Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Σύγνεφο με Παντελόνια (1915, απόσπασμα) (Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

Σύννεφα με Παντελόνια - Τίποτα δεν κρύβεται

Σύγνεφο με Παντελόνια (1915, απόσπασμα)

Αλό, Αλό!

Ποιος εκεί;

Α εσύ μητέρα,

Μητέρα,

Ο γιός σας είναι εξαίσια άρρωστος.

Μητέρα!

Πάσχει από πυρκαϊά καρδιάς

Πέστε στις στις αδελφές,τη Λιούντα και την Ολια,

δεν έχει πιά που ν' απαγγιάσει

Κάθε λέξη,

Ακόμα κ' ένα αστείο

Που φτύνει απ' το καψαλισμένο στόμα του,

Πετάγεται όξω σαν πόρνη γδυτή

Απόνα μπορντέλο πούπιασε φωτιά

…

Εμείς

Οι κατάδικοι της πολιτείας των λεπρών

Όπου η βρώμα κι ο χρυσός γαγγραίναν τη λέπρα.

Εμείς

Είμαστε πιο καθάριοι κι απ' το κρούσταλλο της Βεν

ετιάς

που το ξεπλύνανε μαζί κ' οι θάλασσες κι ο ήλιος.

Στα παλιά μας παπούτσια κι αν δεν βρίσκονται

στους Ομήρους και στους Οβίδιους

ανθρώποι σαν και μας

βλογικομμένοι απ' την καπνιά

…

Εκεί που τ' ανθρώπινο βλέμμα τσακίζεται ανήμπορο

βλέπω να καταφθάνει

των πεινασμένων στρατηλάτης,

φορώντας το ακάνθινο στεφάνι της επανάστασης

το 1916

(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/17#ixzz30ed21l6b

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Ο Άνθρωπος (1917, απόσπασμα) (Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

Ο Άνθρωπος (1917, απόσπασμα)

Πώς να μη δοξάζω τον εαυτό μου

μιά και ολάκερος

είμαι ένα απίστευτο θαύμα

μια και κάθε μου κίνηση

είναι ένα πελώριο

ανεξήγητο θαύμα;

…

Ανοίχτε το κιβώτιο του κρανίου μου

θα δείτε να σπιθοβολά εκεί μέσα

το πιο πολύτιμο πνεύμα.

Υπάρχει κάτι

Που νάναι ακατόρθωτο για μένα;

…

Απεραντοσύνη

δέξου και πάλι

μες στον κόρφο σου

τον πλάνητα!

Όμως τώρα σε ποιόν ουρανό

σε ποιό άστρο να οδεύσω;

Κάτω μου

ο κόσμος

κ' οι χιλιάδες εκκλησίες του

έχουν αρχίσει

την νεκρώσιμο ακολουθία.

(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/16#ixzz30edWPWCm

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι Μ’ όλη μου τη φωνή (1930, απόσπασμα) (Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

Μαρία Δημητριάδη - Με όλη μου τη φωνή

Μ’ όλη μου τη φωνή (1930, απόσπασμα)

Αξιοσέβαστοι απόγονοι σύντροφοι!

Καθώς θα σκάβετε την απολιθωμένη σημερινή κοπριά,

των ημερών μας μελετώντας τα σκότη,

μπορεί και να ρωτήσετε για με καμιά φορά.

…

Μονάχος μου θα πω και για την εποχή μου και για τον εαυτό μου - άστα συ.

Ενας βοθροκαθαριστής και νερουλάς μαζί 'ναι η αφεντιά μου,

που εκλήθηκα κ' επιστρατεύτηκα απ' την επανάσταση.

…

Οσο μακραίνει των χρόνων η ουρά,

τόσο μοιάζω με τ' απολιθωμένα εκείνα τέρατα.

Αντε, λοιπόν, σύντροφοι, να τη διαβούμε πιο γοργά

όση ζωή μας μένει με πεντάχρονα.

Τα γραφτά μου κέρδος δεν μούφεραν ούτε ένα ρούβλι για μισό,

ούτε, βεβαίως, από μαόνι έπιπλα λεία.

Κ' εξόν από φρεσκοπλυμένο ένα πουκάμισο,

λόγω τιμής δεν έχω τίποτ' άλλο χρεία

Όταν θα παρουσιαστώ

Στου φωτεινού σας μέλλοντος την Κ.Ε

Θάρθω, πάνω απ' τη συμμορία της ποίησης

των πλεονεχτών και σαλταδόρων,

σείων σα μπολσεβίκικη ταυτότητα Κομματική,

τους εκατό τόμους μαζί όλων μου των κομματικών βιβλίων

(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

 ΠΟΛΥΜΕΣΑ

Μαρία Δημητριάδη - Με όλη μου τη φωνή

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/19#ixzz30eQUbIWX

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Ο Πόλεμος και η Ειρήνη (1916, απόσπασμα) Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

Ο Πόλεμος και η Ειρήνη (1916, απόσπασμα)

Όπως οι ιερείς

προχωρούν με τα' άγιο δισκοπότηρο

για να θυμίσουνε το εξιλαστήριο δράμα

Έτσι κ' κάθε χώρα

προχωρεί με τα δώρα της προς τον άνθρωπο

«Λάβε»

«Από την ασύνορην Αμερική σου φέρνω την ισχύ,

τη δύναμη των μηχανών!»

«Εγώ η Ιταλία δίνω τις χλιαρές νύχτες της Νάπολης.

Αυτός που ασφυκτιά ας αεριστεί

με τα φαρδιά των φοινικόδεντρων ριπίδια»

…

«Η Γαλλία

Πρώτη γυναίκα μες στον κόσμο

Κομίζει την πορφύρα των χειλιών της»

«Η Ελλάδα, τους εφήβους της

των κορμιών τους την άψογη γυμνότητα»

«Ποιανού οι πανίσχυρες φωνές

πλέκονται πιο καλά μες στο τραγούδι;

Η Ρωσία

ανοίγει την καρδιά της

σ' έναν ύμνο φωτιάς!»

«Η Ινδία

ως τα κατάβαθά της

διαποτισμένη με χρυσάφι,

σας φέρνει τα δώρα της!»

«Δόξα στον άνθρωπο,

δόξα και ζωή στον άνθρωπο, στους αιώνες των αιώνων!

Σε κάθε ζωντανόν

Επί της γης

δόξα,

δόξα,

δόξα!»

…

(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος) 

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/18#ixzz30eQAxfXo

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι Ξελασπώστε το μέλλον Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

Μαρία Δημητριάδη - Ξελάσπωσε το μέλλον

Ξελασπώστε το μέλλον

Το μέλλον δε θαρθεί

από μονάχο του, έτσι νέτο-σκέτο,

αν δεν πάρουμε μέτρα

κ’ εμείς.

Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξε το!

Απ' την ουρά του, πιονιέροι, εσείς.

Η κομμούνα

δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λες,

για να την ονειρεύεσαι

τις νυχτιές.

Μέτρησε,

καλοσκέψου,

σημάδεψε –

και τράβα, βήματα τα βήματα,

έστω και πάνω σε μικροζητήματα.

Δεν είναι μόνον

ο κομμουνισμός

στη γη,

στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.

Είναι και μες στο σπίτι,

στο τραπεζάκι μπρος,

στις σχέσεις,

στη φαμίλια,

στην καθημερινή ρουτίνα.

Εκείνος κει,

που ολημερίς

τριζοβολάει βλαστήμιες

σαν κάρο κακογρασωμένο

εκείνος που,

σαν ολολύζει η μπαλαλάικα,

χλωμιάζει ευθύς,

αυτός

το μπόι του μέλλοντος

δεν το 'χει φτασμένο.

Πόλεμος

δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,

να λες ναι, ναι,

στα μέτωπα

με βολές πολυβόλου.

Της φαμίλιας,

του σπιτικού,

η επίθεση,

για μας μικρότερη απειλή

δεν είναι διόλου.

Εκείνος που υποτάχτηκε

στην πίεση της φαμίλιας,

κοιμάται

μέσ' στη μακαριότητα

ρόδων φτιαγμένων με χαρτί, -

αυτός δεν έφτασε το μπόι

της προσήλιας,

της δυνατής ζωής εκείνης

που θαρτεί.

Σαν τη φλοκάτα

και το χρόνο επίσης,

ο σκόρος της καθημερινότητας

τον κατατρώει στιγμή - στιγμή.

Το μεινεσμένο ρούχο

των ημερών μας για ν' αερίσεις,

ε, κομσομόλε, τίναξε το εσύ.

Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/473#ixzz30eR3dQgh

Χλόη Κουτσουμπέλη ΤΟ ΨΑΛΙΔΙ (από την ποιητική συλλογή ΚΛΙΝΙΚΑ ΑΠΩΝ, εκδόσεις Γαβριηλίδη 2014)

Photo:Asia Jedlinska

ΤΟ ΨΑΛΙΔΙ (από την ποιητική συλλογή ΚΛΙΝΙΚΑ ΑΠΩΝ, εκδόσεις Γαβριηλίδη 2014)

Κόβω με ένα ψαλίδι την παιδική μου ηλικία,

δύο μαυρόασπρα κοριτσάκια

που επιπλέουν θολά 

θρυμματίζονται στο πάτωμα.

Είχα ποτέ δίδυμη αδελφή

ή ήμουν αυτή που δεν γεννήθηκε ποτέ;

Μία φωτογραφία σπαρταράει

ασημένια και στιλπνή μέσα στην γυάλα της.

Είναι παράξενο πως κάθε φορά 

τα λέπια που αφαιρώ

τα εντόσθια τις μνήμες τα πτερύγια

όταν βάζω στο φούρνο το κεφάλι

και μετά κόβω προσεκτικά φέτες τις φλέβες

θυμάμαι πιο βαθιά.

Κόβω με ένα ψαλίδι το μαλακό κουνουπίδι του εγκεφάλου

αυτό που γεμίζει συνέχεια θάλασσα

Μη έλεγε η μαμά

Μη βάζεις το χέρι κάτω από το λευκό φουστάνι

το κλειδί γυρνάει μία πόρτα

ένα σπίτι περιστρέφεται 

κράτα στο χέρι τα κόκκινα παπούτσια. 

Η μαμά και ο μπαμπάς χαμογελούν

ο αδελφός από πίσω μου σφίγγει το χέρι

εσύ με προδίδεις ξανά και ξανά

κι εγώ σε ένα δωμάτιο με εγκαταλείπω πάλι.

Κόβω με ένα ψαλίδι αυτό το ποίημα.

Κορμί είναι μπορεί δικό σου,

μπορεί κάποιου ξένου

από αυτούς που κοιμάσαι και χάνονται.

Χλόη Κουτσουμπέλη2 Μαΐου

Ερρίκος Θαλασσινός, ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Τα λόγια ήτανε καλά

καλά και τιμημένα

μαλαματένιος ο σταυρός

χωρίς καδένα

Άνοιξε το παράθυρο να μπει

δροσιά να μπει του Μάη

εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού

κι αλλού η ζωή μας πάει 

Οι βέρες ήτανε χρυσές

χρυσές κι οι αλυσίδες

που δέσανε τα νιάτα μας

πως δεν τις είδες

Άνοιξε το παράθυρο να μπει

δροσιά να μπει του Μάη

εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού

κι αλλού η ζωή μας πάει

Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης