Κώστας Μόντης Σταμνί

Κώστας Μόντης

Σταμνί

«Μητέρα θυμάσαι τον ουρανό

πουχαμε δεμένο κόμπο στο μαντήλι;

Μας τον πήραν οι ταχυδακτυλουργοί, μητέρα

Έτσι όπως πριν την μπάλα μεσ' απ' το κουτί.

Θυμάσαι το ρυάκι πού 'πλενε τα πόδια μας,

θυμάσαι το ρυάκι που του πλέναμε τα πόδια,

θυμάσαι τις λευκές κραυγές στη χαράδρα;

Θυμάσαι τις φλυαρίες που ράμφιζαν τη ρόγα της αυγής,

θυμάσαι τους ψιθύρους που μηχανορραφούσαν την άνοιξη,

θυμάσαι τα περιστέρια πού 'σκυβαν μεσ' στον ήλιο

να πιούν νερό στη χούφτα του,

θυμάσαι τ' όνειρο που κυλούσε κι έφευγε απάνω απ' τις

φτερούγες τους,

θυμάσαι τ' όνειρο που κρεμόταν κάτω απ' το λαιμό τους,

τ' όνειρο που σκαρφάλωνε στις σημαίες τους;

Τώρα οξειδώθηκαν όλα μέσα μας, μητέρα,

τώρα σκέβρωσαν όλα μέσα μας.»

(Από τα Τρία Γράμματα στη Μητέρα)