Konstantinos Komianos
10 Δεκεμβρίου 2013
Διάφανο δέρας
Στο λαγούμι της ζωής φτυαρίζω
ώρες και μέρες
Κάθε φτυαριά,
μερικά δράμια αυταπάτης έξω απ’ το λάκκο
μερικούς πόντους εγγύτερος,
στη σάρκα και τά οστά της ύπαρξής μου
σοδειάζοντας ότι έχω σπείρει
Καί η ψυχή, από ψηλά νά κοιτάει
ίδια κι' απαράλλαχτη
‘Οπως την πρώτη μέρα, που άρχισα να σκάβω
© Κων/νος Κομιανός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου