Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Μνήμη Κώστα Καρυωτάκη
Η δυστυχία μοιάζει πάντα με την έμπνευση. Απλώνει στέπες πίσω από το στέρνο και καραδοκεί. Αίφνης, ακούγεται μια τουφεκιά – ένας φασιανός ψυχορραγεί πάνω στο χιόνι, μια μνήμη επίμονα ζητάει ανταμοιβή, ένας στίχος ασύμμετρος λειαίνει τις ακμές του.
Με δείχνουν τότε οι αγάπες μου οι παλιές και με λυπούνται. «Αυτός δεν μπόρεσε ποτέ τον κήπο μας να ευφράνει με κρασί. Μονάχα στις εκρήξεις μάς ταξίδεψε. Ιερουργούσε δίχως να ξοδέψει ούτε ένα δάκρυ». Και τρίζουν τα χαλίκια καθώς φεύγουν.
Μένει η σελίδα η λευκή – η πιο τυφλή αναπαράστασή μου. Ξέρω καλά ότι με εξαπατά, ότι σε λίγο θα γεμίσει δίνες. Διαλέγω μια και σαν τη σβούρα διαρκώ εντός της. Άξεστος, όπως οι δερβίσηδες. Αν και γνωρίζω πως θα αρκούσε του ανθρώπου η καρδιά. Μα δεν αρκεί. Δεν μου αρκεί.
Γι’ αυτό και υποτάσσομαι στις προγραφές του ιλίγγου. Δεν περιμένω έλεος. Τον στρόβιλο μονάχα εμπιστεύομαι και τόνε λέω ψωμάκι. Πράγμα υλικό και βρώσιμο. Γιατί και η έμπνευση, όπως και η δυστυχία, πράγματα είναι, υλικά.
Τα μηρυκάζω με τις ώρες και χορταίνω. Πάτριον έδαφος σκαλώνει στους κοπτήρες, πληρούται το λευκό με γράμματα, παντρεύομαι ωραίες υποθέσεις.
***
Κατά τα άλλα, κατοικώ σε μέλανα δρυμό. Βγαίνω πρωί, ταΐζω τα λυκόπουλα. Το μεσημέρι, διευθετώ ξανά τις όχθες μου. Νύχτα, κοιμάμαι μόνος μου. Μια τρύπα κόκκινη στον κρόταφο με ομορφαίνει.
"ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΞΑ"
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015.
Πάνος Σταθόγιαννης
14/6/2015 ·
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου