Και τι θα πει σ’ αγαπώ;
τη ρώτησε
και χάιδεψε αυτή τα πλήκτρα.
Κανείς δε με βλέπει,
ψιθύρισε
κι άφησε τη βροχή να τρέξει
από τα μάτια της.
Κι όσο το σύννεφο άδειαζε
το μαύρο φορτίο,
εν μέσω ρυθμικών λυγμών,
έστελνε εκείνη χαμόγελα,
που είχανε παύλες στη γλώσσα τους,
τελείες στα μάτια τους
κι όλο το ψεύδος στη μορφή τους.
Κανείς δε μ’ ακούει,
συλλάβισε
νιώθοντας το ρίγος της
παντού
και τον στεναγμό
να σκοτεινιάζει την οθόνη
-είναι τα σταγονίδια
από το παλιό δηλητήριο
που εκτοξεύτηκαν με ορμή,
σκέφτηκε.
Και τι θα πει σ’ αγαπώ;
Ήχησαν τώρα οι γραμμένες λέξεις
με εκείνον τον ήχο
που ξέρεις ότι δεν είναι
τίποτα άλλο παρά η σιωπή
που επιμένει
πίσω απ’ το αλφάβητο.
Θα σου το γράψω σε ποίημα,
απάντησε
και άναψαν οι κόκκινοι αριθμοί
την ώρα που στέγνωνε
η βροχή της.
Β. Φίλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου