Νιώθω πως είναι μύθος ότι οι χειρότεροι κριτές τους εαυτού μας είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Όχι.
Μερικές φορές πλανιόμαστε από φωνές άλλων και χάνουμε τον δρόμο μας. Υπάρχουν Άνθρωποι γεμάτοι φώς που μας προειδοποιούν «Πρόσεχε σε παρακαλώ….» και είναι και κάποιοι που με τη μάσκα της αυθεντίας κουνάνε αυστηρά το δάχτυλο στα μάτια σου, συρρικνώνοντας την φωνή, τα θάρρητα, την ελευθερία σου.
Ωστόσο αυτό που καταφέρνει να μας ξεφτιλίζει περισσότερο απ’ όλα είναι η ματαιοδοξία μας, κι αυτό το διαισθάνεται τόσο αυτός που κρίνει όσο κι αυτός που κρίνεται.
Έχεις δει άλλωστε κάποιον που είναι ταπεινός ν’ απαιτεί γι’ αναγνώριση;
Στρέφοντας το βλέμμα πίσω, θυμάμαι πως έπρεπε να περάσουν οχτώ χρόνια για να δει ανθρώπου μάτι τα κιτάπια μου. Κι όταν τα εμπιστεύτηκα η επαγγελματίας Ποιήτρια αποφάνθηκε: «Άτεχνος!»
Πόσο ακριβός να ‘ναι ένας λόγος ευγενικός Θεέ μου;
…κι εγώ απέμεινα να κοιτώ το χώμα
…κι Εσύ να ευλογείσαι απ’ το σκυμμένο μου κεφάλι
Να καταδικάζεις τη σκέψη μου
Και να πενθώ την Ψυχή μου
«Παλιομοδίτης!» ε;
Όλοι από κάπου ξεκινούν, κι είν’ ευχή να το θυμούνται για πάντα αυτό. Άλλωστε τα ποιήματα ακονίζονται απ’ τα βιώματα μας.
Αυτό θα ‘πρεπε να το ξέρεις καλύτερα από ‘μενα.
Άραγε σε ποια κόλαση ,-χειρότερη απ’ τη δική μου-, ταξίδεψες για ν’ αδράξεις τους στίχους σου; Και σε πόσο διαφορετικό Φεγγάρι μπορεί να βρέθηκες για να βαφτίσεις σε λέξεις της χούφτας σου το φώς;
«Καλύτερα να τα παρατήσεις!» ε;
…κι απέμεινα χρόνια ολόκληρα να θρηνώ κρυμμένος στον ίσκιο του Καρυωτάκη σωπαίνοντας υποτακτικά, κι άλλοτε καλώντας λυτρωτικά τη θάλασσα του Ελύτη για να εξαγνιστώ που σ’ όλα απέτυχα.
Μα συνέχισα να γράφω κρατώντας κρυφά κι αθέατα τα τετράδια μου απ’ τους ανθρώπους, σαν να ‘ταν αμαρτία.
Όμως έρχεται η ώρα που η ελπίδα και το πείσμα ανασταίνονται και επαναστατούν. Σε πιάνουν απ’ το χέρι και σα χείμαρρος σε τραβούν μακριά απ’ όλα, να ξεχάσεις και να συνεχίσεις ταπεινός μα ποτέ ταπεινωμένος.
Και τότε
βαστάς μια πένα αιχμηρή στα χέρια σου
όχι από μίσος
μα για τ’ άδικο….
«Ασχολήσου με κάτι άλλο!» ε;
…και να ‘μαι ο «έρμος» τώρα εδώ
να μοιράζομαι ποιήματα γραμμένα απ’ της ψυχής το δάκρυ
διχασμένος απ’ τα μπράβο και το χαμόγελό μου
που φοβάμαι τόσο πρόστυχα μήπως κάποτε σου μοιάσω…
ΥΓ. Το άρθρο μου δε στοχεύει ούτε στην διαπόμπευση κάποιας προσωπικότητας ούτε στην τόνωση το εγωισμού μου. Είναι γραμμένο για όσους ποθούν να ζήσουν τα όνειρά τους μα λυγίζουν στα εμπόδια που εμφανίζονται μπροστά τους. Δύναμη και επιμονή χρειάζεται. Η ηθική ικανοποίηση περνά κι απ’ την μοναξιά Συνοδοιπόρε μου. Στο χέρι σου είναι να γίνεις αυτό που αγαπάς ή εκείνο που μισείς….
Θεόφιλος Γιαννόπουλος
23/6/2015 ·
