Hanibal Lekter Ω θεέ μου,Κυριακή είναι ,ο θίασος βγαίνει...

Hanibal Lekter


24/5/2014

Ω θεέ μου,Κυριακή είναι ,ο θίασος βγαίνει

παρδαλή λερή συνοδεία,αλλήθωροι, κυφοί και χαχόλοι,

σκηνικό σούρεαλ φτιάχνουν,ανισόρροποι κι ονειροπόλοι

μιά παράσταση μέσ' την τρέλα στημένη...

Χειροκρότημα ,ιδρώτας,λαγνεία'

σκύβουν όλοι σ'αυτιά κλαυθμυρίζουν,άλλοι μυρίζουν

τον έρωτα, στους λοβούς γυναικών ερωτικά ψιθυρίζουν'

άλλοι αδύναμοι λιωμένοι ανία...

Υπαίθριο παιγνίδι θεάτρου, σκηνή θεατές

ένα πράγμα,χρώματα οι φούστες των κοριτσιών,

θροϊζουν δροσιά στούς βοστρύχους γλυκών αγοριών'

εικόνες που πάνε πίσω, λές κι ήταν χτές...

Θάλασσα σπρώχνει ο μπάτης στην πόλη'

σα να ακούστηκε κράξιμο γλάρου,νά 'ρχεται πέραν του κάβου,

ψαροπούλια βουτάνε σα βέλη ,αποφάγια ψάχνουνε νά βρουν

ααχ όνειρό μου...σε μακρινή που είσαι ατόλη...

Δεν μου αρέσει ·  · Κοινοποιήστε

Στέλιος Κανάκης, Αν τη ζωή μου έτσι την εξόδεψα…

Αν τη ζωή μου έτσι την εξόδεψα…


Στη ζωή μου δεν ταξίδεψα. Με τρόμαζε η θάλασσα, φοβόμουν τ’ αεροπλάνα, το αυτοκίνητο με ζάλιζε. Δεν χάρηκα «λιμένες πρωτοειδωμένους». Δεν γδύθηκα – ντρεπόμουν για το σώμα μου. Απόφευγα το σεξ – μη και κολλήσω κάτι. Δεν ερωτεύτηκα – ήθελε θυσίες. «Σεντέφια και κοράλλια» δεν απόκτησα, «ηδονικά μυρωδικά» δεν γεύτηκα.

Δεν σήκωσα το «ανάστημά» μου. Δεν αντιστάθηκα. Δεν αγωνίστηκα. Δεν ενέπνευσα τα παιδιά μου. Η τέχνη δε με συγκίνησε ποτέ – άλλωστε την αγνοώ. Από διάβασμα ότι άρπαζα από εδώ κι από εκεί. Δεν ονειρεύτηκα. Στο σκοτάδι αγριευόμουν, το φως με πείραζε στα μάτια. Ξόδεψα τη μία και μοναδική ζωή μου στην τρύπα της ανέχειας.

Περιμένεις να ‘μαι διαφορετικός;

Stelios Kanakis

24 Μαΐου 2014 στις 1:33 μ.μ.

Βαγγέλης Φίλος, Εικονική

Εικονική

Και τι θα πει σ’ αγαπώ; 

τη ρώτησε

και χάιδεψε αυτή τα πλήκτρα.

Κανείς δε με βλέπει, 

ψιθύρισε

κι άφησε τη βροχή να τρέξει

από τα μάτια της.

Κι όσο το σύννεφο άδειαζε

το μαύρο φορτίο,

εν μέσω ρυθμικών λυγμών,

έστελνε εκείνη χαμόγελα,

που είχανε παύλες στη γλώσσα τους,

τελείες στα μάτια τους

κι όλο το ψεύδος στη μορφή τους.

Κανείς δε μ’ ακούει, 

συλλάβισε

νιώθοντας το ρίγος της 

παντού

και τον στεναγμό

να σκοτεινιάζει την οθόνη

-είναι τα σταγονίδια 

από το παλιό δηλητήριο 

που εκτοξεύτηκαν με ορμή,

σκέφτηκε.

Και τι θα πει σ’ αγαπώ;

Ήχησαν τώρα οι γραμμένες λέξεις

με εκείνον τον ήχο

που ξέρεις ότι δεν είναι 

τίποτα άλλο παρά η σιωπή

που επιμένει

πίσω απ’ το αλφάβητο.

Θα σου το γράψω σε ποίημα, 

απάντησε

και άναψαν οι κόκκινοι αριθμοί

την ώρα που στέγνωνε 

η βροχή της.

Β. Φίλος

24 Μαΐου 2014 στις 4:52 μ.μ.

Βαγγέλης Φίλος

Έργο: Ιβάν Κραμσκόι

24/5 

Αγαθή Γιολτζίδου

Η μόνη λάσπη που σε λερώνει, είναι αυτή που ρίχνεις στους άλλους

https://www.youtube.com/watch?v=eoHLgZl7m-o

Αγαθή Γιολτζίδου
24 Μαΐου 2014 · 

Dimitris Anemos, Και τι μας έμεινε…

Και τι μας έμεινε… 

δύο χείλη, 

να κλέψεις φιλί… 

να αναστηθούν οι λέξεις σου. 

Δύο μάτια, 

να δεις μέσα από αυτά… 

ένα βλέμμα να αλλάζει τον κόσμο της. 

Δυο ζευγάρια χέρια, 

να σε κρατήσουν σφιχτά…. 

να σου κοπεί η ανάσα από έρωτα. 

Και μια καρδιά… 

μία τρελή καρδιά, 

να χτυπά σε δύο σώματα… 

σαν ένα. 

(Dimitris Anemos) 

Dimitris Anemos- 22/5/2014

Μανώλης Μεσσήνης, Επιτάφιος λόγος

Μανώλης Μεσσήνης

22/5/2014 ·

Κώστας Κρεμμύδας, ποίημα από τη συλλογή "Σαντιγκάρ", Μανδραγόρας, 2013

Πεθαίνει και παραπεθαίνει η Ελλάδα

 Κι οι Έλληνες μαζί της πεθαίνουν και παραπεθαίνουν 

Πηδάνε από μπαλκόνια, αυτοπυρπολούνται, βάζουν το δίκαννο στο στόμα και τραβούν τη σκανδάλη, φέρνουν στα χωριά τους το σχοινί της κρεμάλας, ανοίγουν ένα κατακόκκινο κάκτο στη μέση της πλατείας Συντάγματος, λουφάζουν φοβισμένοι τα βράδια στις τηλεοράσεις, χτυπιούνται κατάστηθα με λεπίδι στο Κερατσίνι, πέφτουν από μπαλκόνια, καταπίνουν ασπιρίνες, παρακολουθούν τις ειδήσεις, συνομιλούν με εγκλήματα, χάνονται άβουλοι στα βάθη της γης, ξεχνιούνται στα ξένα, αρκούνται στο λήθαργο, υποδέχονται ήρωες, υποδύονται ρόλους, υποκλίνονται στο κενό, χειρονομούν μάταια, χειροκροτούν αδέξια χαροπαλεύουν

Γι αυτό σου λέω: συνέχισε να με τρομάζεις τις νύχτες Θέλω να ξέρω πως είμαι ακόμα ζωντανός

Κώστας Κρεμμύδας, ποίημα από τη συλλογή "Σαντιγκάρ", Μανδραγόρας, 2013

Πηγή :Από τον χαρτοκόπτη του Γιώργου Θεοχάρη τις 21/5/2014

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10202111116564691&set=a.1203172164721.2028919.1391125670&type=1&theater