Η Αφροδίτη Δρακοπούλου - Σάρδη γεννήθηκε στην Αθήνα ένα φθινοπωρινό μεσημέρι στις 10 Οκτωβρίου του 1968. Έχει ένα γιο τον Κωνσταντίνο Λαγό τελειόφοιτο της Β' Λυκείου στο καλλιτεχνικό σχολείο Γέρακα, ενώ ο σύζυγός της εικαστικός - επιμελητής εκθέσεων Γιώργος Σάρδης είναι υπεύθυνος της ομάδας εικαστικών ART WAY . Η Αφροδίτη εργάζεται επί 25 χρόνια στο ΥΕΘΑ (Υπουργείο Εθνικής Άμυνας) και συγκεκριμένα από το 2006 έως σήμερα στο ΓΔΑΕΕ (Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Επενδύσεων και Εξοπλισμών) ως διοικητικός γραμματέας αλλά το όνειρό της είναι κάποια στιγμή να δραστηριοποιηθεί αποκλειστικά στο χώρο της τέχνης και της λογοτεχνίας (έχει στο ενεργητικό της σειρά συμμετοχών με αντικείμενο τη φωτογραφία σε ομαδικές εκθέσεις). Από 14 ετών άρχισε να ασχολείται με τη γραφή κάτι που στην πορεία εξελίχθηκε σε τρόπο ζωής... Είναι μέλος του Ομίλου για την Unesco Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, μέλος του Ομίλου Unesco Πειραιώς και Νήσων, της ομάδας καλλιτεχνών Τέχνης Χωρίς Σύνορα, επίσης ενεργό μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Τέχνης και Πολιτισμού και της ομάδας εικαστικών ART WAY της οποίας είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων.
τά'δα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν, και μ' όλο που ξέφευγα από'να κίνδυνο,
έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.
Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα, και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα.
Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους, και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς, είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία, συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν,
έγλυψα εκεί που έφτυσα, έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ― κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός
Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες
αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα, τού'δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε,
τού'δωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς, και πείναγε.
Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα στα σκυλιά.
Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.
Τάσος Λειβαδίτης - Τέχνη. Ποίηση. Τόμος Πρώτος 1950-1966.
Απαγγέλει η ηθοποιός Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Μουσική επένδυση από την Ευανθία Ρεμπούτσικα. :
Όσο ο Γ. Σεφέρης βρίσκεται στη Νότιο Αφρική, τον Αύγουστο του 1941, οι Γερμανοί εκτελούν στην Κρήτη πάνω από 2.000 πατριώτες[ Χρονικό αγώνων και θυσιών του ΚΚΕ…, ό.π., σ.142-143.
] ενώ στα τέλη του Σεπτεμβρίου, στις 27/28, ιδρύεται το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) από μικρές αριστερές πολιτικές δυνάμεις[M.Π.Λυμπεράτος, Οι οργανώσεις της αντίστασης, στο Ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, 1940-1945, Κατοχή-Αντίσταση, τ. Γ2, Βιβλιόραμα, Αθήνα 2007, σ. 9]. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου, 28 και 29, εξεγείρονται 2.000 κάτοικοι του νομού Δράμας εναντίον της κατοχής των Βουλγάρων. Η εξέγερση αυτή πνίγηκε στο αίμα[Χρονικό αγώνων και θυσιών του ΚΚΕ…, ό.π., σ. 146.]. Από τις 29 Σεπτεμβρίου μέχρι και τις 1 Οκτωβρίου γίνεται στη Μόσχα η συνδιάσκεψη μεταξύ ΕΣΣΔ, ΗΠΑ και Αγγλίας για το ζήτημα των αμοιβαίων στρατιωτικών προμηθειών[Χρονολογικός πίνακας…, ό.π., σ. 882.]. Στις 30 αρχίζει η μάχη της Μόσχας ενώ μέρες πριν, στις 8/9/1941, αρχίζει ο αποκλεισμός του Λένινγκραντ[Χρονολογικός πίνακας…, ό.π., σ. 882.].
Ο Γ. Σεφέρης εξακολουθεί να βρίσκεται στην Πρετόρια όπου γράφει το δεύτερο ποίημα σε αυτή την πόλη το «Υστερόγραφο». Θα είναι το δεύτερο ποίημα της συλλογής «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄».
Όπως σημειώνει και ο Ρ. Μπήτον «πρόκειται για μια πικρόχολη καρικατούρα του Τσουδερού και του περίγυρού του»[Ρ. Μπήτον, Γιώργος Σεφέρης…, ό.π., σ.312.]. Το ποίημα είναι γραμμένο σε μορφή προσευχής και με επωδό τη φράση «Κύριε, όχι μ΄ αυτούς». Αναφέρεται σε όλους αυτούς που ταξίδευαν μαζί του με το πλοίο από το Σουέζ στο Ντουρμπάν. Παρακαλεί το θεό όχι με αυτούς, αυτούς που η φωνή τους δεν βγαίνει από το στόμα, είναι αδύναμη και στέκεται κολλημένη στα κίτρινα δόντια τους. Αυτοί που έχουν μάτια κάτασπρα χωρίς ματόκλαδα.
Τη μάχη με τον καρκίνο έχασε σήμερα το πρωί στη Θεσσαλονίκη, όπου νοσηλευόταν, ο πανεπιστημιακός δάσκαλος και συγγραφέας Ζήσης Παπαδημητρίου. Ο Ζήσης Παπαδημητρίου ήταν ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και γνωστός στο πανελλήνιο για τις κοινωνικοπολιτικές απόψεις του, τις εκπαιδευτικές παρεμβάσεις του σε παγκόσμιο επίπεδο και το μεγάλο συγγραφικό έργο του. Ο εκλιπών είχε γεννηθεί το 1939 στους Γόννους, σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου και του Αμβούργου και υπήρξε ερευνητής για 12 χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης.
Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, τόσο στα ελληνικά, όσο και στα γερμανικά και τα αγγλικά, ενώ μεταφράσεις έργων του κυκλοφόρησαν, επίσης, στα ιταλικά και τα ιαπωνικά. Ανάμεσα τους «Ο ευρωπαϊκός ρατσισμός εισαγωγή στο φυλετικό μίσος, ιστορική, κοινωνιολογική και πολιτική μελέτη», «Μεταμοντέρνα αδιέξοδα», «Στον αστερισμό της αβεβαιότητας», «Να εμποδίσουμε την καταστροφή. Μανιφέστο για μία Ευρώπη της Ισότητας» και άλλα.
Το τελευταίο πόνημά του, «Τέμπη: το ενδιαίτημα των νυμφών», που παρουσιάστηκε μόλις την περασμένη Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου στα Τέμπη, είναι ένα βιβλίο που «ανέδειξε την ψυχή του τόπου του».
Σύμφωνα με την σύζυγό του, Κριστιάνε, επιθυμία του Ζήση Παπαδημητρίου ήταν να καεί και η στάχτη του να μεταφερθεί στη Φρανκφούρτη.
Τέμπη. Το ενδιαίτημα των Νυμφών
«Κοιλάς καλείται των Τεμπών ονομαστή το κάλλος, Μέσω αυτής ο Πηνειός από της Πίνδου ρέων, Μετ’ αφριζόντων φέρεται καναχηδών υδάτων, Βαρύν δ’ εντεύθεν την ορμήν ο βαθυδίνης πίπτων. Λεπτά εγείρει ως ατμόν κατά την πτώσιν νέφη, Και τας των δένδρων κορυφάς διά της άχνης βρέχων, Απωκισμένους ενοχλεί διά του ήχου τόπου. Ενταύθα έχει την μονήν ο ποταμός ο μέγας, Ενταύθα την πολύκρουνον των θησαυρών εστίαν, Ενταύθα μένων εν μυχούς πετρηρεφών σπηλαίων, Ο καλλιδίνης κατοικεί και των υδάτων άρχει, Νόμους τοις άλλοις ποταμείς και ταις κρηναίαιες νύμφαις, Από της έδρας εαυτού ο γηραιός θεσπίζων.»
Πόπλιος Οβίδιος Νάσων, Μεταμορφώσεις, βιβλίο 1.
Το βιβλίο του Ζήση Δ. Παπαδημητρίου «Τέμπη. Το ενδιαίτημα των Νυμφών. Η Κοιλάδα των Τεμπών από τοπογραφική, αισθητική, μυθολογική, αρχαιολογική και ιστορική άποψη» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Νησίδες. Είναι πλούσιο σε χαλκογραφίες από περιηγητές που επισκέφθηκαν την περιοχή από το 1700 περίπου και εντεύθεν, καθώς και σε χωρία από αρχαίους Έλληνες, Λατίνους, Ευρωπαίους κ.ά. συγγραφείς, από τον Όμηρο μέχρι και τις μέρες μας.
Εκτός από τα τρία κεφάλαια που αφορούν την ίδια την Κοιλάδα των Τεμπών, τρία από τα τα υπόλοιπα πέντε αναφέρονται πολύ σύντομα στις ιστορικές πόλεις και στα παραδοσιακά χωριά της περιοχής καθώς και στο Ομόλιο, την αρχαία Ομόλη, καθότι, αν και δεν ανήκει στο Δήμο Τεμπών, η ιστορία του σχετίζεται άμεσα με την Κοιλάδα των Τεμπών. Στο έβδομο κεφάλαιο απαριθμούνται τα σύγχρονα χωριά και οι λοιποί οικισμοί του Δήμου Τεμπών. Τέλος, στο όγδοο κεφάλαιο αναπτύσσονται αποσπασματικά συγκεκριμένες προτάσεις τουριστικής περαιτέρω ανάδειξης και οικονομικής αξιοποίησης της περιοχής.
Το πόνημα αυτό του Ζήση Δ. Παπαδημητρίου αποτελεί δωρεά στον Δήμο Τεμπών και είναι αφιερωμένο, τιμής ένεκεν, στον θρυλικό μπουρλοτιέρη των Τεμπών Αντώνη Αγγελούλη-Βρατσάνο και στους ηρωικούς συντρόφους του. Προτείνει, μάλιστα, μετά την αποπεράτωση της νέας σήραγγας των Τεμπών, ο δρόμος να ονομασθεί «Οδός Εθνικής Αντίστασης - Αντώνης Βρατσάνος» και να στηθεί μαρμάρινη αναμνηστική πλάκα στη θέση όπου τη νύχτα της 23ης Φεβρουαρίου 1944 το Μηχανικό του Ολύμπου ανατίναξε τη γερμανική αμαξοστοιχία αριθ. 53 που μετέφερε Γερμανούς στρατιώτες από την Αφρική στο ανατολικό μέτωπο της Ρωσίας. Το εξώφυλλο του βιβλίου φιλοτέχνησε ο Γοννιώτης γλύπτης Θάνος Καρώνης.
Αντί προλόγου Πριν σαράντα περίπου χρόνια, ζώντας τότε στη Γερμανία, είχα την επιθυμία να συγκεντρώσω το σύνολο της ελληνικής και ξενόγλωσσης βιβλιογραφίας για την ιστορία των Γόννων, του χωριού όπου γεννήθηκα, και της γύρω περιοχής, από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας, με προοπτική τη συγγραφή ενός βιβλίου. Το πόνημα Τέμπη. Το Ενδιαίτημα των Νυμφών είναι προϊόν αυτών των κόπων, δωρεά στον Δήμο Τεμπών, προκειμένου να το αξιοποιήσει στις προσπάθειές του για την τουριστική ανάδειξη και οικονομική ανάπτυξη του τόπου.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Αντί προλόγου 1. H κοιλάδα των Τεμπών από τοπογραφική, αισθητική και αρχαιολογική άποψη 2. Ονομασίες, μύθοι, θρύλοι και παραδόσεις 2.1. Ονομασίες 2.2. Η δημιουργία των Τεμπών 2.3. Ο μύθος του Απόλλωνα Τεμπείτη 2.4. Το Κάστρο της Ωριάς 2.5. Το βυζαντινό Λυκοστόμιον 2.6. Το Αλώιον 3. Ιστορικά γεγονότα 3.1. Η κάθοδος του Ξέρξη 3.2. Η αποφυγή της διάβασης των Τεμπών σε περιόδους πολεμικών συρράξεων 3.3. Τα Τέμπη στους Ρωμαιο-μακεδονικούς πολέμους 3.4. Η μάχη των Φαρσάλων και η οχύρωση των Τεμπών (48 π.Χ.) 3.5. Τα Τέμπη στα βυζαντινά χρόνια 3.6. Τα Τέμπη την εποχή της Τουρκοκρατίας και ο Τεκές του Χασάν Μπαμπά 3.7. Τα Τέμπη στην Εθνική Αντίσταση (1942-1944) 4. Ιστορικές πόλεις του Δήμου Τεμπών 4.1. Γόννοι 4.2. Συκούριο 4.3. Ελάτεια 4.4. Γυρτώνη 4.5. Φίλα (Πυργετός) 5. Παραδοσιακά χωριά 5.1. Καλλιπεύκη 5.2. Αμπελάκια 5.3. Ραψάνη 5.4. Κρανιά 6. Η περίπτωση της αρχαίας Ομόλης (Ομόλιο) 7. Σύγχρονα χωριά και οικισμοί του Δήμου Τεμπών 8. Δυνατότητες ανάδειξης και τουριστικής αξιοποίησης των Τεμπών
[με στοιχεία από τις εκδόσεις Νησίδες και την εφημερίδα Το ΄Εθνος] http://entefktirio.blogspot.gr/2015/10/blog-post.html
