"ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΠΙΝΩ ΤΑ ΠΙΚΡΑ ΠΟΤΗΡΙΑ" (κάποτε την ίδια μέρα 18 Οκτωβρίου του 1981, αργά την νύχτα) Σήμερα στο ίδιο σημείο Χαριλάου Τρικούπη 50, με εμφανές το μαύρισμα στην είσοδο του "ιστορικού κινήματος "από τα "μπουκάλια " που πέταξαν για να το γιορτάσουν χθες βράδυ τα συντροφάκια! Μαζί τους είμαι.... άλλωστε γνωρίζω πολύ καλά έναν από αυτούς. Γεννήθηκε πολλά χρόνια αργότερα.Ο πατέρας του που ανήκε στις "άλλες δημοκρατικές δυνάμεις" έγινε σύμβουλος υπουργού η μαμά που είχε περάσει ένα φεγγάρι απ το ΕΚΚΕ μπήκε στην πολεοδομία, στο σπίτι στην Αχαρνών έμεινε μόνο η γιαγιά που της βγήκε μία "αγροτική σύνταξη " γιατί μετακόμισαν προς τα βόρεια. Ο θείος στο χωριό πήρε δύο Ντατσουν /αγροτικά και μια Μερτσεντε γνωστή στην περιοχή αραγμένη μέχρι πρωίας στο κωλόμπαρο "Σευχελλες " γνώρισε αργότερα μια Βουλγάρα και της αγόρασε ένα διαμέρισμα στο Πλοβντιβ να πετάγεται αυτός που και που όταν γούσταρε καζίνο εκτός επικράτειας! Ο γιος του με κάτι επιδοτήσεις για καμιά ογδονταριά χέρσα στρέμματα και ένα δανειάκι από τον φίλο του τον..... στην Αγροτική (ο οποίος έκανε και κάτι διευκολυνσούλες, ψιλοτοκογλυφίες μωρέ σ' όποιον δεν είχε να πληρώσει τα μπουκάλια και τα κορίτσια) γύριζε μ'ένα Βιτάρα στην αρχή και μετά ένα ολιγομεταχειρισμένο Καγιεν.Ο ξάδελφος του μπαμπά, στέλεχος στο κόμμα που δεν είχε μπει για λίγο στη βουλή βρέθηκε Γενικός Γραμματέας σε υπουργείο (κοίτα να δεις κάτι πράγματα) έβγαλε και δύο αδειούλες μια για βενζινάδικο και μια για ταξί στο ξαδελφάκι του που έπαιρνε "αναπηρική ως τυφλός" ενώ του άρεσε και η σκοποβολή.Θα μπορούσα να πω για όλους και για πολλούς άλλους της "οικογένειας "αλλά άφησα επίτηδες τελευταία την θεία, την αδελφή της μαμάς η οποία είχε διοριστεί στην βουλή (δύσκολη δουλειά δεν λέω να έχεις να κάνεις με τόσα νούμερα εκεί μέσα) και έπαιρνε μισθούς για ενάμιση χρόνο δουλεύοντας δέκα μήνες,έκανε κάτι εξτραδάκια και σε ένα εφοπλιστικό γραφείο.Η θεία λοιπόν βγήκε μαζί με άλλους "αγανακτισμένους" στο Σύνταγμα και μούντζωνε την βουλή....Την θυμάμαι όμως φίλε "συντροφάκο "! Ναι είναι η ίδια, τότε που μαζί με άλλους "αγανακτισμένους" (πάλι η ίδια λέξη) επί "επιχειρήσεων αρετής " στα Εξάρχεια επί Νικωνος Α.(όχι του Μετανοείτε ) , ανεβασμένη στην πλάτη ενός μεατζή να ουρλιάζει και να προτρέπει τους ματατζήδες "Επάνω τους παλληκάρια φάτε τους αλήτες!" Να την χαίρεσαι τώρα που σε χαρτζιλικώνει για να πιεις μπύρα στην πλατεία.......Ξέρω, ξέρω,ξέρω ότι στα πρόσωπα τους βλέπεις την εξουσία γιατί ξέρεις και τι ψηφίζουν τώρα όλοι αυτοί, αλλά δεν βλέπεις την κατάντια μας και την παρακμή μας! Όχι την κρίση για την οποία μιλάνε όλοι αυτοί! Εγώ πάντως είμαι μαζί σου!
Φίλες και φίλοι,λίγες σκέψεις ήταν την ώρα που πέρασα από κει! Στιγμιαίες.... Στην κρίση σας και στη διάθεσή σας! Βασίλης Χατζηιακώβου 18/10/2015 ·
Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών και οι Εκδόσεις Αγγελάκη, σας προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου Πάμπλο και Ηλέκτρα του Φαίδωνα Θεοφίλου, τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2015 στις 18:30 στην αίθουσα Ε.Ε.Λ. : Γενναδίου 8 και Ακαδημίας, 7 ος όροφος
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΑΠΕΡΓΗΣ κριτικός λογοτεχνίας
Κείμενα θα διαβάσουν ο ΝΙΚΟΣ ΠΕΡΕΛΗΣ σκηνοθέτης, συγγραφέας και η ΕΛΕΝΑ ΠΕΛΑΓΙΑ ηθοποιός.
Συντονίζει η ΑΝΝΑ ΜΠΟΥΡΑΤΖΗ, μέλος του Δ.Σ. της Ε.Ε.Λ.
Την εκδήλωση θα χαιρετίσει ο πρόεδρος της Ε.Ε.Λ. ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ.
Την παρουσίαση θα κλείσει ο συγγραφέας.
Πάμπλο και Ηλέκτρα Μυθιστόρημα Φαίδων Θεοφίλου Αγγελάκη Εκδόσεις, 2015 273 σελ. ISBN 978-618-5164-07-2, Νεοελληνική πεζογραφία -
Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]
«Έρωτας: Κραταιός, γλυκύς, δαίμονας και άγγελος εκπεσών, που δεν εγκλωβίζεται, αλλά μετουσιώνεται… Βρίσκει πεδίο δράσης στην πόλη της Θεσσαλονίκης, μέσω του τριαντάχρονου Πάμπλο από τη Λισαβόνα που έρχεται για μεταπτυχιακή στο Αριστοτέλειο και της σαρανταπεντάχρονης Ηλέκτρας. Ένας έρωτας κεραυνοβόλος γεννιέται, εξελίσσεται σε παράφορο, γεμάτος από ανατροπές, απρόοπτα γεγονότα, συγκρούσεις, διαψεύσεις και διαφαινόμενες προδοσίες. Παράλληλα με τον μεγάλο έρωτα των κεντρικών ηρώων του μυθιστορήματος, που η κατάληξή του διαφαίνεται αβέβαιη, ξεδιπλώνονται και άλλοι έρωτες των προσώπων που πλαισιώνουν τον Πάμπλο και την Ηλέκτρα ως φίλοι του κύκλου τους, δημιουργώντας έτσι κι άλλα παράθυρα με θέα τον έρωτα σε μια πολυοπτική θέαση των ανθρώπινων σχέσεων, που κουβαλούν σημαντικά μηνύματα και προτάσεις ζωής. To μυθιστόρημα «Πάμπλο και Ηλέκτρα» είναι έργο εξαιρετικά ευανάγνωστο και συναρπαστικό σε όλα του τα κεφάλαια, με διάχυτο το «άρωμα» των ανθρώπων, με πλούτο διαλόγων και εικόνων και γραφή σε ρυθμό κινηματογραφικό.»
Θεοφίλου, Φαίδων
Ο Φαίδων Θεοφίλου γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1947. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες. Εργάζεται στον τομέα της πολιτικής αεροπορίας ως στέλεχος ευρωπαϊκής αεροπορικής εταιρείας. Γράφει πεζογραφία και ποίηση. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες, ενώ αποσπάσματα από τη δουλειά του φιλοξενούνται σε πολλές ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Είναι ιδρυτικό μέλος του Ελληνοαυστριακού Πολιτιστικού και Μορφωτικού Ινστιτούτου και του Θουκυδίδειου Κέντρου Επιστημών. Αρθρογραφεί στον επαρχιακό και τον αθηναϊκό Tύπο, είναι μόνιμος λογοτεχνικός συνεργάτης του περιοδικού "Έρευνα" και, τα τελευταία χρόνια, συντάκτης του http://theofilou.blogspot.com. "Ο τρόφιμος" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Άλλα έργα του είναι: "Το δαχτυλίδι του ήλιου" (διηγήματα - Βραβείο πεζογραφίας για το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς, 1983, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών), "Ο Μικρός Ελληνικός" (τρεις λόγοι), "Επίμονο θεώρημα" (25 ποιήματα κι ένα επίγραμμα), "Νοστάνθη" (διηγήματα - Βραβείο Μ. Λουντέμη της Ε.Ε.Λ.), "Νυχτερινή συμφωνία" (ποιητική σύνθεση -Βραβείο Λ. Ιακωβίδη), "Ο Θεός στο καφενείο" (διηγήματα), "Η λειτουργία της Μήθυμνας" (ποιητική σύνθεση που μελοποιήθηκε σε μορφή λαϊκού ορατόριου από τον συνθέτη Σπύρο Καζιάνη), "Επταφωνίας αναγνώσματα" (διηγήματα -συμμετοχή με άλλους συγγραφείς).
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου παρουσιάζει το νέο μυθιστόρημα της Αλκυόνης Παπαδάκη «Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια», την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015 και ώρα 6 30 μ.μ.
Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει η συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας Ελένη Γκίκα.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου (πεζόδρομος ΓΣ Παπασιδέρη 13. τηλ 210-6626295).
Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη ISBN: 978-960-219-329-7 Σελίδες: 384 Μυθιστόρημα
Η νεαρή Ολάνθη προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια κοινωνία αντιθέσεων, εκεί όπου η σκληρότητα στέκεται δίπλα στη φιλευσπλαχνία, το γέλιο έρχεται μαζί με το δάκρυ, το μίσος φωλιάζει πλάι στην αγάπη. Κουβαλώντας ένα παρελθόν που ακόμη και η ίδια αγνοεί και με μοναδικό στήριγμά της τη φίλη της Μαλαματένια, ζει και ελπίζει σε έναν κόσμο γεμάτο δεινά.
Πολυάριθμα πρόσωπα και ζωές που διασταυρώνονται δημιουργούν μια συνεχή αλληλουχία αφηγήσεων. Ο κάθε ήρωας εξομολογείται τη δική του ιστορία, αλλά και τη δική του εκδοχή που διαφοροποιεί τα γενόμενα, συνθέτοντας ένα μυθιστόρημα που καθρεφτίζει έναν ολόκληρο κόσμο που ζει και ενεργεί σε μια εποχή σε βαθιά αξιακή κρίση.
Η Αλκυόνη Παπαδάκη, στο νέο μυθιστόρημά της, με επίγνωση –σχεδόν αμείλικτη– αλλά και με τη σοφία της συγκατάβασης, ξεδιπλώνει τους ήρωες και το πεπρωμένο τους σαν το μίτο της Αριάδνης για να μας οδηγήσει –πάντα– σε μια φωτεινή διέξοδο, θυμίζοντάς μας ενθαρρυντικά πως θα ξανάρθουν τα χελιδόνια.
Η Α Λ Κ Υ Ο Ν Η Π Α Π Α Δ Α Κ Η γεννήθηκε στο Νιο Χωριό, κοντά στα Χανιά. Αφού αποφοίτησε από τη Γαλλική Σχολή, ήρθε στην Αθήνα με το όνειρο να αλλάξει τον κόσμο. Με την εμφάνισή της στη λογοτεχνία κατέκτησε το αναγνωστικό κοινό, το οποίο την ακολουθεί πιστά σε όλη τη συγγραφική πορεία της. Τα έργα της, τα οποία ανήκουν στη σύγχρονη μυθιστορία και διακρίνονται για την προσωπική, λυρική γραφή της, κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις Καλέντη.
[ Η Σ Υ Γ Γ Ρ Α Φ Ε Α Σ Τ Ω Ν 16 Μ Π Ε Σ Τ Σ Ε Λ Ε Ρ ] ● Το κόκκινο σπίτι ● Η μπόρα ● Το χρώμα του φεγγαριού ● Σκισμένο ψαθάκι ● Αμάν… αμάν! ● Οι κάργιες ● Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα ● Το τετράδιο της Αλκυόνης ● Βαρκάρισσα της χίμαιρας ● Στον ίσκιο των πουλιών ● Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή ● Στο ακρογιάλι της ουτοπίας ● Το ταξίδι που λέγαμε ● Αν ήταν όλα… αλλιώς ● Τι σου είναι η αγάπη τελικά… ● Σ’ ένα γύρισμα της ζωής
“Η Ωραία Ελλάς”
Μητροπόλεως 59 & Πανδρόσου 36,Μοναστηράκι, Αθήνα
Οι Διαδρομές Τέχνης σας προσκαλούν στην παρουσίαση του ομαδικού καλλιτεχνικού λευκώματος “Όνειρο Ήταν . . .”.
Σας περιμένουμε να διαβάσουμε ποιήματα και διηγήματα, να θαυμάσουμε πίνακες ζωγραφικής, φωτογραφίες, να ακούσουμε ονειρική μουσική . . .
Με θέα στην Ακρόπολη, στο Παραδοσιακό Καφενείο “Η Ωραία Ελλάς”, ελάτε να σας ξεναγήσουμε στα όνειρά μας . . .
To χειρόγραφο του ποιήματος Περιμένοντας τους βαρβάρους από τα «Αυτόγραφα Ποιήματα 1896-1910» (Αρχείο Καβάφη)
— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη, και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
__
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
Περιμένοντας τους Bαρβάρους Από τα Αναγνωρισμένα του και τη συλλογή : Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)
ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ αυτό, που γράφτηκε γύρω στο 1900, ο Καβάφης επιχειρεί την πρώτη του έξοδο από τα μικρά δράματα της έγκλειστης ψυχής προς το κοινωνικό επίπεδο. Το πιο εντυπωσιακό από άποψη τεχνικής σ' αυτό το ποίημα, συγκριτικά με παλιότερες προσπάθειες του ποιητή, είναι ο θεατρικός τρόπος ανάπτυξής του.
Περιμένοντας τους Bαρβάρους (ανάγνωση) (διαβάζει: Σαββίδης Γ. Π., K.Π. Kαβάφη, Ποιήματα, I, (1896-1918), Διόνυσος) Περιμένοντας τους Bαρβάρους (ανάγνωση) (διαβάζει: Σουλιώτης Μίμης, Ανέκδοτη ηχογράφηση, Αθήνα 2002)
Το «Περιμένοντας τους Βαρβάρους» του Καβάφη είναι ένα ψευδοϊστορικό ποίημα, από τα δημοφιλέστερα του ποιητή, με το οποίο δίνεται με συμβολικούς όρους η ανάγκη επιστροφής σε μια απλούστερη μορφή διαβίωσης, καθώς και η ανάγκη αναστροφής του κλίματος πλήξης και αδιαφορίας που συχνά πλήττει τις κοινωνίες, που έχοντας φτάσει στο ζενίθ της ανάπτυξής τους, οδηγούνται αναπόφευκτα στην παρακμή. Το ποίημα έχει έντονα στοιχεία θεατρικότητας, μιας και είναι βασισμένο σ’ ένα διάλογο που οδηγείται σταδιακά σε μια κλιμάκωση της αγωνίας και της αναμονής, για να καταλήξει απότομα στη διάψευση της προσδοκίας. Επιπλέον, ο ποιητής μας παρουσιάζει το χώρο αλλά και τα πρόσωπα που κινούνται σε αυτόν, δημιουργώντας έτσι την αίσθηση πως παρακολουθούμε μια παράσταση. Η θεατρικότητα, συμβάλλει ώστε το περιεχόμενο του ποιήματος να δοθεί παραστατικότερα και με περισσότερη ζωντάνια, καθιστώντας έτσι το ποίημα πιο ενδιαφέρον. Ο χώρος όπου διαδραματίζονται τα αναφερόμενα γεγονότα είναι η αγορά μιας πόλης που δεν κατονομάζεται, και παρόλο που ο ποιητής μας παραπέμπει στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την αναφορά στη Σύγκλητο, τους υπάτους και τους πραίτορες, επί της ουσίας δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποια είναι η πόλη αυτή και σε ποια χώρα ανήκει, καθώς το ποίημα είναι αμιγώς συμβολικό και τα σημάδια παρακμής που καταγράφει μπορούν να παρουσιαστούν σε οποιαδήποτε κοινωνία και σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Τα πρόσωπα που συνδιαλέγονται παραμένουν ανώνυμα και αφανή, καθώς η ταυτότητά τους δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του ποιήματος. Εκείνο που έχει σημασία είναι η κλιμάκωση στις αντιδράσεις της πολιτείας καθώς η αγωνία για την έλευση των Βαρβάρων επιτείνεται.
— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι; Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Το ποίημα ξεκινά με μια ερώτηση που μας παρουσιάζει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην πολιτεία. Όλοι έχουν μαζευτεί στην αγορά και περιμένουν, καθώς σήμερα είναι να φτάσουν οι βάρβαροι. Οι πολίτες περιμένουν στην αγορά, στο κέντρο της πόλης, και όχι στα τείχη ή σε κάποιες αμυντικές θέσεις, γεγονός που υποδηλώνει πως δεν προετοιμάζονται για κάποια πολεμική σύγκρουση, αντιθέτως, περιμένουν απλώς την έλευση των βαρβάρων.
— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
Η αίσθηση που δημιουργούν οι εισαγωγικοί στίχοι ότι οι πολίτες απλώς περιμένουν τον ερχομό των βαρβάρων, ενισχύεται με την αναφορά στην απραξία των Συγκλητικών. Οι νομοθέτες της πολιτείας έχουν παύσει τις εργασίες τους, καθώς οι βάρβαροι θα αναλάβουν το έργο αυτό, όταν έρθουν. Η πολιτεία, επομένως, όχι μόνο περιμένει τους βαρβάρους, αλλά σκοπεύει να τους παραδώσει αμαχητί τις εξουσίες της. Οι νομοθέτες πρόθυμα θα παραχωρήσουν την εξουσία τους στους ξένους που θα έρθουν, αφήνοντας σε αυτούς το σημαντικό έργο του νομοθετικού λειτουργήματος.
—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη, και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
Η διάθεση παραίτησης και υποταγής που γίνεται αισθητή από τη στάση των πολιτών και των Συγκλητικών, επικυρώνεται κι από την πρόθεση του αυτοκράτορα να παραδώσει στους βαρβάρους μια σειρά τίτλων και εξουσιών. Ο αρχηγός του κράτους, προτίθεται με κάθε επισημότητα να δώσει στους βαρβάρους τον έλεγχο της πολιτείας, εκφράζοντας τη βαθύτερη διάθεση παραίτησης που διατρέχει όλη την κοινωνία, από τους πολίτες μέχρι τον ανώτατο άρχοντα. Η κοινωνία αυτή έχοντας φτάσει στο μέγιστο σημείο εξέλιξης, βρέθηκε τελικά σε μια κατάσταση αποτελμάτωσης, σ’ ένα οριακό σημείο όπου δεν έχει πλέον τρόπο να προχωρήσει παραπέρα. Οι πολίτες δεν βλέπουν άλλα περιθώρια εξέλιξης και δεν έχουν πια καμία επεκτατική ή μαχητική διάθεση. Έχουν παραδοθεί σε μια διάθεση αδράνειας και πλήξης, απ’ όπου η μόνη επιλογή δεν είναι πια η περαιτέρω ανάπτυξη αλλά η επιστροφή σε μια προγενέστερη βαθμίδα. Η πολιτεία δεν μπορεί πια να διεκδικήσει κάτι περισσότερο, καθώς έχει καθηλωθεί στο ανώτατο σημείο που μπορούσε να φτάσει και βρίσκεται τώρα στο σημείο να περιμένει ανυπόμονα τον ερχομό των βαρβάρων, τον ερχομό μιας ομάδας ανθρώπων που βρίσκεται σε κατώτερο επίπεδο ανάπτυξης, προσδοκώντας από αυτούς τη δυνατότητα της ανανέωσης, έστω κι αν η ανανέωση αυτή για να επέλθει θα σημάνει την παράδοση όσων μέχρι τώρα απέκτησαν. Οι βάρβαροι συμβολίζουν τη βαθύτερη ανάγκη των ανθρώπων για τη λυτρωτική επιστροφή σε μια κατάσταση όπου οι συνθήκες διαβίωσης ήταν απλούστερες. Η μεγάλη εξέλιξη της πολιτείας περιέπλεξε τους όρους διαβίωσης και συνύπαρξης, καθιστώντας κουραστική και πολυσύνθετη την κοινωνική τους ύπαρξη. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν πια τη διάθεση να συνεχίσουν την ανοδική τους πορεία και θέλουν μια ριζική απλοποίηση. Μια απλοποίηση που μόνο οι βάρβαροι μπορούν να τους την προσφέρουν.
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
Οι βάρβαροι βρίσκονται ακόμη στο σημείο όπου η λάμψη των πολύτιμων λίθων και των κοσμημάτων τους θαμπώνει και τους προκαλεί ευχαρίστηση. Οι βάρβαροι δε διαθέτουν κανένα ουσιαστικό επίπεδο ανάπτυξης, γι’ αυτό και οι πολίτες τους περιμένουν ανυπόμονα, ώστε να μπορέσουν κι αυτοί να γυρίσουν στην εποχή όπου η λάμψη ενός πολύτιμου λίθου μπορούσε να τους εντυπωσιάσει. Η αναφορά του ποιητή στην απλότητα με την οποία οι βάρβαροι αντιμετωπίζουν τον κόσμο, έρχεται σε αντιδιαστολή με την κατάσταση που επικρατεί στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, όπου οι άνθρωποι δεν βρίσκουν πλέον πουθενά ικανοποίηση και όλα πρέπει να γίνονται ολοένα και πιο εντυπωσιακά για να τους προκαλέσουν αίσθηση. Ένας βασικός δείκτης για την παρακμή μιας κοινωνίας είναι η αδυναμία των μελών της να αντλήσει ευχαρίστηση από τα απλά στοιχεία που έχει να προσφέρει η ζωή. Όταν οι άνθρωποι αναζητούν όλο και πιο βίαια, όλο και πιο εντυπωσιακά θεάματα για να ικανοποιηθούν, τότε έχουν χάσει την πολύτιμη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή στην απλότητά της. Η πολιτεία του ποιήματος, βρίσκεται επομένως στο σημείο αυτό, όπου τίποτε δεν τους εντυπωσιάζει πια, τίποτε δεν μπορεί να τους λυτρώσει από την ανία και την αδιαφορία τους, γι’ αυτό κι επιθυμούν να γυρίσουν στο πρωταρχικό επίπεδο, όπου ένα γυαλιστερό πετράδι αρκούσε για να τους προκαλέσει ενθουσιασμό.
—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
Οι λόγοι των ρητόρων, οι δημόσιες αγορεύσεις στην αγορά, ο διάλογος, αλλά και ο αντίλογος, τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν τη δημοκρατική διάσταση του πολιτεύματος, προκαλούν ανία στους βαρβάρους. Οι βάρβαροι δεν έχουν φτάσει στο επίπεδο εκείνο όπου οι πολίτες μπορούν να εκφράσουν την άποψή τους και μπορούν να επικρίνουν τις αποφάσεις της ηγεσίας. Οι βάρβαροι βρίσκονται ακόμη στο επίπεδο όπου ο λόγος του ενός, του ισχυρότερου, αποτελεί νόμο για όλους τους υπόλοιπους.
— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι; Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Η διάψευση των προσδοκιών επέρχεται απότομα, αλλά όχι απροσδόκητα, καθώς η επιθυμία των πολιτών για επιστροφή σε μια προγενέστερη κατάσταση διαβίωσης, η επιθυμία τους να αποποιηθούν διαμιάς όσα μέχρι τώρα έχουν δημιουργήσει με κόπο, ήταν εμφανώς ουτοπική. Βάρβαροι δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχει η δυνατότητα στις εξελιγμένες κοινωνίες και στις κοινωνίες που παρακμάζουν να επιστρέψουν έτσι απλά σε μια πρωτογενή βαθμίδα ανάπτυξης, για να μπορέσουν να φτιάξουν τα πάντα από την αρχή. Τα λάθη στην οργάνωση, όπως και η παρακμή από ένα σημείο και μετά, είναι στοιχεία σύμφυτα σε κάθε κοινωνία και δεν μπορούν να αποφευχθούν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
Οι στίχοι που κλείνουν το ποίημα, απέκτησαν αποφθεγματική αξία, καθώς εκφράζουν επιγραμματικά την απογοήτευση των πολιτών για την ανυπαρξία των βαρβάρων και για τη διάψευση της προσδοκίας τους, ότι θα μπορούσαν να ξεφύγουν από την κατάσταση πλήξης και παρακμής που είχαν περιέλθει. Το ενδιαφέρον στη διατύπωση των στίχων αυτών είναι το γεγονός πως οι βάρβαροι δεν θεωρήθηκαν ποτέ η μοναδική λύση για την πολιτεία, οι βάρβαροι ήταν απλώς «μια κάποια λύσις». Οι πολίτες περίμεναν τους βαρβάρους ως μια επιλογή για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους, οπότε το γεγονός ότι οι βάρβαροι δεν υπάρχουν, δεν τους οδηγεί σε απόλυτη απελπισία, τους αναγκάζει απλώς να αναζητήσουν μια διαφορετική λύση.
Το ποίημα Περιμένοντας τους Βαρβάρους, όπως μας επισημαίνει ο ίδιος ο ποιητής, δεν έχει εφαρμογή μόνο σε επίπεδο κοινωνίας, αλλά και σε ατομικό επίπεδο, καθώς εκφράζει την ανάγκη που αισθάνονται κάποτε οι άνθρωποι που έχουν γεμίσει τη ζωή τους με υποχρεώσεις κι ευθύνες, να επιστρέψουν σε μια πρότερη κατάσταση όπου η ζωή ήταν ανέμελη, χωρίς ευθύνες και όπου ο άνθρωπος μπορούσε πραγματικά να απολαύσει την κάθε στιγμή. Μια παρόμοια ανάγκη έχουν και οι πνευματικοί άνθρωποι που έχουν περάσει τη ζωή τους μελετώντας, και θέλουν κάποτε να γυρίσουν σε μια κατάσταση απλότητας και άγνοιας, όπου κάθε τι μοιάζει νέο και ανεξερεύνητο, σε μια κατάσταση δηλαδή όπου μπορούν να νιώσουν ξανά την έκπληξη μπροστά στα μυστήρια της ζωής. Πηγή: http://latistor.blogspot.com/2010/10/blog-post_29.html#ixzz3oTq24Cos
O Δήμος Σαρωνικού και ο συγγραφέας Λευτέρης Φύτρας σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου " Ο Ληστής " την Κυριακή 11 Οκτωβρίου στις 7.30 μ.μ. στο Αμφιθέατρο του Δημαρχείου Δήμου Σαρωνικού, στα Καλύβια.
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν :
H Αθηνά Αναστασίου, δικηγόρος και η Ευγενία Κάππου, Υπεύθυνη των εκδόσεων Διώνη
Θα συντονίσει ο Γιώργος Ρούσκας, πολιτικός μηχανικός-λογοτέχνης.
Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με μουσικά ακούσματα στο πιάνο, από την Δέσποινα Παπαδάκη.
Φύτρας Λευτέρης
Ο Λευτέρης Φύτρας γεννήθηκε στον Πειραιά το 1933. Μετά το οκτατάξιο Γυμνάσιο πήρε το πτυχίο της τότε Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών και συνέχισε μεταπτυχιακό στο ειδικό τμήμα πολιτικής επιστήμης. Αμέσως μετά ξεκινάει την καριέρα του στο οικονομικό σώμα του Στρατού.
Την επαγγελματική του κατάρτιση συμπλήρωσε με ένα χρόνο εκπαίδευσης στη σχολή οικονομικού του Στρατού των ΗΠΑ καθώς και τη φοίτηση στις σχολές Γαλλικής και Αγγλικής γλώσσας.
Παράλληλα με τις σχετικά σκληρές στρατιωτικές υποχρεώσεις, πάντα βρισκόταν κάποιος χρόνος για παρακολούθηση των Ελληνικών Γραμμάτων αλλά και της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής Λογοτεχνίας.
Τον Ιούνιο του 1984 αποστρατεύθηκε με αίτησή του απ' τον Στρατό με τον βαθμό του Ταξίαρχου. Το 1985 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς, σύζυγος και δυο παιδιά, στις ΗΠΑ όπου τελείωσαν τις σπουδές τους. Ο ίδιος εργάστηκε για μια δεκαετία ως δάσκαλος και καθηγητής σε ελληνοαμερικανικά σχολεία και ως δημοσιογράφος σε έντυπα του Σικάγου και της Νέας Υόρκης.
Στη δεκαετία της εκεί παραμονής του είχε πάντα δίπλα του τη σύντροφό του Αναστασία και τα δυο παιδιά του Παναγιώτη και Μαράνα, που αφού τελείωσαν με επιτυχία τις σπουδές τους, όλη η οικογένεια επέστρεψε σταδιακά στην Ελλάδα από το 1996 έως το 1998. Ζουν μόνιμα στο Λαγονήσι.
Η Αμερική προίκισε τον Λευτέρη Φύτρα με μοναδικές εμπειρίες, ευχάριστες και πικρές, που όλες μαζί αποτελούν ένα πολύτιμο θησαύρισμα για τις πνευματικές του ενασχολήσεις στην Ελλάδα.
