Τι να πεις; Μεθύσι είναι θα περάσει. Καμιά ζάλη δεν είναι διαρκής, και θα είναι ο έρωτας, όταν δεν είναι προϊόν συνειδητής επιλογής;
Κοίτα γύρω σου ζευγάρια. Τόσο βαθιά ερωτευμένα! Οι προβολείς των ματιών τους στραμμένοι στο είδωλό τους, με αγάπες και αστέρια στο φεγγαράκι το λειψό! Τα ξαναβλέπεις λίγο αργότερα κι έχουν όλα διαλυθεί στου κορεσμού τον πόθο..
‘’Μα τι διάολο αγάπη ήταν αυτή’’ αναρωτιούνται. ‘’Κοίτα ρε, τι παιχνίδια σκαρώνει η φύση! Βρε που να την πάρει η οργή…’’
Ναι, ναι, μην το γελάς, όπως το είπες, είναι.
‘’Το δόλωμα της φύσης για την αναπαραγωγή’’
Τι νόμιζες, ότι θα περίμενε από σένα, πότε θα βρεις δουλειά, πότε θα πάρεις το επίδομα ανεργίας, πότε με το δάνειο θα κτίσεις το σπιτάκι, να βάλεις μέσα το παιδί; Φέξε μου και γλίστρησα, στης διαιώνισης την κατηφόρα.
Ρίχνει λοιπόν στο σώμα σου το ‘’βιολογικό ναρκωτικό’’ του έρωτα, δημιουργώντας μέσα σου ένα κόσμο ονειρικό!
Εσύ δεν πατάς… πετάς, τάζεις, ορκίζεσαι, μεθάς με το φυσικό αναισθητικό.
Λίγες μέρες αργότερα, όταν ο έρωτας έχει ξεπουπουλιαστεί, αφού κανένα ναρκωτικό δεν διαρκεί για πάντα και δεν έχει μείνει, μήτε φύλλο, μήτε και φτερό, αρχίζει η τραγωδία.
Έρχεται η άλλη και με το δίκιο της σου λέει…
-Εγώ… πότε θα γίνω μάνα και πότε θα φορέσω νυφικό; Και μου΄ταξες και τον κουμπάρο, και μου υποσχέθηκες γονατιστός!
Και συ να αναρωτιέσαι…
-Μα τι στην ευχή έπαθα; Τώρα δεν μπορώ, μα ούτε και θέλω να ανταποκριθώ. Το μόνο που γυρεύω, είναι το ‘’στρίβειν δια του αρραβώνος’’, δίχως γυρισμό.
Ναι, πράγματι έτσι είναι. Κι αν θες να μάθεις, σε πιστεύω. Όχι, όχι, δεν ήσουν ψεύτης. Απλώς, ό,τι έκανες και ό,τι είπες, ήταν αναθυμιάσεις απ΄του μεθυσιού το παραλήρημα.
Είχες πέσει που λένε, στον έρωτά σου. Το συνειδητοποίησες αυτό;
ΕΙΧΕΣ ΠΕΣΕΙ. Γιατί απλούστατα δεν είχες συνείδηση της τρέλας σου και το πάθος σου για σένα, ήταν ξεπεσμός.
Έτσι, έπεσες και συ και κείνος και η άλλη στην προσταγή της φύσης, για το ‘’αυξάνεστε και πληθύνεστε’’ για να μην βάλει λουκέτο η ζωή. Τι να κάνουμε;
Της νύχτας το ηδονικό ξελόγιασμα, το βλέπει η λογική μας και βογκάει.
Μας εξαπάτησε κουτέ, με έναν έρωτα ασυνείδητο, με μια ηδονική φυγή στη λησμονιά.
Τι κάθεσαι λοιπόν! Τρέχα να βρεις μιαν Αγάπη ψυχικής επιλογής!
Μα και βέβαια υπάρχει. Τι; Επειδή την αποκλήρωσες εσύ, νόμισες πως δεν καρτεράει κάπου να τρέξεις να την ασπαστείς;
Καλύτερα μια ραγισμένη καρδιά, παρά βουτηγμένη
στη σκοτοδίνη της συναισθηματικής αναπηρίας.
Άντε λοιπόν! Μόνο όταν κάνεις την ματιά σου Έρωτα
και τη φλόγα σου ΑΓΑΠΗ,
Τότε μόνος σου θα δεις:
Πόσο Ιάσιμη φαντάζει η ανηφόρα στην Ιθάκη,
όταν με ΔΕΟΣ χαράζεις τον δρόμο της Καρδιάς!!!
Αχ μάγισσα Αγάπη!!!
Τότε μόνο είμαι στην ζωή, Παρούσα
όταν εσύ,
δεν είσαι απ΄την ψυχή,
Απούσα!!! ---------------
