Σταύρος Ζαφειρίου Υστερόγραφο A' και Β’ Από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

Υστερόγραφο Α’

Κατευθύνεσαι στην απέναντι νύχτα.

Είμαι ήδη εκεί.

Όταν φτάσεις θάχω θάψει

τις φλογισμένες μου λέξεις.

Θα βρεις μονάχα τα καμμένα μου δάχτυλα

τυλιγμένα σε κίτρινα χόρτα.

Κυρίες και κύριοι

οι κλόουν βγάζουν τα καπέλα που δε φορούν,

υποκλίνονται

και σας χαιρετούν.

Τώρα που βλέπουν το χαμόγελο στα χείλη σας

μπορούν πάλι να φορέσουν τη ματωμένη καρδιά τους, 

ν’ αποσυρθούν στα παρασκήνια και να χαθούν.

Κυρίες και κύριοι, οι κλόουν σάς αγαπούν.

Τα τελευταία τρικ ξεπηδούν

απ’ τα τεράστια μαύρα παπούτσια τους.

Χειροκροτήστε! Χειροκροτήστε!

Το δάκρυ κύλησε στην άμμο της πίστας

ο κόσμος όμως ήδη στιμώχνονταν στην έξοδο.

Από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984) τουΣταύρου Ζαφειρίου

Παύλος Σιδηρόπουλος, Οι σοβαροί κλόουν [δίσκος: Φλου (1978)]

Υστερόγραφο Β’

Κι ούτε καν σήμερα

Που αγγίξατε τις ανοιχτές πληγές του

Ούτε καν σήμερα

Δεν καταλάβατε

Πόση βροχή και πόση δίψα κρύβει ένα ποίημα

Από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984) τουΣταύρου Ζαφειρίου

Πηγή :

http://stavroszafiriou.wordpress.com/2013

http://stavroszafiriou.wordpress.com/2013/08/17

Βασίλης Κατσικονούρης, Το γάλα

Το γάλα
Βασίλης Κατσικονούρης
Κέδρος, 2011
125 σελ.
ISBN 978-960-04-3340-1, 
Νεοελληνικά θεατρικά έργα [DDC: 889.2] 
Κινηματογραφικές ταινίες [DDC: 791.437] 

"Το γάλα" είναι μια τραγική ιστορία τριών ηρώων, της Ρήνας (45 ετών) και των δύο γιων της, Αντώνη (25 ετών) και Λευτέρη (23 ετών).

Έχοντας μεταναστεύσει εδώ και χρόνια από την Τιφλίδα, ο Αντώνης, φιλόδοξος και πρόθυμος να ανελιχθεί κοινωνικά και να γυρίσει την πλάτη στις ρίζες του, διατηρεί σχέση με την κόρη του αφεντικού του, την οποία και ετοιμάζεται να παντρευτεί.

Ο Λευτέρης, από την άλλη, αρνείται να ζήσει στο σήμερα, παραμένει αδύναμος και αφελής, ενώ η συμπεριφορά του γίνεται όλο και πιο περίεργη.

Η ιστορία μας ξεκινά όταν ο Αντώνης επισκέπτεται την μητέρα του και τον αδερφό του για να τους ανακοινώσει τον γάμο του και να τους γνωρίσει τη μέλλουσα γυναίκα του.

Η επίσκεψη του Αντώνη αναμοχλεύει οικογενειακές δυναμικές και βαθιά προβλήματα που στοιχειώνουν και τους τρεις με άξονα τα αρχέτυπα "Πατρίδα", "Μητέρα" και "Αγάπη". Ο Λευτέρης αναζητά την αγάπη του αδερφού του μέσα από το ξεχασμένο παρελθόν τους, ο Αντώνης προσπαθεί να ξεπεράσει τις ενοχές του απέναντι στον Λευτέρη, ενώ διαχειρίζεται τις συνέπειες της αυταπάρνησης, και η Ρήνα, ζώντας τον καθημερινό φόβο, βρίσκεται στη μέση προσπαθώντας να τους φέρει κοντά.

"Το γάλα στα ρώσικα λέγεται "μαλακό". Έτσι, περίεργα, μια άλλη ελληνική λέξη, σπαρμένη μέσα σε μια άλλη γλώσσα, δίνει εκεί, στο ξένο χωράφι, πολύ πιο άμεσα και πιο ανάγλυφα την αίσθηση του πράγματος, απ' ό,τι η αντίστοιχη που το ονοματίζει στα ελληνικά. Γι' αυτήν ακριβώς την αίσθηση θέλει να μιλήσει το έργο "Το γάλα". Την αίσθηση που έχει κανείς ότι όλα μέσα του μαλακώνουν και ζεσταίνονται. Όταν σταματάει πια να κλαίει και να πονάει. Όταν δέχεται την τροφή του. Όταν αγαπιέται...
Κι όταν αυτό δε συμβαίνει, τότε νιώθει ξένος. Σαν πρόσφυγας ανάμεσα σε δυο πατρίδες. Ξένες κι αυτές."
(Β. Κ.)

"...σημαντικότατο νέο απόκτημα της δραματουργίας μας, "Tο γάλα", του Bασίλη Kατσικονούρη...
...H γραφή του Kατσικονούρη είναι λιτή, βίαιη όσο το θέμα του επιβάλλει, με ριπές ποιητικές και απογειώσεις αναμνήσεων χωρίς ωραιοπάθεια και φιλολογία. Ως είδος θα μπορούσε να καταταγεί στις "λαϊκές τραγωδίες" και, για να εξηγούμε συγκεκριμένα, κάτι παρόμοιο με το Θέα από τη Γέφυρα του Άρθουρ Mίλερ, τον Σωσμένο του Mποντ, τον Pόμπερτο Zούκο του Kολτές. Έργα επίσης βίαια, ανελέητα, λιτά, ωμά, γυμνά και απελπισμένα...
(Kώστας Γεωργουσόπουλος, Iδέες - Tα Nέα)

"...Συγκλονιστικό έργο -που μιλώντας για την τραγωδία του μετανάστη υποβάλλει επίμονα το φόντο, τον καμβά, δηλαδή τη γύρω του κοινωνία-, συγκλονιστικότερα ανεβασμένο..."
(Βασίλης Αγγελικόπουλος, Καθημερινή)

"...H ύψιστη συγκίνηση! Tην Mάνα του έργου - την Mάνα του Kατσικονούρη, του Mαστοράκη και της Mάνιας Παπαδημητρίου - και τον Γιο της - τον Γιο του Kατσικονούρη, του Mαστοράκη και του Kωνσταντίνου Παπαχρόνη - τους έχω ήδη στοργικά ακουμπήσει στο δικό μου Eικονοστάσι των Aγίων του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου...
(Γιώργος Σαρρηγιάννης, Tα Nέα)

"...Tο έργο του Bασίλη Kατσικονούρη είναι απ' τα πληρέστερα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια και διαθέτει δυνατούς διαλόγους, πυκνή ροή, εξαιρετικές συγκρούσεις και μοναδικές κορυφώσεις..."
(Bασίλης Mπουζιώτης, Έθνος)

"...Oι λαϊκοί του διάλογοι, ο ψυχισμός των ηρώων του και οι κοινωνικά αναγνωρίσιμες καταστάσεις του θαρρείς κι είναι όλα εμπειρικά βιωμένα. Όταν λοιπόν το υλικό του φτάνει πια στο χαρτί, ρέει αβίαστα, από ψυχής, απαλλαγμένο από τεχνικές και συγγραφικά κόλπα..."
(Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα)

Το 2010 "Το γάλα" μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Γιώργο Σιούγα, με τη συνεργασία του συγγραφέα στο σενάριο, σε μια συμπαραγωγή της CL Productions, της Odeon και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Κώστας Αγοραστός, Κινηματογράφος και Ελληνική Λογοτεχνία, www.bookpress.gr, 9.9.2010

Κατσικονούρης Βασίλης

Ο Βασίλης Κατσικονούρης γεννήθηκε το 1960 στο Κιλκίς. Στην Αθήνα ζει από δώδεκα ετών. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάζεται ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Το 1990 έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο, το "Εντελώς Αναξιοπρεπές", το οποίο δέκα περίπου χρόνια αργότερα, το 2001, βραβεύτηκε στο Διεθνή Διαγωνισμό του ιδρύματος Ωνάση και το 2004 παρουσιάστηκε στο θέατρο Στοά σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη (Π. Ορκόπουλος, Εύα Καμινάρη, Θ. Παπαγεωργίου, Ευδ. Σουβατζή, Π. Πολυκάρπου, Ηλ. Κατέβας, Ειρ. Χέλιου, Δ. Θεοδώρου, Αλ. Κούρος). Την ίδια χρονιά παρουσιάζεται και στο Εθνικό θέατρο στην Πειραματική Σκηνή το έργο "Καλιφόρνια νρίμιν" (Α΄ Κρατικό Βραβείο θεατρικού έργου 2002) σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά, με τους Δημοσθένη Ελευθεριάδη, Στάθη Μαντζώρο, Εύη Σαουλίδου, Κατερίνα Φωτιάδη. Πιο πριν, το 1999 και το 2002, είχαν παρουσιαστεί, αντίστοιχα, τα έργα "Λεπτή γραμμή" και "Μπάμπουσκα" από την Ομάδα Κουάντα. Το 2006 λαμβάνει το Γ΄ Κρατικό Βραβείο θεατρικού έργου για τη "Φανέλα" και το Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ξεκινάει, σε σκηνοθεσία Ν. Μαστοράκη, τις παραστάσεις του "Το γάλα" στο Εθνικό θέατρο (Νέα Σκηνή - Θέατρο Χώρα), όπου και συνεχίζεται για την επόμενη περίοδο. Έργα του παρουσιάστηκαν στη Γερμανία (2006, Φεστιβάλ Ευρωπαίων Δραματουργών, Βισμπάντεν, Φρανκφούρτη), στο Βελιγράδι (2008-09-10, Belgrade Drama Theatre), στη Βαρσοβία (2009-10, Θέατρο Kamienica) και στην Κύπρο (2007-2009 Ανοιχτό Θέατρο, Θέατρο Διόνυσος και 2009-10 Θέατρο Επίγονοι). Το 2011 προβλήθηκε η ταινία "Το Γάλα" βασισμένη στο ομώνυμο έργο (Κέδρος, 2006) και σε σενάριο του συγγραφέα (Σκηνοθεσία: Γιώργος Σιούγας). Άλλες δραστηριότητες του είναι η μουσική σύνθεση και στιχουργία. Μεταξύ άλλων έγραψε τη μουσική για την παράσταση "Λεπτή γραμμή", ενώ συμμετείχε και στη μουσική της παράστασης "Μπάμπουσκα". Συνεργάζεται επίσης κατά καιρούς με το περιοδικό "Μανδραγόρας".



Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2012) Μπαμπούσκα, Κέδρος
(2012) Πήρε τη ζωή της στα χέρια της, Κέδρος
(2011) Το γάλα, Κέδρος
(2010) ...Πάλι καλά, Σοκόλη - Κουλεδάκη
(2008) Οι αγνοούμενοι, Κέδρος
(2006) Καλιφόρνια ντρίμιν, Σοκόλη - Κουλεδάκη
(2003) Εντελώς αναξιοπρεπές!..., Κέδρος
(1996) Λεπτή γραμμή, Όμβρος

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2011) Αναγνώσεις 2011, Αιγόκερως
(2011) Παίγνια, Futura

Κριτικογραφία
Επίσκεψη από τον Βασίλη Κατσικονούρη [Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, Αμερικάνικη λήθη], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", 2.2.2013Ο Σάλιντζερ ήταν ωραίος τύπος [Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, Εννέα ιστορίες], "Athens Voice", τχ. 370, 24.11.2011

Πηγή : http://www.biblionet.gr/book

Παρουσίαση βιβλίων του συγγραφέα Γιώργου Κιουρτίδη

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, στις 7 το απόγευμα
«ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ»

Η ΟΤΟΕ παρουσιάζει τα τελευταία έργα του Γιώργου Κιουρτίδη με τον τίτλο «Οι κληρονόμοι του Μίδα», μυθιστόρημα και «Ύσσωπος», ποιητική συλλογή.
Οι εκδόσεις ΟΣΕΛΟΤΟΣ, που επιμελήθηκαν και εξέδωσαν τα βιβλία του Γ. Κιουρτίδη, είναι συνδιοργανωτές και υποστηρικτές της παρουσίασης, η οποία θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, στις 7 το απόγευμα στο Polis Art Cafe.
Για τον συγγραφέα και τα έργα του θα μιλήσουν οι κ.κ.:
Κωνσταντίνα Επισκοπούλου, Φιλόλογος, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
Χαράλαμπος Μελισάρης, Φιλόλογος, Ιστορικός, Συγγραφέας, Γεν. Δ/ντής της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλίνων.
Το συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει η κα Τάνια Πετρουλάκη-Κιουρτίδη και θα διαβαστούν αποσπάσματα από τα έργα του.

Polis Art Café
Πεσμαζόγλου 5 Αίθριο Στοάς Βιβλίου
2103249588

Είσοδος ελεύθερη

Ξεφυλλίζοντας το μυθιστόρημα «Οι κληρονόμοι του Μίδα», θα βρεθούμε…

[…] Ο κόσμος μας είναι εύθραυστος• μοιάζει με γυαλί. 

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να κομματιαστεί. 

Αρκεί ένα πετραδάκι, μια λέξη... 

για να θρυμματιστεί! 

Να σκορπίσει... 

γεμίζοντας θραύσματα την ψυχή μας.[…]

Ένα μυθιστόρημα, 

μέσα στη λαίλαπα της οικονομικής κρίσης, 

με πρωταγωνιστές που θα στοιχημάτιζες 

ότι τους συνάντησες• πως τους ξέρεις!

Η ζωή ποτέ δεν ρωτάει. Μόνο απαντά. 

Απαντά με εκπλήξεις!

Σ’ αυτές τις εκπλήξεις… ο κόσμος τους θ’ αντέξει; 

Ή θα θρυμματιστεί;

Από δε την ποιητική συλλογή θα συναντήσουμε τον στίχο:

[…] 

Μας μίσησαν οι μοίρες μας•

μας πρόδωσαν οι φίλοι•

και ζωντανούς μάς πένθησαν

άνθρωποι και θεοί. […]

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Γεννήθηκε στο Νομό Έβρου. Είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος του πανεπιστημίου Μακεδονίας. Από το 1993 ζει στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, τον Χρήστο και τον Ορφέα. Ποιήματά του και λογοτεχνικά του κείμενα έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Υπηρέτησε στη Αγροτική Τράπεζα.

Έργα του ιδίου
Ποίηση Πεζογραφία
• Δυό αστέρια και ένα κοχύλι, ιδιωτική έκδοση, 2003
• Προσκυνητές του ονείρου, εκδόσεις Εριφύλη, 2004
• Σταλαγμίτες, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2006
• Οσποδάρος Χρόνος, εκδόσεις Ίαμβος,
• Όρβηλος, εκδόσεις Οσελότος 2012
• Ύσσωπος, εκδόσεις Οσελότος
• Σιμπολέτ, Μυθιστόρημα, εκδόσεις Ίαμβος
• Το εμβατήριο των θεών, Διηγήματα, εκδόσεις Οσελότος 2012
• Tα τριαντάφυλλα είναι μαύρα, Μυθιστόρημα, εκδόσεις Οσελότος 2012

https://www.facebook.com/events

Διαβάστε επίσης προηγούμενή μου δημοσίευση στις 11/10/2014
Αφιέρωμα στον Εβρίτη Συγγραφέα-Ποιητή Γιώργο Κιουρτίδη λόγω της παρουσίασης του συγγραφικού έργου του στην Αλεξανδρούπολη 

Παρουσίαση βιβλίου "ΠΟΛΥ ΧΙΟΝΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ" από τη συγγραφέα Νίκη Αναστασέα

Το εξώφυλλο του βιβλίου Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι της Νίκης Αναστασέα κοσμεί φωτογραφία : Kamilo Nollas Kapnomagaza-Old tobacco factories: Enigmas, Order and Emptiness. Greece, 2003-2007 http://kamilonollas.com διαβάστε για την έκθεση του φωτογράφου σε προηγούμενη δημοσίευσή μου : http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2013/11/gallery-512.html

Παρουσίαση βιβλίου "ΠΟΛΥ ΧΙΟΝΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ" από τη συγγραφέα Νίκη Αναστασέα, τιμημένη με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2013 για το βιβλίου αυτό.
Την Κυριακή 2/11/2014 στις 6:30 μ.μ. - 8:00 μ.μ.
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου
Πεζόδρομος Γ. Παπασιδέρη 13, Κορωπί, τηλ. 210-6626295

https://www.facebook.com/events

Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι

Μυθιστόρημα

Νίκη Αναστασέα

Πόλις, 2012

243 σελ. 

ISBN 978-960-435-360-6,

Νεοελληνική πεζογραφία 

- Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]

Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος [2013]

Βραβείο Λογοτεχνικού Περιοδικού "Κλεψύδρα"/Λέσχης Πολιτισμού "Έναστρον" [2013]

Διαβάστε σχετικό μου άρθρο :
http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2013/05/2013_317.html

Βραβείο Μυθιστορήματος - Περιοδικό "www.oanagnostis.gr" [2013]


Όταν ο Στέφανος συνάντησε την Πέρσα, ήταν ένας ρομαντικός ιδεολόγος. Εκείνη τον πίστεψε και τον αγάπησε. Και τον ακολούθησε. Έπειτα ήρθαν οι διαψεύσεις, οι ματαιώσεις, το παράπονο και ο θυμός. Όμως το ζευγάρι, δείγμα από το σώμα της νεοελληνικής μικροαστικής τάξης, συνεχίζει τη μικρή του ιστορία. Μέχρι να το χτυπήσει η πραγματικότητα με τη δύναμη του κεραυνού: η κόρη τους βρίσκεται προφυλακισμένη, γιατί το αγόρι που αγαπάει σκότωσε αστυνομικό, κι εκείνη δεν καταθέτει εναντίον του. Ανυποχώρητη, κι ας κινδυνεύει να καταδικαστεί: "Γιατί έτσι είναι η αγάπη".

Η συγγραφέας μοιράζει την αφήγηση στους ήρωές της, με μονολόγους που αλληλοσυμπληρώνονται. Πρόσωπα καθημερινά, αυθεντικά, με τη ζωή τους σε εκκρεμότητα, καταθέτουν την επώδυνη πορεία τους. Αναζητούν τα αίτια, πασχίζουν να ερμηνεύσουν τις προθέσεις και τις στάσεις, να ανιχνεύσουν τις τάσεις και τους συσχετισμούς. Και προσπαθούν με έργα και με λόγια, άλλοτε με σκληρές αλήθειες κι άλλοτε με αλληγορίες, να προστατέψουν αυτούς που αγαπούν.

Η Νίκη Αναστασέα καταγράφει τον κοινωνικό τους περίγυρο, εστιάζει στον συναισθηματικό τους κόσμο, στο πείσμα και την απελπισία τους, φιλοτεχνεί τις φωτοσκιάσεις των αντιδράσεών τους και τους οδηγεί με δεξιοτεχνία στο αναπάντεχο τέλος.

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Γρηγόρης Μπέκος, Νίκη Αναστασέα: Είμαστε σε συνεχή διχογνωμία, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 30.3.2014Χριστίνα Κυριακάτη, Το κορίτσι που είχε ένα άσο, www.oanagnostis.gr, 30.7.2013Γιώργος Παγανός, Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, Περιοδικό "Φρέαρ", τχ. 1, Μάιος-Ιούνιος 2013Librofilo, "...Καθώς άκουγε το χιόνι να πέφτει απαλά σ' όλη τη πλάση…", "Librofilo", 18.4.2013Χρίστος Παπαγεωργίου, Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, diastixo.gr, 15.4.2013Βασιλική Χρίστη, Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, www.diavasame.gr, Απρίλιος 2013Μυρτώ Τσελέντη, Μια οικογένεια διαλύεται, "Επενδυτής", 23.3.2013Γιάννης Παπαγιάννης, Οι πενήντα αποχρώσεις του πραγματικού, "Ελεύθερος Τύπος", 10.3.2013Δήμητρα Ρουμπούλα, Στα σκοτεινά δωμάτια μιας οικογένειας, "Έθνος", 23.2.2013Δημήτρης Μαστρογιαννίτης, Νίκη Αναστασέα: Παράπλευρες απώλειες, "Athens Voice", τχ. 424, 21.2.2013Μαρία Στασινοπούλου, "Η αγάπη δεν είναι λίγο", "Εφημερίδα των Συντακτών", 2.2.2013Ελισάβετ Κοτζιά, Η λογοτεχνία άντεξε και το 2012, "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 22.12.2012Τιτίκα Δημητρούλια, Το νόημα της αφοσίωσης , "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 22.12.2012Μικρές και μεγάλες ιστορίες, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 16.12.2012Γιώργος Περαντωνάκης, Πολιτική, βία και λογοτεχνία, "Εφημερίδα των Συντακτών", 15.12.2012Όλγα Σελλά, H απελπισία της προδοσίας, "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 25.11.2012Μισέλ Φάις, Πεζογραφία σε πρώτο πρόσωπο, "Εφημερίδα των Συντακτών", 9.11.2012Σταυρούλα Παπασπύρου, Λεπτομέρειες, "Athens Voice", τχ. 411, 1.11.2012Ελισάβετ Κοτζιά, Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, Περιοδικό "Μεταρρύθμιση", Νοέμβριος 2012Ξενοφών Μπρουντζάκης, Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, "Το Ποντίκι", 25.10.2012Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ο Φόκνερ στο κέντρο της Αθήνας, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 21.10.2012Ρούλα Γεωργακοπούλου, Ο έρωτας στα χρόνια της κουκούλας, "Τα Νέα"/ "Βιβλιοδρόμιο", 20.10.2012Χαρίκλεια Δημακοπούλου, Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, "Εστία", 20.10.2012Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, "Ημερησία", 6.10.2012Κωστής Παπαγιώργης, Ένα ανελισσόμενο δράμα πολυφωνικής υφής, "Lifo", τχ. 310, 4.10.2012Γιώργος Κορδομενίδης, Βιβλία στο κομοδίνο, Περιοδικό "Εντευκτήριο", τχ. 98, Αύγουστος-Οκτώβριος 2012

Γιώργος Βέης, Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, www.bookpress.gr, 14.12.2012 :


Του Γιώργου Βέη

Το πνεύμα μου είναι το σώμα μου και τίποτε παραπάνω - Αντονέν Αρτό

Δεν θα μάθουμε μάλλον ποτέ γιατί οπλοφορούσε ο εικοσιοχτάχρονος Στέλιος. Αν ανήκε πράγματι σε κάποια ομάδα νεωτερικών Ρομπέν των Πόλεων ή αν δρούσε κατά μόνας, ως ελεύθερος σκοπευτής, μανιακός υπερασπιστής ενός προσωποπαγούς Δικαίου.

Αυτό που ξέρουμε όμως πολύ καλά είναι ότι ανταπέδωσε τα πυρά και σκότωσε έναν αστυνομικό, εκείνη τη μοιραία, μυθιστορηματική νύχτα, παρουσία μάλιστα της Ηλέκτρας, της εικοσιδυάχρονης ερωτικής του συντρόφου. Η τελευταία, παρά τις ενδείξεις περί του αντιθέτου, σε όλη τη διάρκεια της κινηματογραφικής αφήγησης στο Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, τον καταδίδει στην πρώτη ακροαματική διαδικασία ενώπιον δικαστών και ενόρκων. Οι γονείς της Ηλέκτρας, ο Στέφανος και η Πέρσα, παρακολουθούν τις αντιδράσεις της προφυλακισμένης επί διετία κόρης τους στον Κορυδαλλό, αφήνοντας στο μεταξύ να διαφανούν μέσα από περίτεχνες διηγητικές σχισμές, οι δικές τους ιστορίες, οι ανακατατάξεις των συναισθηματικών τους βίων, οι αποδομήσεις, ανελέητες και εκκωφαντικές, εκατέρωθεν, οι κατ΄ανάγκην συμβιβασμοί και οι ελλειμματικές τους κατά κανόνα επαφές ψυχής. Για να επιβεβαιωθεί άλλη μια φορά ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο οποίος εγνώριζε σε βάθος τα ανθρώπινα και ουδέποτε, κατά τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες, έσφαλε στις κρίσεις του για τους χρήστες της ζωής, ο καθένας από τους ήρωες αυτού του έργου σκοτώνει εν τέλει αυτό που με τόσο πάθος κάποτε διακήρυξε ότι αγάπησε. Η αρχή «all men kill the thing they love» από την Μπαλάντα της Φυλακής του Ρήντιγκ του Όσκαρ Ουάιλντ μας θυμίζει στις κρίσιμες σελίδες του βιβλίου, ως πένθιμη επωδός θανάτου, την κοινή, τη θλιβερή μοίρα και των θυελλωδών ερώτων. Κατά τις μαρτυρίες βεβαίως των ίδιων των θνητών, τα πάντα κρέμονται κυριολεκτικά από μια τρίχα: η αντοχή του εσύ από την αδηφαγία του εγώ πάντοτε γίνεται θρύψαλα. Όπως φέρ΄ειπείν η Πέρσα σκοτώνει ηθικά τον Στέφανο, διατηρώντας συστηματικά επί ένα οκτάμηνο μια πλήρη εξωσυζυγική σχέση, έτσι η ίδια αποτελειώνει και τον εραστή της, όταν έλθει η σειρά του, εγκαταλείποντάς τον αιφνιδιαστικά, με την γραπτή μονολεκτική δήλωση: «κουράστηκα». Επιστρέφοντας, μετανοημένη πιθανότατα, στον θύτη και θύμα ταυτοχρόνως του τυπικού αυτού οικογενειακού ρομάντζου, ατελέσφορο ομόκλινο Στέφανο, τελεί κατ΄ουσίαν μιαν ακόμη πανηγυρική μύηση στο ανέφικτο του Έρωτα.

"Ο καθένας από τους ήρωες αυτού του έργου σκοτώνει εν τέλει αυτό που με τόσο πάθος κάποτε διακήρυξε ότι αγάπησε"

Στη σελίδα 89, γενικεύοντας τον προβληματισμό περί του ενστίκτου θανάτου, το οποίο, ως γνωστόν, συνέχει πλήρως την ανθρώπινη υπόσταση, τίθεται κατηγορηματικά το ζήτημα της συνειδητής δολοφονίας, τόσο του Εαυτού, όσο και του Άλλου. Παραθέτω αυτούσιο το χωρίο για τις ανάγκες της εποπτικής στιγμής: «Ο Σεμπρούν […] μιλούσε βεβαίως για την επανάσταση, παίρνοντας αφορμή από τη Γαλλική και τον Ροβεσπιέρο, ουσιαστικά όμως εννοώντας τη δική τους χαμένη επανάσταση, ότι αυτή η ανατροπή, αυτό το πέρασμα από το πεθαίνω για κάτι που πιστεύω στο σκοτώνω για κάτι που πιστεύω, είναι ένα από τα κατ΄εξοχήν θέματα όλων των επαναστάσεων». Η συγγραφέας (1947) εν ολίγοις δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφισβητήσεις ή επιφυλάξεις: όλες οι κομβικές πράξεις και όλες οι ασύγγνωστες παραλείψεις των υποκειμένων της σκηνής στο ρηματικά ευθύβολο, τέταρτο στη σειρά πεζογράφημά της, καταδηλώνουν με λεκτική ενάργεια ότι η διάφυλη σχέση είναι εμπειρικώς, κατά πάσα πιθανότητα, αδύνατη. Τουλάχιστον εδώ και τώρα. Η ερωτική αβελτηρία είναι εν ολίγοις το ακραίο βάσανο. Από μια φύσει δυνατότητα ανάτασης, ο Έρως, εκφυλίζεται συνειδητά και βεβαίως εκούσια, κατά τις περιστάσεις εκασταχού εκάστοτε, σε μαντζούνι ναρκισσιστικής ψευδοαυτάρκειας. Η καθολικότητά του ελέγχεται ως πανάκεια. Η λίμνη των ψευδαισθήσεων αντανακλά τα είδωλα του έρωτα και στη συνέχεια τα εξουδετερώνει εντός της. Από την άποψη αυτή το Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι είναι από τα αντιπροσωπευτικά λακανικά αφηγήματα της εποχής. Η δαμόκλειος σπάθη, για να το διατυπώσω διαφορετικά, η οποία, πέφτοντας κάποια στιγμή πάνω στα κεφάλια των σεξουαλικών ανδρεικέλων ή ζαριών του θεού, όπως μας θέλει και ο Πλάτων (πρβλ. Nόμοι 903D), ακυρώνει αμετακλήτως, στην καθημερινή πράξη την υπόθεση της ερωτικής πλήρωσης εν διαρκεία.

Συγκρατώ ότι η συγγραφέας μας αφήνει να εννοήσουμε ότι οι παρατακτικές, εναλλασσόμενες, ολιγοσέλιδες εξομολογήσεις ενός εκάστου των ηρώων και αντιηρώων του έργου παραπέμπουν στην υφολογική τάξη του Καθώς ψυχορραγώ του Δασκάλου της Γουίλιαμ Φώκνερ. Το δε δίσημο κλίμα του χιονιού, το οποίο πέφτει και στρώνεται σε ορισμένες σελίδες του βιβλίου, μας οδηγεί αβίαστα στην ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος του Ζωρζ Σιμενόν Το χιόνι ήταν βρόμικο. Άλλωστε ο εμφανής αστυνομικός χαρακτήρας αυτού του έργου της δόκιμης και ήδη βραβευμένης Νίκης Αναστασέα λειτουργεί συνειρμικά: το αίμα που χύνεται στους χώρους της γαλλικής αστυνομικής γραφής δεν είναι και πολύ διαφορετικό από το αίμα το οποίο σπαταλά τόσο επιπόλαια ο οργίλος Στέλιος. Οι νεκροί είναι τα εμβλήματα του ίδιου ανεγκέφαλου, σκοτεινού και αιωνίως αδάμαστου Κακού. Απλώς τα σημαίνοντα αλλάζουν. Τα σημαινόμενα οφείλουν εξ ορισμού να ενταφιασθούν άνευ λόγου και αιτίας. Πιθανότατα ο Ξένος του Καμύ ήταν το τελευταίο βιβλίο το οποίο διάβασε ή ξαναδιάβασε εμβριθώς αυτή η συν τοις άλλοις ακούραστη αναγνώστις, πρώην, μεταξύ άλλων, βιβλιοπώλις, προτού στρωθεί στη σύνθεση του Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι. Εξ ου κι αυτή η όσμωση της αλλοτρίωσης, η παράθεση των εξανδραποδισμών, η διοχέτευση της τρομερής πηγής ενέργειας, την οποία ο Φρόιντ κατάφερε να βαφτίσει λίμπιντο, όχι σε έργα μιας αισθητικής ζωής, αλλά σε εργοτάξια φανατικών προδοσιών και καταιγιστικού θανάτου.

Προτίθεμαι να ξαναδιαβάσω το βιβλίο αυτό μετά από καιρό. Είμαι βέβαιος: θα με προκαλέσει και πάλι. Με τρόπους διαφορετικούς εικάζω, διότι είναι εμφανώς πολύπτυχο. Εξαίρω εδώ την οπτική ενδυμασία του μυθιστορήματος από τον ταλαντούχο Καμίλο Νόλλα, ο οποίος φρόντισε υποδειγματικά κι αυτό το εξώφυλλο. Τυχεροί, εννοείται, όσοι συνεργάζονται μαζί του.

  

Αναστασέα Νίκη

Η Νίκη Αναστασέα γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα αλλά έζησε τα μαθητικά και γυμνασιακά της χρόνια στην Ξάνθη. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία. Δούλεψε πολλά χρόνια στο χώρο του βιβλίου ως βιβλιοπώλης, βιβλιοπαρουσιάστρια σε περιοδικά και διορθώτρια. Το πρώτο της βιβλίο "Αυτή η αργή μέρα προχωρούσε" (1997) βραβεύτηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου του περιοδικού "Διαβάζω".

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Τα άγρια περιστέρια, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2012) Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, Πόλις
(2009) Οι μικρές απολαύσεις του κυρίου Ευαγγελινού, Κέδρος
(2007) Αυτή η αργή μέρα προχωρούσε, Κέδρος
(2006) Επικράνθη: δια χειρός Αλέξη Ραζή, Κέδρος
(1998) Αυτή η αργή μέρα προχωρούσε, Πόλις


http://www.biblionet.gr

Οδυσσέας Ελύτης, Ανοιχτά Χαρτιά , Ίκαρος, Αθήνα 1987 (ενότητα Ζ΄από το κεφάλαιο Πρώτα - Πρώτα)

Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε μια μέρα σαν και τη σημερινή 2 Νοεμβρίου του 1911

 Οδυσσέας Ελύτης, Ανοιχτά Χαρτιά , Ίκαρος, Αθήνα 1987 (ενότητα Ζ΄από το κεφάλαιο Πρώτα - Πρώτα) :

Οδυσσέας Ελύτης,
Ανοιχτά Χαρτιά , Ίκαρος,
Αθήνα 1987 *ΔΟΚΙΜΙΟ, 667 σελίδες 
ISBN 960-7233-97-2 
Α' Έκδοση: 1982 
Σχέδια: Eξώφυλλο του Γιάννη Μόραλη 

H πρώτη αλήθεια είναι ο Θάνατος. Απομένει να μάθουμε ποια είναι η τελευταία. Η αίσθηση του " γυρισμού των πραγμάτων " μου είναι οικεία, ίδια καθώς το κύμα της Ποίησης που έλεγα πριν ότι τ' αφήνω να χτυπά μακριά στην πρώτη μου νεότητα και να ξαναγυρίζει εκεί που περιμένω λιγοστεμένος κάθε φορά και περισσότερο, αλλ' ορθός - καθώς το θέλησα. Ένας αμετανόητα ερωτευμένος` που πηγαίνω πάντα νωρίτερα στο σημείο το κρυφό της συνάντησης, με την ίδια λαχτάρα, το ίδιο σφίξιμο στο λαιμό, το ίδιο βημάτισμα επάνω - κάτω και περιμένω...Τι; Ίσως αυτό, θα έλεγα, που αν δεν ανέβει να γίνει δάκρυο, πήζει στο στήθος και βαραίνει και ο κόσμος όλος άξαφνα φαίνεται τόσο γλυκός και τόσο πικρός μαζί. Κάποτε είναι μια κοπέλα` κάποτε, πάλι, δυο - τρεις στίχοι` πολλές φορές, απλά και μόνον το καλοκαίρι.
Τα πιο ανεπαίσθητα σημάδια, τα πιο αόρατα - ο τρόπος που γέρνει λίγο πιο λοξά ένα πουλί, που φωνάζει λίγο πιο δυνατά ο γιαουρτάς το δειλινό στον κατηφορικό δρόμο, που μπαίνει απ' τ' ανοιχτό παράθυρο αναπάντεχα μια μυρωδιά καμένου χόρτου ( πού βρέθηκε; από πού να' ρχεται) -, παίρνουν ολάκερη τη σημασία τους, λες κι έχουν αποστολή τους μοναδική να με πείσουν ότι, όπου να' ναι σήμανε ο ερχομός της αγαπημένης. Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο Θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν' ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται. Η ατελεύτητη φορά προς το φως το Φυσικό, που είναι ο Λόγος, και το φως το Άκτιστον, που είναι ο Θεός. Γι΄αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ' αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός - που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και "φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου".
Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει` να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μάς ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε: τον κόσμο της φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο Θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση. Μιλώ, το καταλαβαίνω, σα να μην έχω το δικαίωμα, σα να ντρέπομαι σχεδόν που αγαπώ τη ζωή. Κάποτε, είναι η αλήθεια, μ' εξαναγκάσανε και σ' αυτό. Κανείς δεν ξέρει, δεν ανακάλυψε ποτέ, από πού κρατάει το πάθος του ανθρώπου να μισεί τη δυνατότητα της ίδιας του της σωτηρίας. Είναι που ίσως θα ήθελε να μην το ξέρει αλλά παρ' όλ' αυτά το ξέρει πως υπάρχει` και πως είναι αυτός η αιτία που δεν μπορεί μήτε να την πλησιάσει μήτε να να την υπερβεί. Θέλουμε δε θέλουμε, είμαστε όλοι μας δέσμιοι μιας ευτυχίας, που από δικό μας λάθος αποστερούμαστε. Να από πού ξεπηδά η προαιώνια λύπη της αγάπης.
Λοιπόν όχι, δεν ήταν από άγνοια που έβαζα τα χρυσά στον ουρανό καθώς οι αγιογράφοι` δεν ήταν πως μου έλειψε η ακοή, όταν οι άλλοι φώναζαν. Όταν οι άλλοι φώναζαν, άκουγα κι έβλεπα κι οσφραινόμουν και γευόμουν και χάιδευα το βρέφος που δεν έσωσε να κάνω κάτι για να γεννηθεί. Γι' αυτό και μόνον αισθάνομαι υπεύθυνος. Ποτέ για μια παράταξη που κλείνει όλων των λογιών τους ηλίθιους και τους ικανοποιημένους. Και με πίκρα συλλογίζομαι, κάθε φορά που πιάνω την πένα, πόσο μάταιο είναι να μιλά ο άνθρωπος για λογαριασμό ενός κόσμου που είναι κατάσπαρτος από νύξεις μιας ιδανικής τελειότητας, όταν είναι ίσα - ίσα η ατέλειά του, που γι' αυτήν υποφέρει και οδύρεται, είναι αυτή που τον εμποδίζει να τις αναγνωρίσει και, με τη βοήθειά τους, να πάει πιο πέρα.
Σίγουρα στο κεφάλαιο της τέχνης της ψυχής δεν έχουμε περάσει ακόμη στη σύνθεση. Ψελλίζουμε, συλλαβίζουμε, το πολύ βγάζουμε κραυγές που, για να νιώθουμε πώς είναι το μέγιστο που μπορούμε, τις θαυμάζουμε και μάς συγκινούν ως τα δάκρυα. Όμως, αν το καλοσκεφτούμε, πόσο μέρος από το πραγματικό αντίκρισμα της ζωής καταφέρνουν κάθε φορά να καλύπτουν; Να γιατί, τ' ομολογώ, αποβλέπω στην άνδρωση του λόγου, όπως ένας συνωμότης αποβλέπει στην κατίσχυση των μυστικών του ιδεών` με πολλούς υπολογισμούς και πολλά όνειρα. Δεν είμαι - δεν ήμουν ποτέ - της πλειοψηφίας, το ξέρω. Αφελείς πρέπει να είμαστε όσοι λέμε πως διακρίνουμε κάποιο σχέδιο ανάμεσα στ' άστρα και στα σπλάχνα μας, ανάμεσα στο πέταγμα των πουλιών και στην ψυχή μας. Παρ' όλ' αυτά, η αφέλειά μας δεν είναι τόση που να φτάσουμε να πούμε το καίριο. Πρέπει να ξέρεις ν' αρπάξεις τη θάλασσα από τη μυρωδιά για να σου δώσει το καράβι, και το καράβι να σου δώσει τη Γοργόνα, κι η Γοργόνα τον Μεγαλέξαντρο, και όλα τα πάθη του Ελληνισμού.
Έτσι κάποτε, όταν το πλήρωμα του χρόνου φτάσει, μία μέσ' απ' την άλλη, αποσυρταρωμένες οι αισθήσεις μας συνθέτουν τη δεύτερη και την τρίτη ιστορία που η Ποίηση ζητά στην ίδια της την κίνηση ν' απαθανατίσει. Οι αισθήσεις μας, που δεν έχουν, όπως τα αισθήματά μας, ιστορία - τί περίεργο. Που χωρίς να υπόκεινται στη μεταβολή, την προκαλούν και την υποβοηθούν αποτελεσματικότερα` που χωρίς να εκβιάζονται να παρακολουθήσουν το πνεύμα μιας εποχής, το εκφράζουν πάντα πιο εύγλωττα. Να γιατί πιστεύω πως κι η πιο ύστερη( η πιο μοντέρνα) κάθε φορά ποιητική γραφή οφείλει να μαρτυρεί ότι είναι σε θέση ν' ανάγεται, όπως κι αυτές, στην πρώτη γραφή των πραγμάτων. Είναι κάτι αυτό που, όσο απλό κι αν φαίνεται, όταν το συνειδητοποίησα, ένιωσα πραγματικά μιαν απέραντη ελευθερία.
Ένα μεταφορικό καλοκαίρι με περίμενε, ολόιδιο, αιώνιο, με τα τριξίματα του ξύλου, τις μυρωδιές των άγριων χόρτων, τα σύκα του Αρχίλοχου και το φεγγάρι της Σαπφώς. Ταξίδευα σα να περπατούσα σ' ένα διάφανο βυθό` το σώμα μου έφεγγε καθώς το διαπερνούσανε πράσινα και γαλάζια ρεύματα` χάιδευα τις αμίλητες πέτρινες γυναικείες μορφές, και στους αντικατοπτρισμούς άκουγα, χιλιάδες, των βλεμμάτων τα κελαηδίσματα` μια ατελεύτητη σειρά πρόγονοι, αγριωποί, βασανισμένοι, περήφανοι, κινούσαν τον κάθε μυώνα. Ω ναι, δεν είναι μικρό πράγμα να' χεις τους αιώνες με το μέρος σου, έλεγα ολοένα, και προχωρούσα.
Έτσι, ανάμεσ' από το αδιάφορο "μεγάλο κοινόν" και τις "εχθρικές Εξουσίες" πέρασα όπως ανάμεσ' απ' τις Συμπληγάδες. Κι ότι δεν υπάρχει χρυσόμαλλο δέρας είναι ψέματα` ο καθένας από μας είναι το χρυσόμαλλο δέρας του εαυτού του. Κι ότι δεν αφήνει ο θάνατος να το δούμε, και να τ' αναγνωρίσουμε, είναι απάτη` πρέπει ν' αδειάσουμε το θάνατο απ' αυτά που τον έχουν παραγεμίσει, να τον φτάσουμε στην απόλυτη καθαρότητα, για ν' αρχίσουν να ξεχωρίζουν μέσ' απ' αυτόν τ' αληθινά βουνά και η αληθινή χλόη, ο γδικιωμένος κόσμος γιομάτος δροσοσταλίδες που λάμπουν καθαρότερες από τα πιο πολύτιμα δάκρυα.
Να τι είναι αυτό που περιμένω κάθε χρόνο, με μια ρυτίδα περισσότερο στο μέτωπο, μια ρυτίδα λιγότερο στην ψυχή: την πλήρη αντιστροφή, την απόλυτη διαφάνεια...

*(ενότητα Ζ΄από το κεφάλαιο Πρώτα - Πρώτα)
Οδυσσέας Ελύτης, Ανοιχτά Χαρτιά , Ίκαρος, Αθήνα 1987 , 3η έκδοση οριστική

Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει τα πεζά κείμενα του Οδυσσέα Ελύτη (1946-1974):
Πρώτα- πρώτα η ποίηση
Η αληθινή φυσιογνωμία και η λυρική τόλμη του Ανδρέα Κάλβου
Τέχνη- τύχη- τόλμη
Τα κορίτσια
Τα όνειρα
Ο ζωγράφος Θεόφιλος
Το χρονικό μιάς δεκαετίας [πρόλογος]
Τα κείμενα:
Οι κίνδυνοι της ημιμάθειας
Ένα γράμμα γύρω από τον υπερρεαλισμό
Ένα γράμμα για τη σύγχρονη τέχνη
Ποιητική νοημοσύνη
Νόημα και αλληλουχία στη νέα μας ποίηση
Τα σύγχρονα ποιητικά και καλλιτεχνικά προβλήματα
Απολογισμός και νέο ξεκίνημα
ΕΠΙΜΕΤΡΟ: Α:
Οι εικονογραφίες του Στρατηγού Μακρυγιάννη και ο λαικός τεχνίτης Παναγιώτης Ζωγράφος
Η σύγχρονη ελληνική τέχνη και ο ζωγράφος Ν.Χατζηκυριάκος Γκίκας
Γιάννης Τσαρούχης
Τα επιθαλάμια του Γιάννη Μόραλη
Οι θαλασσινές πέτρες του Νικολάου
Ο γλύπτης Χρήστος Καπράλος
Ο Φασιανός που αγαπούμε
Β: Equivalences chez Picasso
Ο Κάρολος Κουν και η εποχή του
Jean Veltri Γ: Arthur Rimbaud
Lautreamont
Paul Eluard
O Pierre Reverdy ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Solesmes

Πηγές :

http://ofisofi.blogspot.gr/2013/11/blog-post_2.html

http://www.ikarosbooks.gr/publication-details.asp?book=70&filter=specificAuthor&author=77

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Αναδυόμενο Εγώ" της Ανδρονίκης Ατζέμογλου

Οι εκδόσεις Όστρια και η Ανδρονίκη Aτζέμογλου σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Αναδυόμενο Εγώ" την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014 και ώρα 7:00 μμ στο
Ελληνικό Κέντρο Ερευνών Ήχου Μουσικής & Λόγου
3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 130 - ΑΘΗΝΑ
με ομιλητές τον δημοσιογράφο - συγγραφέα Ιωάννη Παρασκεύοπουλο, την ζωγράφο συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη (απαγγελία) και τον τραγουδιστή Βασίλη Διαμάντη (απαγγελία - τραγούδι).
Στο πιάνο η καθηγήτρια ωδείου Ελένη Μπελιμπασάκη.
Σε πρώτη εκτέλεση το νέο τραγούδι του συνθέτη-τραγουδιστή Νίκου Παπαδόπουλου με στίχους της ποιήτριας Νίκης Ατζέμογλου.

https://www.facebook.com/events/822910481093957/?ref_dashboard_filter=upcoming
 

Καταδύθηκα στο Είναι το Κέντρο του Παντός και Αναδύθηκα συνειδητά, στην Απόλυτη Αγάπη.
Κύκλος είναι η ζωή και σε γυρίζει από την χαρά στην λύπη. Ανάδυσε το εγώ,από την σπηλιά του κάβου της ψυχής του,δες τι του λείπει βρεγμένο από τις λύπες, λούσε το στο φως του φεγγαριού. Τύλιξτο με ελπίδα,πίστη αγάπη,δύναμη.
Αποκάλυψη με τα φτερά αγγέλου.
Πέταξε το σε βήμα παραδείσου,μην σου τσακίσει ποτέ ξανά στον ύφαλο της αβύσσου.

Ανδρονίκη Ατζέμογλου

Ευχαριστώ θερμά,για την επιμέλεια της δεύτερης ποιητικής μου συλλογής Αναδυόμενο Εγώ,αποτελούμενη από 97 ποιήματα και 17 πίνακες- εικόνες, στηριζόμενη από το Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτισμού, με υπεύθυνο τον κ. Sandi Νικολαρέα, ζωγράφο-συγγραφέα και τον κο Τζαννετάτο Παναγιώτη, ποιητή και την αιγίδα της Unesco Πειραιά και Νήσων, με Πρόεδρο τον κ Ιωάννη Μαρωνίτη, που είναι μια συνέχεια της πρώτης ποιητικής μου συλλογής Κατάδυση στο Είναι, Εκδόσεις Αύρα,τον δημοσιογράφο και συγγραφέα του βιβλίου Άγιος Άθεος, Ιωάννη Παρασκευόπουλο.
Τη ζωγράφο Ειρήνη Πέννα,για την προσφορά του έργου μπούστο της , για το εξώφυλλο του βιβλίου.
Τον ζωγράφο- και της Πανελλήνιας Ένωσης Λόγου και Τέχνης-ΠΕΛΤ, Γεώργιο Λένη για τον πίνακά του, Φτερούγες στο Άπειρο και ακρόπρωρο σκάφους,η Αθήνα της νύχτας,του Λάμπρου Κατσώνη.Αύγουστος 2014 στη νήσο Κέα-Τζια.
Τη ζωγράφο Δέσποινα Κουβάτσου ,για τους θαλασσινούς της πίνακες. Καλαίς ποίηση και Ανάσα.
Τον εκδοτικό οίκο Όστρια και τον εκδότη Iωάννη Κοτσαφτόπουλο και συνεργάτες, για την έκδοση και την σελιδοποίηση.
Την γραφίστα φίλη, Μάρθα Γιαννακοπούλου για τον σχεδιασμό του εξώφυλλου και των εικόνων του βιβλίου.
Για τα βίντεο της δεύτερης ποιητικής της συλλογής,Αναδυόμενο Εγώ, τον Αθανάσιο Τσόγκα και τις
προσκλήσεις,αφίσες,πρόγραμμα.
Τους καλλιτέχνες- φίλους που θα πλαισιώσουν την βραδιά.Τον δημοσιογράφο-συγγραφέα Ιωάννη Παρασκευόπουλο,την Μαίρη Γκαζιάνη ,ζωγράφο-συγγραφέα.Τον Βασίλη Διαμάντη,τραγουδιστή και την Ελένη Μπελιμπασάκη καθηγήτρια ωδείου στο πιάνο.
Τον τραγουδιστή-συνθέτη Νίκο Παπαδόπουλο για την σύνθεση τραγουδιών με στίχους μου Αστερόσκονη γης,Επίγειος Ουρανός,Μεθυσμένη Βουτιά.
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΩΝ,ΗΧΟΥ,ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ,ΓΙΑ ΤΗ ΖΕΣΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥ.
Τους καλλιτέχνες ζωγράφους Μαίρη Γκαζιάνη (συγγραφέα , Σπύρο Γεωργά και την Εύα Πελεκίδου για την προσφορά πινάκων τους σε βίντεο για ποιήματα της δεύτερης ποιητικής μου συλλογής.

Niki Atzemoglou

Τίτλος: ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΟ ΕΓΩ
Σειρά : ΠΟΙΗΣΗ
Συγγραφέας: ΑΤΖΕΜΟΓΛΟΥ ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ
Από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.
Σελίδες 112
Σχήμα 17Χ24 ΕΓΧΡΩΜΟ

...Τις βούλιαξα στα βάθη, της ψυχής μου τα άνθη.
Τις πάλεψα με το κύμα να γίνουνε ποίημα.
Eίμαι πεζό στο βήμα.
Και βύθισα την ψυχή μου στην θάλασσά μου.
Τον ουρανό είχα για φύλακά μου
και έτρεξα την κούρσα σε μίλι παραδείσου
και πέταξα στην πύλη αβύσσου.
Πνίγηκα στο μαύρο,ντύθηκα λευκό.
Tα φτερά μου χτύπησα για να σωθώ.
Και να μαι πεζή βουτάω στο κύμα.
Την ψυχή μου βρέχω, με αυτό το ρήμα.
Στο είναι βουτάω γοργόνα που τσαλαβουτάω
και βρέχω τις λέξεις αρμύρες γεμάτες,
ποτέ ίδιες μα πάντοτε σταράτες.
Είμαι γοργόνα που αναζητάει τα βάθη που όλο φυλάει,
ψάρι που σπαρταράει.
Αέρας,ξωτικό που κυνηγάει την λέξη,το ρήμα και γελάει.
Είμαι η κατάδυση στο είναι αυτό θυμάμαι τι είναι.
Είναι γραφή ψυχής που άνθρωπο αγαπάει.
Και νόθευσα το ποίημα με το πεζό .

Θυμάμαι πως πάντοτε μου άρεσε η έκφραση του λόγου,η εμβάθυνση,οι σκέψεις αξιόλογων ποιητών και συγγραφέων και οι πίνακες ζωγράφων.
Μου αρέσει να καταδύομαι σε εικόνες και να τις χρωματίζω με λέξεις ,κάνοντας παιχνίδι με συνδυασμούς κάθε μορφής

Ποιήματα βουτηγμένα στα άδυτα της Ψυχής,γραμμένα με την Αύρα της .

https://www.youtube.com/watch?v=w1I5TTkmcKQ



μεθυσμένη βουτιά

https://www.youtube.com/watch?v=9RYlHe15DEA

Κάθε συνάντηση δεν είναι τυχαία, μια όμως μοιραία.

Η δίδυμη φλόγα, μέσα από το ταξίδι του παρελθόντος έδεσε φτερά

στο παρόν και πέταξε τον ουρανό στην γη του μέλλοντός σου

με συνωμότη το σύμπαν.

Εκεί έξω περιμένει να γίνει φλόγα αγάπης. (Ανδρονίκη Ατζέμογλου)

(ποίημα από την υπό έκδοση νουβέλα επίγειος ουρανός)

επίγειος ουρανός

https://www.youtube.com/watch?v=SG86vT13OZc

© Νίκος Παπαδόπουλος -- Ανδρονίκη Ατζέμογλου
η ηχογράφηση και η επεξεργασία
έγιναν στο στούντιο του Νίκου Παπαδόπουλου
το βίντεο επιμελήθηκε η Titanium Production
ερμηνεία: Νίκος Παπαδόπουλος
στίχοι-ποίηση: Ανδρονίκη Ατζέμογλου
μουσική-ενορχήστρωση: Νίκος Παπαδόπουλος
programing: πλήκτρα - κιθάρες Νίκος Παπαδόπουλος
μπάσο: Νίκος Παπαδόπουλος

Φλόγες αναμμένες ,αιώνια δεμένες

από του ουρανού κρύπτη βυθισμένες.

Σε ουράνια πατώματα στροβιλισμένες 

μες στους έκρυθμους πλανήτες ανατιναγμένες.

Εκτροχιαζόμαστε στης γης μες το κενό

γραφή, πέρασμα μας σε γη και ουρανό.

Μέσα στους λεωφοριόδρομους της τροχιάς μας

ουρανοξύστες καρδιάς, χαράκτες του DNA μας.

Της ψυχής σου Θερμοπύλες, πρώτες ύλες,

για της καρδιάς μου τις μπλε ουράνιες πύλες.

Νερό μου αλήθειας,σβήνεις φωτιά δίψας

στον άγραφο συμπαντικό τροχό μες της πίστας.

Εγκωπές απάτητων συννέφων αλλαγής μας

λαξεύσαμε τα ίχνη στην σκηνή γης μας

Το μονοπάτι κάρμα επουράνιων κλειδιών σου

στον επίγειο παράδεισο των ματιών μου.

Αιώνια φτερά μας αγκαλιάζουνε μνήμη,

επίγεια γήινη μας αόρατη ύλη.

Παρόν μου το μέλλον σου το γραφτό,

γραφτό μου το παρόν σου το φωτεινό.

Ουρανός μια επίγεια γη μας,

γη μας η πηγή της δικής ζωής μας.

Ποτέ μην λες ποτέ. Συνέβη και σε σένα ίσως;

Όταν το πεπρωμένο σε οδηγησε σε συμπαντικές ουρανοκατέβατες διαδρομές

Όταν οι συμπτώσεις σε οδηγούν σε μια δαιδαλώδη διαδρομή που δεν έβλεπες

εσύ στο μέλλον σου οδηγήσε μέσα από ένα διάυλο

που σε καλωδιώνει από τον ουρανό στον επίγειο Παράδεισο.

(Ανδρονίκη Ατζέμογλου)

(ποίημα από την υπό έκδοση νουβέλα επίγειος ουρανός)

Αστερόσκονη γης

https://www.youtube.com/watch?v=4_4GOlc5hEE


© Νίκος Παπαδόπουλος -- Ανδρονίκη Ατζέμογλου
η ηχογράφηση και η επεξεργασία
έγιναν στο στούντιο του Νίκου Παπαδόπουλου
το βίντεο επιμελήθηκε η Titanium Production
ερμηνεία: Νίκος Παπαδόπουλος
στίχοι-ποίηση: Ανδρονίκη Ατζέμογλου
μουσική-ενορχήστρωση: Νίκος Παπαδόπουλος
programing: πλήκτρα - κιθάρες Νίκος Παπαδόπουλος
μπάσο: Νίκος Παπαδόπουλος

επιμέλεια Titanium Production

(1)

Στης ΣΕΛΗΝΗΣ νερό είναι εκεί που πάνω που πατώ.

Την ΦΩΤΙΑ συναντώ,με αυτή πάντα θέλω να ζω

ΝΕΡΟ και ΦΩΤΙΑ σύμπλεγμα σ έναστρο ουρανό.

Έκρηξη σε ΠΛΑΝΗΤΗ ζωντανό,πυρηνικό σταθμό.

Στ αστέρια αναζητώ, στον ΟΥΡΑΝΟ πολεμώ.

Την Γη δική σου πυρπολώ, ολοκαύτωμα μαγικό.

Πόδι βουτώ, σ αστερόσκονη μέσα με κολυμπώ.

Πατώ σε αστρικό κύμα, γράφω ποιήματος ρίμα.

Στην άμπωτη σου γω της παλίρροιας αρμυρό βήμα.

Σύμπαν γίνομαι για Σένα που ματώνει μες στο αίμα.

(5)

Εκτροχιάστηκα δικής σου ΜΟΙΡΑΣ μυστικό γραφτό. 

Ντύνομαι μέσα στης ΣΕΛΗΝΗΣ το κίτρινο υφαντό. 

Δένω το συναίσθημα μου σε τραγούδι σεληνιακό.

(4)

ΦΩΤΙΑ εσύ,ΝΕΡΟ εγώ,ΑΣΤΕΡΙ ,ΣΕΛΗΝΗ δώ. 

Γυρίζουμε στον ρυθμό αυτό, μες σε ανατιναγμό. 

ΠΛΟΥΤΩΝΕΣ,μυστήριοι,έκρυθμοι,σ ναν αναβρασμό. 

Εσύ και εγώ ΘΑΛΑΣΣΕΣ μας του αιώνιου ΜΑΥΡΟΥ .

Μες σε ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΟΜΗΤΗ ,ενός γαλάζιου πάγου.

(2)

Σε σκόνη τυλιγμένοι απ άλλο ΠΛΑΝΗΤΗ φερμένοι, 

εμείς οι δυο είμαστε ΓΗΣ δυο μόνιμοι ξένοι.

ΓΑΛΑΞΙΑ είμαστε καθρέφτες, της ΨΥΧΗΣ τους κλέφτες.

Στη ΓΗ σου θα έλθω τον ΟΥΡΑΝΟ μου εκεί θα τον βρεις.

Οι δυο εμείς θα γίνουμε Παράδεισος επί γης.

Μόνιμοι κλέφτες της αστερόσκονης της θαλασσινής.

Η Ανδρονίκη Ατζέμογλου γεννήθηκε στο Μόναχο Γερμανίας, παιδί της ελληνικής ομογένειας στις 3 Ιουλίου το 1967.
Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο,τμήμα κλασσικό.
Πτυχιούχος Grosses Sprach diplom και Μεταφραστικού του Goethe. Eπιμορφώθηκε στην Ειδική Αγωγή ατόμων με Ειδικές ανάγκες.Ζει και εργάζεται ως καθηγήτρια στην Αθήνα. Μητέρα δυο αγοριών.

Πρόγραμμα παρουσίασης του βιβλίου :

19.10-Μουσική πιάνου,με την Ελένη Μπελιμπασάκη
(καθηγήτρια ωδείου),<Αlmost a whisper>Yianni
19.20-Πρόλογος από τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο
(δημοσιογράφο-συγγραφέα)
19.30Λόγος από τη Μαίρη Γκαζιάνη
(ζωγράφο-συγγραφέα)και ποίημα Αναδυόμενη μπόρα.
19.40Λίγα λόγια για την Ανάδυση Αγάπης,όπου το Εγώ και το Εσύ,
γίνονται συνώνυμα(Robert Sabator),για την δεύτερη ποιητική συλλογή
<Αναδυόμενο Εγώ>,από τη συγγραφέα Ανδρονίκη Ατζέμογλου
19.50Βίντεο Παρουσίασης Ποιητικής Συλλογής<Αναδυόμενο Εγώ
και συμμετεχόντων καλλιτεχνών του βιβλίου.
Δημιουργία Αθανάσιος Τσόγκας
Μουσική Waves Mr Probz,
Μεθυσμένη Βουτιά-Νίκος Παπαδόπουλος(συνθέτης-τραγουδιστής),
σε πρώτη εκτέλεση.
Στίχοι Ανδρονίκη Ατζέμογλου
20.00 Ποίημα <Βρεγμένο Μεταξωτό>,Βασίλης Διαμάντης
(τραγουδιστής)
20.05 Ποίημα <Απόβαση>,Μαίρη Γκαζιάνη
20.10 Τραγούδι <Χαμένο ειδωλο>, Βασίλης Λέκκας,ερμηνεία
Βασίλης Διαμάντης
20.20Ποίημα <Πνιγμένη Νότα>,Μαίρη Γκαζιάνη
20.25Ποίημα <Διττός Ευατός, Βασίλης Διαμάντης
20.30Βίντεο <Almost a Whisper>Yianni
20.35Τραγούδι< Βαθιές Αναπνοές>,Παντελής Θαλασσινός,ερμηνεία
Βασίλης Διαμάντης
20.40Τραγούδι<Νύχτα Μαγική>,ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης
20.45Ποίημα <Άγγελοι πορσελάνης>,Μαίρη Γκαζιάνη ,Διαμάντης
20.50Μουσική πιάνου Ελένη Μπελιμπασάκη,Άγγελος Σπανουδάκη
20.55Ποίημα <Αναδυόμενο Βάπτισμα>,Βασίλης Διαμάντης
21.00 Ποίημα <Γαντοφορεμένη Επανάσταση>,Μαίρη Γκαζιάνη
Μουσική συνοδεία Ελένη Μπελιμπασάκη,L heure bleue,Richard Claydermann
21.05 Ποίημα <Κερκόπορτα αιώνων >Μαίρη Γκαζιάνη
21.10 Ποίημα <Aπρόβλεπτος ωκεανός>,Βασίλης Διαμάντης
21.15 Βίντεο τραγούδι Μεθυσμένη Βουτιά- Νίκος Παπαδόπουλος σε πρώτη εκτέλεση
Στίχοι Ανδρονίκη Ατζέμογλου
Υπογραφή
–μπουφέ.

Προηγούμενες δημοσιεύσεις μου για την ποιήτρια Ανδρονίκη Ατζέμογλου :
http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/

Μαριάννα Παπουτσοπούλου από τον Ανεμοδείκτη της ( μυθιστόρημα υπό έκδοση )

...... Παλιότερα έπαιζα διαλύοντας τις νερομπογιές μου σε μικρά μπουκαλάκια – περισσευούμενα – έπειτα τα κοίταζα στο φως. Τώρα πια ζωγραφίζω. Στο σχολείο κάτι τέτοια τα ενθαρρύνουν οι δάσκαλοι. Ο πατέρας όμως δεν θέλει ούτε ν’ ακούσει για καλλιτεχνικά μελλούμενα. Θα σπουδάσω, όπως όλοι μου οι φίλοι. Διαβάζω. Διαβάζω ό,τι θέλω εγώ, από πάνω τα θρησκευτικά κι από κάτω το Λεωφορείον ο Πόθος. Τέλειο ταίριασμα, αμαρτία κι εξιλέωση. Δεν είναι χιαστό, είναι αναλογία. Οι γονείς μου βγαίνουν πολύ τα βράδια μετά τις δουλειές τους. Με τους φίλους τους, με τους ανθρώπους από τη δουλειά του πατέρα. Η μαμά είναι ένα όραμα ομορφιάς που ευωδιάζει όταν φεύγει – η ψυχή μου παλιότερα πήγαινε να σπάσει όποτε έφευγαν. Διψούσαν για λίγη ζωή πιο καλή, βλέπεις, για λίγη άνεση – δεκαετία του ’60. Ακόμα θυμάμαι τα λάτιν και τις μόδες εκείνου του καιρού, όσο και τις σαμπάνιες για τη νίκη του κέντρου στις εκλογές. Χάλι γκάλι, που λες κι εσύ.
Τ’ αμερικάνικα αυτοκίνητα με τα γατίσια μάτια που με τρόμαζαν τις νύχτες στο δημοτικό, έχουν γίνει γαλλικά κι εγγλέζικα, τα τάνκς όμως παραμένουν μάλλον αμερικανικής εμπνεύσεως. Ωστόσο οι παλιοί μακρονησιώτες θείοι μου τρώνε ελβετικές σοκολάτες χωρίς ενοχές και θεωρούν πως βρίσκονται σε διαρκές πάρτυ. Όλα τούτα δεν μιλούν στην ψυχή μου. Η Όλγα είναι πιο καλή.

Ακούει τον Καζαντζίδη της στο ραδιόφωνο με το μεγάλο πράσινο μάτι – τον Πολύφημο – κι έτσι έμαθα κι εγώ τι λέει ο κόσμος νταλκά, σεβντά και νοσταλγία. Ο Μάνθος της είναι στρατευμένος μακριά και η Όλγα όλο σιγοκλαίει. Τη λυπάμαι, αν ποτέ μάθω να γράφω, πρέπει κάπου να τη θυμηθώ˙ τόσο αίσθημα και τόσο αληθινό. Δεν ξέρω αργότερα σαν τον παντρεύτηκε και έφυγαν μαζί στην Αυστραλία, τί ν’ απέγινε; Πώς να έζησαν; Πώς νά ’ναι τάχα τα παιδιά τους; Η Όλγα με δίδαξε πόσο είναι σκληρό να δουλεύεις έτσι, υπηρετικό προσωπικό, ας είναι και στους πιο καλούς αφεντάδες. Δεν αντέχω να έρχονται στο σπίτι γυναίκες για τις δουλειές, προσπαθώ κι ό,τι προλάβω. Πάλι βρωμίσαμε. Άσε που μου έμεινε ένα κουσούρι που μοιάζει δουλικό – όποιος ζητήσει τίποτε – χάρη, εξυπηρέτηση, νερό – τρέχω πρώτη να προλάβω μή κι αγγαρέψουν κάποιαν Όλγα, που στα μάτια της νεανικής ζωής μου ήταν και μένει η προσωποποίηση της Σταχτοπούτας. Μόνο μια καλή νονά της έλλειψε. Εγώ, που είχα μια καλή νονά, την είδα πολύ σκεπτική σαν γύρισε από το Παρίσι με τη μεταπολίτευση να μου λέει˙ «Τι γυρεύεις εσύ σ’αυτό το κόμμα της αριστεράς, εσύ ήσουν τρυφερό παιδί.» Είχε δίκιο βέβαια. Στα κόμματα θα βρείς – αν τη βρείς – την καρδιά της αριστεράς; Καλλίτερα κοντά τους ή και λίγο μακρύτερα.

Μαριάννα Παπουτσοπούλου 

9 Οκτωβρίου 2014