικοπές στις εκκλησιές, στις μπάντες των δήμων και στα λευκά περιστέρια που πετούν έχουν καταντήσει τόσο άκομψες, εγώ θα λέω τα χρόνια πολλά μόνο σε όσους τα αξίζουν.
Γιατί έτσι γουστάρω!
.
.
Αγγελίνα Ρωμανού
Αγγελίνα Ρωμανού
20 Απριλίου 2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου