Κώστας Μόντης, Στιγμές

Όχι τους καθρέφτες, 

τις φωτογραφίες να κοιτάζετε 

που δεν εξελίσσονται, 

που δεν ενδιαφέρονται τι θα επακολουθήσει.

Με το παραμικρό άνοιγμα 

εισορμά η ανάμνησή σου 

έτσι όπως το γατάκι 

που καραδοκεί έξω απ' την κλειστή πόρτα.

Μη λέτε εκείνο το "για να μας δοκιμάσει ο Θεός", 

"για να δοκιμάσει την πίστη μας ο Θεός". 

Θεός είναι, ξέρει, δεν χρειάζεται να δοκιμάσει. 

Κι' ούτε θά ' παιζε ποτέ με τον πόνο μας 

για να λύση τις απορίες Του. 

Μην Του προσδίδετε τ'ανθρώπινα, 

μην Του 

προσδίδετε

 τα καθ' ημάς.

Τις νύχτες όταν οι μικρές ασήμαντες έγνοιες 

φορέσουν τα ξυλοπόδαρά τους 

και βηματίσουν πελώριες απάνω μας...

Οχι, δεν ειν' άχρηστα τ' άχρηστα όνειρα, 

οχι δεν ειν' περιττά τα περιττά όνειρα.

Δηλαδή τί? Πάμε να θέσουμε το Θεό 

προ τετελεσμένου γεγονότος?

Ξέρουμε πως η ζωή 

κλείνει πίσω μας το μάτι, 

μη νομίζει πως δεν ξέρουμε. 

Και ξέρουμε πως έχει και δίκιο, 

μη νομίζει πως δεν ξέρουμε.

Αν θες νά'ρθουν γρήγορα οι μέρες που περιμένεις 

μην τις αφήσεις ν' αντιληφθούν ότι τις περιμένεις, 

κοίταζε αλλού

Αν είπαν την κουβέντα τους τα μάτια 

ειν' εντάξει.

Αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο 

εκτός των τειχών σας, 

αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο 

για τους περαστικούς.

Πρέπει ν'αχω φύγει. Νιώθω τη σιωπή 

που επακολουθεί, 

νοιώθω τ'αδειο που επακολουθεί 

όταν ήταν κάποιος στο δωμάτιο και βγήκε

-Είναι ολότελα μάταιοι αυτοί οι αγώνες. 

-Το ξέρω. Γι' αυτό αναμείχθηκα, 

γι' αυτό ακριβώς αναμείχθηκα.

Προσέχετε τα σπουργιτάκια τ`Απρίλη.

Μην νομίζετε πως είναι σαν τ`άλλα

που παίζουν με τις ρόδες του αυτοκινήτου 

και φεύγουν μισή στιγμούλα πριν τα πατήσουν. 

Αυτά μένουν και σκοτώνονται