Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015

Παρουσίαση του μυθιστορήματος ΜΟΙΡΟΛΑ3 του Βαγγέλη Ραπτόπουλου



Οι εκδόσεις Τόπος και ο ραδιοφωνικός σταθμός 105,5 Στο Κόκκινο σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος ΜΟΙΡΟΛΑ3 του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

η δημοσιογράφος Μικέλα Χαρτουλάρη
και ο πεζογράφος Κωνσταντίνος Τζαμιώτης

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο Σταμάτης Κραουνάκης

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015, ώρα 20:00

στο Polis Art Cafe (Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, πάνω από τη Στοά Βιβλίου)

Μοιρολα3

Βαγγέλης Ραπτόπουλος
Τόπος, 2014
176 σελ.
ISBN 978-960-499-116-7
"Ιδίως όταν το γράφω με κεφαλαία, πολύ μ’ αρέσει τ’ όνομά μου. Φαντάζομαι ότι υπάρχει ένας καθρέφτης στη μέση ακριβώς, που διπλασιάζει το λάμδα. Μ’ αρέσει και που έμαθα να γράφω, έστω και τόσο αργά: στα είκοσί μου. Χάρη στον δάσκαλο, αλλά προπαντός χάρη στο πείσμα μου, που πιθανότατα είναι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμά μου.
Eίμαι η κόρη του βασιλιά Επιπόλαιου, όπως τον έλεγαν τις τελευταίες μέρες της βασιλείας του, η πριγκίπισσα Έλλη. Κι αυτή είναι η ιστορία η δική μου και του τόπου μου, της Μοιρολατρίας. Ή μάλλον τα σημεία όπου οι δύο χωριστές ιστορίες τέμνονται. Ο δε λόγος που γράφω την κοινή αυτή ιστορία τώρα, μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια, είναι επειδή ίσως ήρθε η στιγμή να διασταυρωθούν οι τροχιές τους για μία ακόμη φορά. Αν όχι τώρα, στο άμεσο μέλλον.

Μέλλον. Άλλη μια λέξη με τον καθρέφτη που διπλασιάζει το λάμδα στη μέση της.

Η γλώσσα είναι πατρίδα."


― «Μοιρολα3», μυθιστόρημα, εκδόσεις Τόπος / Topos books.

"Το διεφθαρμένο και χρεοκοπημένο βασίλειο της Μοιρολατρίας θυμίζει την Ελλάδα του σήμερα όσο και ένα νυχτερινό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Να παλεύεις για να καλυτερεύσουν τα πράγματα, ακόμα κι όταν η μοιρολατρία κυριαρχεί. Να προσπαθείς να υλοποιείς το μέλλον από τώρα, και όχι να τα μεταθέτεις όλα σ’ ένα άπιαστο επέκεινα. Υπό το μανδύα του παραμυθιού, παρά τους βασιλιάδες και τις πριγκίπισσες, η «Μοιρολα3» είναι ό,τι πιο πολιτικοποιημένο έχω γράψει."
Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Βαγγέλης Ραπτόπουλος


Ο Bαγγέλης Pαπτόπουλος γεννήθηκε το 1959 στην Aθήνα, όπου σπούδασε παιδαγωγικά και δημοσιογραφία. Έζησε για ένα χρόνο στη Σουηδία (1980-81) και ως υπότροφος του International Writing Program για μισό περίπου χρόνο στις HΠA (1984). Πρωτοεμφανίστηκε με τη σταδιακά δημοσιευμένη τριλογία "Kομματάκια" (1979), "Διόδια" (1982), "Tα τζιτζίκια" (1985), που κυκλοφόρησε σ' έναν τόμο το 2003, με το γενικό τίτλο "H γενιά μου". Kαι ακολούθησαν: "H αυτοκρατορική μνήμη του αίματος" (1992), "O εργένης" (1993), "Έμμονες ιδέες" (1995), "Λούλα" (1997), "Tο παιχνίδι" (1998), "Bαθύς και λυπημένος, όπως κι εσύ" (1999), "H απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας" (2000), "Mαύρος γάμος" (2001), "Aκούει ο Σημίτης Μητροπάνο;" (2001), "H δική μου Αμερική" (2002), "H επινόηση της πραγματικότητας" (2003), "Xάσαμε τον Μπαμπά" (2005), "Λίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας" (2005), "Φίλοι" (2006), "Aρχαία συνταγή: Hρόδοτος, Ηράκλειτος, Λουκιανός" (2006), "H Mεγάλη Άμμος" (2007), "Aπέραντα άδειο σπίτι" (2009), "Ιστορίες της Λίμνης: Το παιχνίδι, Βαθύς και λυπημένος όπως κι εσύ, Απέραντα άδειο σπίτι" (2011), "Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας" (υπό έκδοση). Συνολικά έχουν τυπωθεί περισσότερα από 250.000 αντίτυπα των βιβλίων του.

"Tα τζιτζίκια" μεταφράστηκαν στα αγγλικά, "H απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας" στα ιταλικά, αποσπάσματα από άλλα του βιβλία και μεμονωμένα διηγήματά του στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, σουηδικά, τσέχικα, σερβικά. "O εργένης" μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, τα "Διόδια" και διηγήματα από τα "Kομματάκια" και τις "Έμμονες ιδέες" στην τηλεόραση -ορισμένα απ' αυτά σε δικά του σενάρια. Διασκεύασε, επίσης, για το θέατρο μία από τις "Ιστορίες της Λίμνης", ενώ δραματοποιημένες σκηνές από την "Επινόηση της πραγματικότητας" παρουσιάστηκαν σε βιβλιοπωλεία. Έχει ακόμη γράψει το σενάριο της ταινίας "H φανέλα με το εννιά" και της τηλεταινίας "O μικρός ηλεκτρολόγος", και έχει διασκευάσει για το θέατρο το "Παραμύθι χωρίς όνομα".

Kατά καιρούς έχει κάνει διάφορες δουλειές, λίγο πολύ σχετικές με τη λογοτεχνία και το γράψιμο: σύμβουλος ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας σε εκδοτικούς οίκους ("Kέδρος", "Λιβάνης"), τακτικός συνεργάτης εφημερίδων και περιοδικών ("Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία - Επτά", "Η Καθημερινή της Κυριακής", "Tα Nέα", "Athens Voice", "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία - Έψιλον", "Kλικ"), σύμβουλος σεναρίων στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ) και σε τηλεοπτικά κανάλια (ET1, ET2), παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών (στο "Πρώτο", "Δεύτερο", "Tρίτο Πρόγραμμα" της EPA, στον "Eν Λευκώ" και στο "Kανάλι 1"). Δίδαξε επίσης σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής (EKEBI), ενώ από το 2005 ως το 2007 υπήρξε μέλος του Δ. Σ. της Eταιρείας Συγγραφέων.

Περισσότερες πληροφορίες και χρήσιμοι σύνδεσμοι (links) περιλαμβάνονται στην ιστοσελίδα του συγγραφέα: http://vangelisraptopoulos.wordpress.com/

(φωτογραφία: Δημήτρης Τσουμπλέκας, 2001)

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Μοιρολα3, Τόπος
(2014) Το ασανσέρ, Bibliotheque
(2013) Λούλα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2013) Λούλα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2012) Η πιο κρυφή πληγή, Ίκαρος
(2012) Η πιο κρυφή πληγή, Ίκαρος
(2012) Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας, Ίκαρος
(2012) Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας, Ίκαρος
(2011) Ιστορίες της Λίμνης: Το παιχνίδι. Βαθύς και λυπημένος, όπως κι εσύ. Απέραντα άδειο σπίτι, Κέδρος
(2011) Φίλοι, Ελευθεροτυπία
(2010) Η επινόηση της πραγματικότητας, Κέδρος
(2009) Απέραντα άδειο σπίτι, Κέδρος
(2008) Τα τζιτζίκια, Κέδρος
(2007) Η Μεγάλη Άμμος, Κέδρος
(2006) Φίλοι, Κέδρος
(2005) Χάσαμε τον Μπαμπά, Εκδόσεις Πατάκη
(2003) Η γενιά μου: Κομματάκια, Διόδια, Τα τζιτζίκια, Κέδρος
(2003) Η επινόηση της πραγματικότητας, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Η δική μου Αμερική, Κέδρος
(2001) Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο;, Κέδρος
(2001) Μαύρος γάμος, Κέδρος
(2000) Η απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας, Κέδρος
(1999) Βαθύς και λυπημένος, όπως κι εσύ, Κέδρος
(1999) Διόδια, Κέδρος
(1998) Λούλα, Κέδρος
(1998) Τα τζιτζίκια, Bell / Χαρλένικ Ελλάς
(1998) Το παιχνίδι, Οξύ
(1996) The Cicadas, Κέδρος
(1995) Έμμονες ιδέες, Κέδρος
(1995) Κομματάκια, Κέδρος
(1993) Ο εργένης, Κέδρος
(1992) Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος, Κέδρος

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2008) Ενδοσκεληδόν, Ζήτρος
(2005) Λίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Εκδόσεις Πατάκη [κείμενα, επιμέλεια]
(2005) Χαριλάου Τρικούπη 22. 4 ιστορίες της πόλης, Athens Voice
(2003) Νίκος Παναγιωτόπουλος, Αιγόκερως
(1997) Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο, Κέδρος
(1994) Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Κοτζιά, Κέδρος

Μεταφράσεις
(2006) Συλλογικό έργο, Αρχαία συνταγή: Ηρόδοτος, Ηράκλειτος, Λουκιανός, Κέδρος [ανθολόγηση, μετάφραση, επιμέλεια]
(1993) Ηρόδοτος, Άμασις ή τα τόξα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1993) Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, Ιξίων, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1993) Ηρόδοτος, Ο άλαλος γιος του Κροίσου, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1993) Ηράκλειτος, Ο σκοτεινός λόγος, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1992) Ηρόδοτος, Η γυναίκα του Κανδαύλη, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1992) Ηρόδοτος, Κροίσος και Σόλων, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1992) Ηρόδοτος, Ραμψίνιτος ή Οι κλέφτες, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1992) Ηρόδοτος, Το δαχτυλίδι του Πολυκράτη, Εκδόσεις Καστανιώτη

Λοιποί τίτλοι
(2014) Συλλογικό έργο, 15 βγαίνουν με κόκκινο, Τόπος [ανθολόγηση]
(1998) King, Stephen, 1947-, Οργή, Κέδρος [επιμέλεια σειράς]
(1997) King, Stephen, 1947-, Αδύνατος, Κέδρος [επιμέλεια σειράς]
(1997) King, Stephen, 1947-, Έργα οδοποιίας, Κέδρος [επιμέλεια σειράς]
(1997) King, Stephen, 1947-, Η μακριά πορεία, Κέδρος [επιμέλεια σειράς]
(1997) King, Stephen, 1947-, Ο δρομέας, Κέδρος [επιμέλεια σειράς]
(1995) Kafka, Franz, 1883-1924, Η σωφρονιστική αποικία, Κέδρος [επιμέλεια]
(1994) Θεοτόκης, Κωνσταντίνος, 1872-1923, Ακόμα;, Κέδρος [επιμέλεια]
(1994) Μητσάκης, Μιχαήλ, 1863-1916, Αυτόχειρ, Κέδρος [επιμέλεια]
(1994) Καρυωτάκης, Κώστας Γ., 1896-1928, Δεσποινίς Bovary, Κέδρος [επιμέλεια]
(1994) Chekhov, Anton Pavlovich, 1860-1904, Εχθροί, Κέδρος [επιμέλεια]
(1994) Gogol, Nikolaj Vasilievic, 1809-1852, Η μύτη, Κέδρος [επιμέλεια]
(1994) Fitzgerald, Francis Scott, 1896-1940, Τ' απομεινάρια της ευτυχίας, Κέδρος [επιμέλεια]
(1994) Melville, Herman, 1819-1891, Το καμπαναριό, Κέδρος [επιμέλεια]
(1993) Καβάφης, Κωνσταντίνος Π., 1863-1933, Εις το φως της ημέρας, Κέδρος [επιμέλεια]
(1993) Σολωμός, Διονύσιος, 1798-1857, Η γυναίκα της Ζάκυθος, Κέδρος [επιμέλεια]
(1993) Καρκαβίτσας, Ανδρέας, 1865-1922, Η θάλασσα, Κέδρος [επιμέλεια]
(1993) Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος, 1851-1911, Όνειρο στο κύμα, Κέδρος [επιμέλεια]
(1993) Βιζυηνός, Γεώργιος Μ., 1849-1896, Το αμάρτημα της μητρός μου, Κέδρος [επιμέλεια]
(1993) Ροΐδης, Εμμανουήλ Δ., 1836-1904, Ψυχολογία Συριανού συζύγου, Κέδρος [επιμέλεια]

ΚριτικογραφίαΤο ασανσέρ [Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Το ασανσέρ], http://www.staxtes.com, 17.6.2014«Λoύλα» είναι μόνο μία [Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Λούλα], tvxs.gr, 5.11.2013Ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να λέγεται «Δεκεμβριανά» [Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Η πιο κρυφή πληγή], www.protagon.gr, 17.2.2013Χαοτική φαντασμαγορία ή Περί Τόμας Πίντσον, http://bibliotheque.gr, 20.10.2012Ο Ηράκλειτος της ακατάπαυστης αλλαγής ταιριάζει στους μεταβατικούς καιρούς μας [Αρχαία συνταγή: Ηρόδοτος, Ηράκλειτος, Λουκιανός], "Τα Νέα", 10.8.2012Η θηλιά στον λαιμό, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", 28.10.2011Το αντίθετο του ιστορικού μυθιστορήματος [Τάσος Αναστασίου, Συνεσταλμένος δολοφόνος], "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "ΕΠΤΑ", 11.9.2011Ο Ανατολίτης, "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "7: Τέχνες και Ζωή", 30.4.2011Τα καλά της κρίσης [Δώρα Κασκάλη, Στο τρένο], "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "ΕΠΤΑ", 13.3.2011Ανοιχτές πληγές [Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Ιστορίες της Λίμνης: Το παιχνίδι. Βαθύς και λυπημένος, όπως κι εσύ. Απέραντα άδειο σπίτι], "Athens Voice", τχ. 337, 10.3.2011Κλασικό αλλά... δεν μ' αρέσει, www.bookpress.gr, 28.12.2010Μικροαστών εγκώμιον, "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "7: Τέχνες και Ζωή", τχ. 474, 19.12.2010Ο σκοτεινός κύριος του Βέρτεκοπ [Ιερώνυμος Πολλάτος, Ο σκοτεινός κύριος του Βέρτεκοπ], "Lifo", τχ. 217, 23.9.2010Κρέας από σταφύλι [Σταυρούλα Σκαλίδη, Κρέας από σταφύλι], "Lifo", τχ. 217, 23.9.2010Αναμνήσεις από το ρετιρέ [Γιώργος Λαμπράκος, Αναμνήσεις από το ρετιρέ], "Lifo", τχ. 217, 23.9.2010Ο καιρός του καθενός [Δημήτρης Νόλλας, Ο καιρός του καθενός], "Lifo", τχ. 217, 23.9.2010Κάτι θα γίνει, θα δεις [Χρήστος Οικονόμου, Κάτι θα γίνει, θα δεις], "Lifo", τχ. 217, 23.9.2010Πέντε γράμματα του Νίκου Νικολαΐδη, "Athens Voice", τχ. 315, 14.9.2010«Η μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "7: Τέχνες και Ζωή", τχ. 460, 12.9.2010«Εις το ήμισυ του δρόμου», "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "7: Τέχνες και Ζωή", τχ. 456, 14.8.2010Εθνικό μυθιστόρημα [Ιερώνυμος Πολλάτος, Ο σκοτεινός κύριος του Βέρτεκοπ], "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "7: Τέχνες και Ζωή", τχ. 447, 13.6.2010Στιγκ Λάρσον γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "7: Τέχνες και Ζωή", τχ. 438, 11.4.2010Ναός του Κόσμου, www.protagon.gr, 4.2.2010Ενέπνευσε ακόμα και τον Δεκέμβρη, "Ελευθεροτυπία", 1.2.2010Ο Λορεντζάτος ως μυθιστορηματικός ήρωας [Ζήσιμος Λορεντζάτος, Collectanea], "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 29.11.2009Απέραντα άδειο σπίτι [Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Απέραντα άδειο σπίτι], Περιοδικό "Index", τχ. 33, Ιούλιος-Αύγουστος 2009Μοναχικοί μοναχοί [Γιάννης Μακριδάκης, Η δεξιά τσέπη του ράσου], "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 10.5.2009Το απέραντα άδειο σπίτι του ατομισμού [Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Απέραντα άδειο σπίτι], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 549, 24.4.2009Το άλλο μισό της τρομοκρατίας [Λευτέρης Μαυρόπουλος, Το άλλο μισό μου πορτοκάλι], "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 5.4.2009
http://www.biblionet.gr/author

Δημήτρης Χίου - Του Φεδερίκο !



Του Φεδερίκο !
[Παραλλαγές σε δύο ποιήματα του cante jondo – και σε ένα ποίημα της La Baracca]

- Ησύχασε Φεδερίκο… Οι φονιάδες σου δεν μπορούν να πυροβολήσουν πιά… Άνθισαν πάλι τα ναρκωμένα κρίνα, οι νάρδοι και τα γιασεμιά… Τα τζιτζίκια σου, αυτοί οι γέροι φιλόσοφοι του καλοκαιριού συνεδριάζουν ακόμα στα χωράφια… Ο Γουαδαλκιβίρ κυλάει ακόμα τα νερά του ήσυχα ήσυχα και στις όχθες οι τσιγγάνοι τρέχουν με τα ιδρωμένα άλογά τους… Τα πορφυρά αηδόνια σου στο Φουέντε Βακιέρος τραγουδούν ακόμα. Τα πορφυρά αηδόνια σου στην Ανδαλουσία, στην Ισπανία και σ΄ ολάκερο το κόσμο τραγουδούν ακόμα…

[Τα παρακάτω ποιήματα είναι εμπνευσμένα από το έργο σου Φεδερίκο…]

Ι. Ερωτικό των χωραφιών

Πύρινο αγέρι που παίζεις τα σουραύλια στα χωράφια
Οι πορτοκαλιές ωρίμασαν χυμούς, φιλιούνται τα αμπέλια
Τραγούδι μακρινό βουκολικό το γάλα και τα λιόδεντρα
Μακρινές εσπερινού καμπάνες, ονειροπλάνεμα οι έρωτες
στη γη της Ανδαλουσίας
Καβάλα σε φοράδα δίχως γκέμια
Κυλάει ανείπωτα ζεστό το αίμα
Γυμνά κορμιά λυγερής και ρωμαλέου
Πόση αρμονία!
Έκρηξη!
Όταν αναβλύζει η ορμή της νιότης
Μέλι της ψυχής και της σάρκας
Μεταμόρφωση σε αλάβαστρο του νου
.......
Ταξίδι στο Παράδεισο το ξαπόσταμα
Ήρεμα πια τα χείλη δίνονται
Κάτω απ΄ τ΄ αστέρια του απύθμενου ουρανού
Μέσα στα αγριόκρινα και στους νάρδους.

II. Η τσιγγάνα Λολίτα Μαρτίνεθ χορεύει

Φλογερή τσιγγάνα της Ανδαλουσίας άλικο αερικό
Χόρεψε στο μισοσκόταδο θυμιατό λίκνισμα πόθων
Του άνεμου σεκλέτι χτύπα τα κασκαμπέλια
Ν΄ αρχίσουν τα παλαμάκια των σιγκιριγιέρος
Να παίξουν οι κιθάρες το μουγκρητό του ταύρου
Τσιγγάνα βεργολυγερή δαχτυλιδένια μέση
Λολίτα Μαρτίνεθ!
Ο χορός σου ουράνιες φλόγες
Λίγωσε η σελήνη και τ΄ αστέρια
Λολίτα Μαρτίνεθ!
Καθάριος και μόνος καημός
Ν΄ αγγίξω με τα δάχτυλά μου
Της κοιλιάς σου το ρόδο
Λολίτα Μαρτίνεθ!
Χόρευε κορμί πορφυρή νεφέλη
Μαυρομαλλού αλόγου δροσονέρι
…….
Έλα στην αγκαλιά μου κόρη της Ανδαλουσίας
Να περπατήσουμε στα καντούνια της Σεβίλλιας
Να νοιώσω τη σάρκα σου σάρκα του νάρδου τρυφερή
Να πιώ τους χυμούς σου χυμούς πορτοκαλιού δροσερού
Ποιά είναι η αλήθεια του κόσμου;

III. Χαρούμενο φοιτηταριό της Baracca

Λούζονται στον ήλιο αγόρια και κορίτσια
Χίλιες πεταλούδες νιάτα των Πανεπιστημίων
Καλώ προσκλητήριο εγώ ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα:
Τρυφερά κοριτσόπουλα Μαρία Λουίζα, Καρμέλα, Εσμεράλντα, Ιουλιέτα, Μανόλα, Λυδία Καμπρέρα, Σολεδάδ Καμπρέρα, Κλάρα, Κάρμεν, Αμπάρο.
Ρωμαλέα ταυρόπουλα Πάμπλο, Ραμόν, Φερνάνδο, Εμίλιο, Μανουέλ Τόρες, Χόρχε, Φρανθίσκο, Μιγκέλ Μπενίτεθ, Αντόνιο Ερέδια, Ιγνάθιο Σάντσεθ.
Πάμε με υψωμένες τις μαυροκόκκινες παντιέρες του FAI
Στις φτωχογειτονιές Μαδρίτης, Βαρκελώνης και Σεβίλλιας
Στα χωριά Ανδαλουσίας, Καταλούνιας και Καστίλης
Πόλεις και χωριά ελεύθερα από το φόβο των χωροφυλάκων
Δεν θα εκφωνήσουμε νικητήριους λόγους
Δεν θα υμνήσουμε τις επιτυχίες της Επανάστασης
Θα διδάξουμε θέατρο
Ματωμένο Γάμο
Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα
Γέρμα
Θα καλέσουμε για ήθος, ανθρωπιά, αλληλεγγύη
Θα διδαχτούμε την ελευθερία από την ανάγκη
Τη φλόγα της φαντασίας στη πράξη
Ολημερίς κι ολονυχτίς ορθάνοιχτα τα μάτια
Θα περιπλανηθούμε σ΄ αυτή τη πονεμένη γη
Την τυλιγμένη από αιώνες σε πέπλα θλίψης
Και θα τη μεταμορφώσουμε!
Με μουσική, θέατρο και ουράνιο φως!
Εμπρός κορίτσια και αγόρια!
Να μαράνουμε το χθες!
Να φυτέψουμε το αύριο!
La Baracca!

Αθήνα  19/1/2015
Δημήτρης Χίου


Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015

Λενέτα Στράνη, «Αλπική ζώνη», ποιητική συλλογή Εκδόσεις Κίχλη Kichli Publishing





ΣΕ ΑΛΠΙΚΗ ΖΩΝΗ

Μέτοικοι ἀπ’ τὸ εὔκρατον τοῦ ἡλιοτρόπιου 
δυσπνέοντας ἀνηφορίζουμε τὴ μοναξιά μας
Δεινὴ ὀρειβάτρια ἡ ἐπιβίωση μᾶς ἐμψυχώνει
ἄμετρες οἱ ἀπώλειες στὴ διαδρομή. Πολλοὺς

μᾶς σαβανώνουν χιονοθύελλες ἄλλοι χανόμαστε 
σὲ βάραθρα παραπατώντας. Οἱ εὐνοούμενοι 
τῆς τυχαιότητας καὶ τῶν ὀνείρων στήνουμε 
ἀντίσκηνο σὲ ζώνη ἀλπική. Μέρες διαύγειας

ἡ θέα μᾶς ἐξουθενώνει. Ὄρνια τοῦ νόστου 
γυροφέρνουν στὰ κεφάλια μας 
Λευκὲς παιώνιες ποὺ σμιλευτήκαμε στὸ χιόνι 
δίχως ἐλπίδα νὰ μᾶς λιώσει ἥλιος ἔρωτας

Ἀντὶ γιὰ ὑμέναιους τὸ μοιρολόι τῆς βροχῆς 
μὲ συνοδεία οἰμωγὲς ἀνέμων. Οὐδεὶς τολμᾶ 
νὰ ἐπανακάμψει στὶς πεδιάδες

Μᾶς δήμευσε ἡ νομιμότης ὡς Αὐθαίρετους


ΑΝΤΙ-ΘΕΣΕΙΣ

Νοέμβρη μήνα οἱ φίλοι μου οἱ ἐπιδημητικοὶ
προετοιμάζονται γιὰ τὸν ἐρχόμενο χειμώνα
Νὰ ἐπισκευάσουν λίγο τὴν ἀνία τους
σπασμένα τζάμια στὰ ἐξώθυρα τῶν καθιερωμένων 
καυσόξυλα στὸ τζάκι τῆς ἀσφάλειας 
ἀλεξικέραυνο γιὰ τὰ ἀπρόοπτα καὶ τὶς ἐκπλήξεις

Οἱ ἄλλοι φίλοι μου οἱ ἀποδημητικοὶ θὰ ταξιδέψουν
χτενίζουν τὰ φτερά τους στὸν ὁρίζοντα
Πούπουλα γκρίζα πέφτουν ἀπ’ τὸ χτένι τους
καὶ σκοτεινιάζει ἡ προοπτικὴ τοῦ ὀνείρου 
Μὰ καὶ ἀκάλυπτοι θ’ ἀποτολμήσουν τὴ διαδρομὴ

Μνῆμα τους τὰ πελάγη καὶ οἱ κάμποι

Λενέτα Στράνη, «Αλπική ζώνη», ποιητική συλλογή Εκδόσεις Κίχλη Kichli Publishing

Εκδήλωση για την 150ετηρίδα του νεότερου Λαυρίου. Παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Κορδέλλα "ΤΟ ΛΑΥΡΙΟΝ" (Τίτλος του πρωτοτύπου : Le Laurium par Andre Cordella, Ingenieur des Mines, Marseille, 1869) που εξέδωσε η Ε.ΜΕ.Λ.(Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής)



Η Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής σας προσκαλεί να παρευρεθείτε στην πρώτη εκδήλωση της 150ετηρίδας του νεότερου Λαυρίου που περιλαμβάνει την παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Κορδέλλα "ΤΟ ΛΑΥΡΙΟΝ" (Τίτλος του πρωτοτύπου : Le Laurium par Andre Cordella, Ingenieur des Mines, Marseille, 1869) που εξέδωσε η Ε.ΜΕ.Λ.(Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής)  σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του Αριστείδη Γ. Κανατούρη.

Η εκδήλωση θα γίνει το Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015, ώρα 6.00 μ.μ., στην αίθουσα "Μηχανουργείο" του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαιρετισμός : Δημήτρης Λουκάς, Δήμαρχος Λαυρεωτικής

Εισαγωγή : Αναστάσιος Μ. Βλάδος, Οικονομολόγος, Πρόεδρος της Εταιρείας Μελετών Λαυρεωτικής

Ομιλητές : 

Γιώργος Ν. Δερμάτης, Δρ. Ιστορικός του Πανεπιστημίου της Louvain - la - Neuve (Βέλγιο)
Κωνσταντίνος Ι. Παναγόπουλος, Μεταλλειολόγος Μηχανικός, Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, τ. Γεν. Διευθυντής του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου.

Γιώργος Β. Δερτιλής, Ιστορικός, Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sosiales (Παρίσι), τακτικό μέλος της Ευρωπαικής Ακαδημίας Επιστημών (Academia Europea) 

Αριστείδης Γ. Κανατούρης, Μαθηματικός, Μεταπτυχιακές σπουδές στην Πληροφορική, τ. στέλεχος IBM, μεταφραστής και επιμελητής του βιβλίου.      

Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2015

Αρθούρος Ρεμπώ, Απαλλαγμένος από κάθε ηθική...


Πίνακας Xavier Mellery - The Hours, Eternity and Death (ο συμβολιστής Αρ. Ρεμπώ μόνο με έναν πίνακα επίσης συμβολιστή ζωγράφου μπορεί να κατανοηθεί...) 


Απαλλαγμένος από κάθε ηθική
επιστρέφω στη γη να επιτελέσω ένα καθήκον.
Να γίνω ένα με τη σκληρή πραγματικότητα.
Πλάνη;;; Μπορεί...
Η εποχή που ανατέλλει είναι αμείλικτη.
Εγώ, πάντως, μπορώ να πω, ότι νίκησα∙
σβήστηκαν όλες οι απαίσιες αναμνήσεις.
Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής.
Τέρμα οι ευλογίες και τα ευλογητάρια∙
κράτα το κερδισμένο έδαφος.
Το πρόσωπό μου, ρούφηξε το ξεραμένο αίμα.
Πίσω μου, το τίποτα...
Ααα!!!
Μόνο, ένα...Άθλιο δεντράκι...
Οι αγώνες του πνεύματος είναι εξίσου άγριοι με τους
πολέμους των ανθρώπων.
Και είμαστε μόνο, στην αρχή...
Αγαπημένο χέρι(;)
τί να πω γι' αυτό... Γελάω! Μπορώ να γελάω με τις παλιές μου, ερωτικές απογοητεύσεις. 
Εκεί κάτω, αντίκρισα, την κόλαση των γυναικών και 
δικαιούμαι να συλλάβω την...Αλήθεια, 
σε μια ψυχή 
και ένα σώμα. 
Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής. 
Θα συνηθίσω... 
Θα συνηθίσω... 
Θα συνηθίσω...




Πηγές


  http://teiopoteion.blogspot.com/2012/07/blog-post_2182.html#ixzz3Oe2KRNkX

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015

Χρόνης Μίσσιος, "Χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε;" (απόσπασμα)




"Ρε συ, νομίζω πως μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο επαναστάτης, είναι πώς μέσα στη διαδρομή του δεν θα χάσει την ανθρώπινη ουσία του, πώς θα διαφυλάξει την εσωτερική του πορεία, στην ολοκλήρωσή του ως ανθρώπου, στο πώς δηλαδή αυτός ο μοναχικός δρόμος δεν θα μπει μέσα του, δεν θα τον κατακτήσει, δεν θα τον μετατρέψει από στοχαστικό σε πιστό, από ευαίσθητο ρομαντικό σε γραφειοκράτη, από ανθρωπιστή σε εχθρό του ανθρώπου και της κοινωνίας, από επαναστάτη σε πολιτικό…


Θαρρώ πως μονάχα μια βαθιά και μεγάλη αγάπη για τη ζωή μπορεί να σώσει την ανθρώπινη ουσία σου, γιατί όπως η επανάσταση δεν είναι μια πολιτική πράξη αλλά μια βαθιά κοινωνική παιδεία, μια πολύχρωμη ερωτική επικοινωνία με τους ανθρώπους, τη φύση και τα πράγματα, έτσι κι ο επαναστάτης δεν μπορεί να είναι ένας πολιτικός άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος ερωτευμένος…"

-Χρόνης Μίσσιος, "Χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε;"

Πηγή Vana Vourtsaki 12/1/2015 · 

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

Σιμόν ντε Μποβουάρ «…Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι ! …»





«…Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι ! …» Αυτή τη φράση είπε η Σιμόν ντε Μποβουάρ και μαζί με το βιβλίο της « Το δεύτερο φύλλο » έμεινε για πάντα στην ιστορία …

«…Το να κερδίσεις έναν άντρα είναι τέχνη. Το να τον κρατήσεις είναι επάγγελμα…»! Σιμόν ντε Μποβουάρ

Γεννιέται σαν σήμερα πριν από 107 χρόνια, μια συγγραφέας, μια γυναίκα που έμεινε στην ιστορία σαν αυτή που άλλαξε τον τρόπο σκέψης των άλλων γυναικών ολόκληρου σχεδόν του πλανήτη! Η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ένα φωτεινό παράδειγμα διανοούμενου ατόμου ξέφευγε από τα στενά φεμινιστικά πλαίσια, περιπλέχτηκε με τον υπαρξισμό, την Αριστερά, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τη Γαλλική διανόηση και επηρέασε σε επίπεδο ιδεών και φαινομένων την κοινωνία.

Η Σιμόν γεννιέται στις 9 Ιανουαρίου 1908 στο Παρίσι, μεγαλώνει σε ένα συντηρητικό, μεγαλοαστικό και καθολικό περιβάλλον και σε μικρή ηλικία θέλει να γίνει καλόγρια. Στα 14 της χρόνια περνάει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση που την απομακρύνει μια και καλή από το Θεό και την εθίζει στη φιλοσοφική αναζήτηση. Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στα έδρανα της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη και το 1921 γνωρίζει τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Ήταν καλοκαίρι του 1929 όταν η Σιμόν ντε Μποβουάρ και ο Ζαν- Πολ Σαρτρ, κορυφαίος φιλόσοφος του υπαρξισμού, έκλεισαν μια συμφωνία που τήρησαν ως το τέλος της ζωής τους. Έγιναν οι «αιώνιοι εραστές» και προκάλεσαν τα ήθη της εποχής υπερασπιζόμενοι την ελεύθερη συμβίωση.



Αποτελεί ειρωνεία το γεγονός πως «η μητέρα του φεμινισμού» έχει αποτυπωθεί στη συνείδηση πολλών ως η σύντροφος ενός σπουδαίου άντρα, αλλά η σχέση της Μποβουάρ με τον Σαρτρ, τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλοσοφία, είναι ιδιαίτερη, αμφίδρομη και ανεξάρτητη. Ως ζευγάρι, μένουν σε διαφορετικά σπίτια και ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ενίοτε και όλοι μαζί, καταστάσεις που η Μποβουάρ θα εξιστορήσει μέσα από το λογοτεχνικό της έργο.

Ο ελεύθερος έρωτας και η αυτοδιάθεση του σώματος βρίσκονται στην καρδιά της σχέσης τους και η λέξη «γάμος» αποτελεί ένα «κακό αστείο». Όταν το 1931 ο Σαρτρ ζητά από τη Μποβουάρ να παντρευτούν –για πρακτικούς κυρίως λόγους– η Γαλλίδα είναι κάθετη: «ο γάμος είναι περιορισμός, αστικοποίηση, αλλά και θεσμοθετημένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών».

Για να κερδίσει την οικονομική ανεξαρτησία της, η Σιμόν γίνεται καθηγήτρια, αλλά το ναζιστικό κατοχικό καθεστώς την απολύει το 1943, επειδή υποστηρίζει τη σχέση μαθήτριάς της με Ισπανό εβραϊκής καταγωγής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Μποβουάρ έρχεται σε επαφή με τον Καμύ, τον Ζενέ, τον Πικάσο και άλλα «αντιστασιακά στοιχεία» του Παρισιού, ενώ παίρνει μέρος στην οργάνωση ‘Σοσιαλισμός και Ελευθερία’ που ιδρύει ο Σαρτρ στα πλαίσια της αντίστασης.

Συχνάζει στο θρυλικό παρισινό καφέ Les Deux Magots, όπου οι πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις της με τον Σαρτρ και τους υπόλοιπους μένουν στην ιστορία. Όταν ο πόλεμος τελειώνει, αρχίζει η χρυσή εποχή για τη Σιμόν, που εκδίδει μαζί με τον Σαρτρ το πολιτικό περιοδικό ‘Les Temps Modernes’ στις σελίδες του οποίου αντανακλάται η ανατρεπτική της σκέψη πάνω στην πολιτική, τη φιλοσοφία και το γυναικείο ζήτημα. Είναι χαρακτηριστικό πως οι συντηρητικοί και καθολικοί κύκλοι της Γαλλίας την βλέπουν ως «πορνογράφο» και ως «νυμφομανή».

Στα μέσα του 1949, η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσιεύει ‘Το Δεύτερο Φύλο’ (Le Deuxième Sexe), ένα έργο που σήμερα είναι γνωστό ως «η βίβλος του φεμινισμού» και που, σε κάθε περίπτωση, δίνει μια ριζοσπαστική ερμηνεία στο τι είναι γυναίκα. Για πρώτη φορά, η ταυτότητα της γυναίκας παρουσιάζεται ως κάτι μη φυσικό και μη δεδομένο, ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που συντηρεί συγκεκριμένες σεξουαλικές σχέσεις εξουσίας: «Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι».

Γράφει η ίδια για το βιβλίο της: «…Οι σημερινές γυναίκες έχουν σχεδόν εκθρονίσει τον μύθο της θηλυκότητας· αρχίζουν να κάνουν αισθητή την ανεξαρτησία τους με πολύ συγκεκριμένους τρόπους· δεν καταφέρνουν όμως εύκολα να βιώσουν απόλυτα την κατάστασή τους ως ανθρώπινα όντα. Έχοντας ανατραφεί από γυναίκες, μέσα στους κόλπους ενός γυναικείου κόσμου, ο φυσιολογικός προορισμός τους είναι ο γάμος, ο οποίος στην πραγματικότητα τις υποδουλώνει ακόμα και σήμερα στον άντρα· το ανδρικό κύρος κάθε άλλο παρά έχει εξαλειφθεί: στηρίζεται ακόμα σε γερές οικονομικές και κοινωνικές βάσεις. Είναι συνεπώς αναγκαίο να μελετήσουμε πολύ προσεκτικά την παραδοσιακή μοίρα της γυναίκας. Θα προσπαθήσω να περιγράψω πώς η γυναίκα μαθαίνει την κατάστασή της, πώς τη βιώνει, σε τι είδος σύμπαντος βρίσκεται εγκλωβισμένη, ποιους τρόπους διαφυγής έχει. Και μόνο αν όλα αυτά γίνουν κατανοητά, μόνο τότε θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που, έχοντας κληρονομήσει ένα βαρύ παρελθόν, προσπαθούν να χτίσουν ένα καινούργιο μέλλον…» Σιμόν Ντε Μποβουάρ

Υπό το πρίσμα του υπαρξισμού, η Μποβουάρ βλέπει τη Γυναίκα ως το σημαντικότερο παράδειγμα του κοινωνικού «Άλλου», ως μία ύπαρξη που ιστορικά ορίζεται σαν το αδύναμο, αφύσικο και μη ομαλό αντίθετο του Άντρα και το γεγονός αποτελεί τη ρίζα της καταπίεσης των γυναικών. Η θεώρηση αυτή είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία θα στηριχθεί η μετέπειτα φεμινιστική λογοτεχνία, που περιστρέφεται γύρω από το κοινωνικό κατασκεύασμα της θηλυκής ταυτότητας και την έννοια του σεξουαλικού «Άλλου».

Κάπως έτσι, η Σιμόν αναδεικνύεται σε αρχιέρεια του φεμινισμού κατά την ταραγμένη δεκαετία του ’60, ένα κίνημα που έχει ξεφύγει από τη διεκδίκηση ψήφου και ίσων δικαιωμάτων και θέλει να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες. Παράλληλα, θεωρείται παραδειγματική η στάση που κρατάει σε πολιτικά τεκταινόμενα όπως ο γαλλοαλγερινός πόλεμος.

Το έργο της Μποβουάρ είναι πολυδιάστατο, αφού περιλαμβάνει από πολιτικές θέσεις και φιλοσοφικά δοκίμια μέχρι μυθιστορήματα, βιογραφίες και θεατρικά έργα. Η αλληλοεπιρροή με το Σάρτρ είναι εμφανής σε πολλές περιπτώσεις, τόσο στα κείμενα της Μποβουάρ, όσο και σε αυτά του Σάρτρ, ακόμα και στο μεγαλούργημά του «Το Είναι και το Μηδέν».

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ πεθαίνει στις 14 Απριλίου 1986 από πνευμονία και θάβεται στο νεκροταφείο Μονπαρνάς του Παρισιού, δίπλα στον αγαπημένο της Σαρτρ.



ΠΗΓΕΣ :

Wikipedia.gr

TVXS.gr

Cretalive.gr

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

theguardian.com
http://www.cretalive.gr/history/view/to-na-kerdiseis-enan-antra-einai-technh.-to-na-ton-krathseis-einai-epaggelm/217134