 |
| Στο ακρογιάλι της ουτοπίας Αλκυόνη Παπαδάκη επιμέλεια σειράς: Νίκος Καλέντης Καλέντης, 2005 279 σελ. ISBN 960-219-164-3,
ISBN-13 978-960-219-164-4,
Νεοελληνική πεζογραφία
- Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]
|
"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"
Αποσπάσματα
Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά.
***
Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι τη ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω. Τόσο τη σκόρπισα, τόσο την χαράμισα, τόσο τη δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα. Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα.... Και τι ωφελεί.... Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του και να κλάψω. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα. Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν . Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα με ανάστησαν. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα.... Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψυθιριστά : «Μη κλαίς». Μόνο αυτό. Τίποτ’άλλο. Μην κλαίς. Μόνο αυτό.....
***
"Αλλά εγώ μιλώ για την άλλη αγάπη.
Την υπερβατική.
Αυτή που ντύνει με βελούδο την ψυχή.
Αυτή που διώχνει τους σκορπιούς από τη σκέψη.
Αυτή που ντύνει με βελούδο την ψυχή.
Αυτή που διώχνει τους σκορπιούς από τη σκέψη.
Αυτή που σπάει το συρματόπλεγμα του εαυτού σου.
Αυτή που δεν βγαίνει από το στόμα.
Ξεχύνεται από την αφή και την ανάσα."
Αυτή που δεν βγαίνει από το στόμα.
Ξεχύνεται από την αφή και την ανάσα."
***
Μπορεί να’γειρε η μέρα στη ζωή μου, να σουρούπωσε, αλλά εγω πάντα στολίζω τα όνειρά μου με τα χρώματα του δειλινού. Μπορεί να’χασα την πανσέληνο, μα πάντα περιμένω το καινούργιο φεγγάρι, για να κάνω μιαν ευχή. Μπορεί να μην αναβρύζει πια ο έρωτας στο κορμί μου, να μη σχηματίζει χειμάρρους που σπάνε φράγματα, αλλά καλύτερα έτσι. Γλυτώνω και τη λάσπη. Στο κάτω κάτω, υπάρχουν και τα ρυάκια, που σιγοτραγουδούν ανάμεσα στ’αγριολούλουδα.
***
Δε λέω ότι αγάπησα τον συνάνθρωπο. Είμαι όμως βέβαιη ότι τον ένοιωσα. Ότι τον άκουσα. Ότι ήμουν πάντοτε εκεί. Απίκο, όποτε με φώναξε. Τον άφησα να μου πλασάρει το ψέμα του, για να μπορέσει να σηκωθεί η ψυχή του. Μοιράστηκα την τρέλα του. Ήπια από το ποτήρι του. Πέρασα υπονόμους, βούτηξα σε χαντάκια με θολά νερά, όμως δεν ξέχασα ποτέ τη μυρωδιά του γιασεμιού. Τη διαδρομή του ήλιου. Πάντα στην άκρη της απόγνωσης, εκεί που τέλειωνε η αντοχή μου, έβλεπα ένα λευκό περιστέρι να έρχεται δειλά - δειλά προς τη μεριά μου. Κι άπλωνα τα χέρια μου να το υποδεχτώ. Δεν έβγαλα σουγιά. Δε δίκασα. Δε ζήτησα ρέστα, κάθε φορά που πλήρωσα λογαριασμό. Κι αν δεν τήρησα κατά γράμμα τις δέκα εντολές, δε στράβωσε εξαιτίας μου ο γιαλός.
***
...Δεν είναι τόσο απλό να αντέξεις να αντικρίσεις τον εαυτό σου. Συνήθως θέλουμε να βλέπουμε αυτό που μας αρέσει. Συνήθως παίζουμε κρυφτούλι με τον εαυτουλάκι μας , προκειμένου να βαδίζουμε επί του ασφαλούς. Και το ασφαλές είναι πάντοτε η δοκιμασμένη συνταγή ζωής που μας έχουν περάσει οι άλλοι.
Πρέπει να έχεις κότσια , για να τραβήξεις το ριντό. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολο , έως και ακατόρθωτο , όταν κάποιοι στέκονται δίπλα σου και κάνουν επιμελώς αέρα στον ιδρώτα της αγωνίας σου .Όταν κάποιοι σού έχουν ετοιμάσει μια φάτνη και σε καλούν να μπεις μέσα σαν μικρός Χριστούλης. Μια κομψή ιλουστρασιόν φάτνη και γύρω γύρω παχιά χορτασμένα βόδια που θα σε αποκοιμίζουν με τα ζεστούλικα χνώτα τους. Αν συναντήσεις με τέτοιες συνθήκες τον εαυτό σου , Γράψε μου...
Με λίγα λόγια , αν θέλεις να σκύψεις μέσα σου και να δεις μια δυο αλήθειες , κάνε το ΜΟΝΟΣ σου. Μακριά από προστάτες και συμπαραστάτες.
Ύστερα ό,τι και αν δεις , μην τρομάξεις και το βάλεις στα πόδια. Είναι δικό σου , φίλε. Κουλάρισε. Είσαι εσύ! Σκίσε τη συνταγή που σου έχουν βάλει στη τσέπη και πες ένα τραγουδάκι. Έτσι για πάρτη σου. Για τις αλήθειες σου. Για τα λάθη που δεν ήθελες να πιστέψεις πως σε καθορίζουν...
***
Την ζωή δεν την φωτογραφίζουμε την ζωγραφίζουμε.
***
Όταν η ψυχή δεν έχει χαρακιές δε βρίσκει δρόμο να τρέξει μέσα της ο καημός του άλλου.
***
Ξέρω πως όλη η μαγεία, σ’ αυτήν τη φόρα για το λάθος κρύβεται.
***
Όποτε έτρεξα κοντά σε ανθρώπους, γιατί νόμισα πως με φωνάζουν με την σκέψη τους, μάλλον δε μου βγήκε σε καλό. Πρόσθετα ένα σωρό ξένα φορτία, στην ήδη βαρυφορτωμένη ράχη μου.
***
Σε κάθε τέλος, υπάρχει και μια αρχή.
***
Η μεγάλη ελευθερία οδηγεί εκεί ακριβώς που οδηγεί και η στέρησή της.
***
Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι χαρακιές. Μην τους βλέπεις σαν οφειλέτες σου. Κανείς δεν γεννήθηκε κακός. Να συγχωρείς.
***
Η συγνώμη δίνεται σε αυτόν που την ζητάει . Αν δε σου τη ζητάνε, κι εσύ τη βγάζεις έτσι και τη σκορπάς αφειδώς, γίνεται ένα λοστάρι στα χέρια αυτών που έχουν βάλει στόχο την ψυχή σου.
***
Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τα φουγάρα των πλοίων , όταν ήταν έτοιμα να σαλπάρουν . Γιατί πάντα ήμουν έτοιμη να σαλπάρω κι εγώ για ένα άγνωστο ταξίδι. Τα φουγάρα της ψυχής μου έβγαζαν συνεχώς μαύρο πυκνό καπνό.
***
Κι ακόμα , δεν έχω καταλήξει πόσο φταίνε οι «άλλοι» για την «καταστροφή» μας. Μήπως οι «άλλοι» είναι απλώς ένα άλλοθι που μας βολεύει; Λέω. δεν ξέρω. Εξαρτάται…***
Κανείς δεν είναι τόσο καλός, για να έχει το ελεύθερο να γίνει τιμωρός.***
Τί να την κάνω τελικά την ελευθερία μου, αφού δεν έχω κάποιον να την διεκδικεί…***
Δεν βρίσκω άλλη αιτία για την άφιξή μου σ’ αυτήν την γη. Ήρθα να δω την ομορφιά. Μήπως δεν είναι αρκετό;***
Είναι κάποιοι άνθρωποι που «λείπουν» πολύ περισσότερο, όταν είναι παρόντες.***
Πότε ο «υπερβάλλων ζήλος» είχε το ποθητό αποτέλεσμα; Σε γελοιοποίηση δεν καταλήγει; Σκάει στο κεφάλι σου σαν σάπια ντομάτα.***
Τι ζωή πρέπει να την περιμένεις, όχι απλώς με ανοιχτή την πόρτα , αλλά έξω, στο κεφαλόσκαλο. Στο κεφαλόσκαλο και με ανοιχτή αγκαλιά.***
Δεν είναι περίεργο, που οι γονείς δεν καταφέρνουν, σχεδόν ποτέ, να μάθουν τα παιδιά τους; Εκείνα όμως τους μαθαίνουν. Τους γνωρίζουν καλά!
Την ζωή δεν την φωτογραφίζουμε την ζωγραφίζουμε.
***
Όταν η ψυχή δεν έχει χαρακιές δε βρίσκει δρόμο να τρέξει μέσα της ο καημός του άλλου.
***
Ξέρω πως όλη η μαγεία, σ’ αυτήν τη φόρα για το λάθος κρύβεται.
***
Όποτε έτρεξα κοντά σε ανθρώπους, γιατί νόμισα πως με φωνάζουν με την σκέψη τους, μάλλον δε μου βγήκε σε καλό. Πρόσθετα ένα σωρό ξένα φορτία, στην ήδη βαρυφορτωμένη ράχη μου.
***
Σε κάθε τέλος, υπάρχει και μια αρχή.
***
Η μεγάλη ελευθερία οδηγεί εκεί ακριβώς που οδηγεί και η στέρησή της.
***
Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι χαρακιές. Μην τους βλέπεις σαν οφειλέτες σου. Κανείς δεν γεννήθηκε κακός. Να συγχωρείς.
***
Η συγνώμη δίνεται σε αυτόν που την ζητάει . Αν δε σου τη ζητάνε, κι εσύ τη βγάζεις έτσι και τη σκορπάς αφειδώς, γίνεται ένα λοστάρι στα χέρια αυτών που έχουν βάλει στόχο την ψυχή σου.
***
Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τα φουγάρα των πλοίων , όταν ήταν έτοιμα να σαλπάρουν . Γιατί πάντα ήμουν έτοιμη να σαλπάρω κι εγώ για ένα άγνωστο ταξίδι. Τα φουγάρα της ψυχής μου έβγαζαν συνεχώς μαύρο πυκνό καπνό.
***
Κι ακόμα , δεν έχω καταλήξει πόσο φταίνε οι «άλλοι» για την «καταστροφή» μας. Μήπως οι «άλλοι» είναι απλώς ένα άλλοθι που μας βολεύει; Λέω. δεν ξέρω. Εξαρτάται…***
Κανείς δεν είναι τόσο καλός, για να έχει το ελεύθερο να γίνει τιμωρός.***
Τί να την κάνω τελικά την ελευθερία μου, αφού δεν έχω κάποιον να την διεκδικεί…***
Δεν βρίσκω άλλη αιτία για την άφιξή μου σ’ αυτήν την γη. Ήρθα να δω την ομορφιά. Μήπως δεν είναι αρκετό;***
Είναι κάποιοι άνθρωποι που «λείπουν» πολύ περισσότερο, όταν είναι παρόντες.***
Πότε ο «υπερβάλλων ζήλος» είχε το ποθητό αποτέλεσμα; Σε γελοιοποίηση δεν καταλήγει; Σκάει στο κεφάλι σου σαν σάπια ντομάτα.***
Τι ζωή πρέπει να την περιμένεις, όχι απλώς με ανοιχτή την πόρτα , αλλά έξω, στο κεφαλόσκαλο. Στο κεφαλόσκαλο και με ανοιχτή αγκαλιά.***
Δεν είναι περίεργο, που οι γονείς δεν καταφέρνουν, σχεδόν ποτέ, να μάθουν τα παιδιά τους; Εκείνα όμως τους μαθαίνουν. Τους γνωρίζουν καλά!
Τι με χαλάει:
Οι μανούλες που κρύβουν τις δυστυχίες της οικογένειας κάτω από το παχύ χαλί του σαλονιού.
Οι ντάντηδες που, επειδή γάμησαν, το παίζουν μια ζωή πρωταθλητές.
Οι μύγες στα ζαχαροπλαστεία.
Τα ονειράκια της Χρύσας, που μουχλιάζουν μέσα σε μια καπελιέρα.
Τα δάκρυα και τα αίματα στα πρόσωπα των μικρών παιδιών.
Οι επέτειοι γενικώς, γιατί βρωμάνε φορμόλη.
Οι φόλες, γιατί δε θα μάθω ποτέ να τις αναγνωρίζω.
Ο ρομαντισμός της εξουσίας.
Οι μαλάκες που έχω ανάγκη.
Τα σκατά με γλάσο που προσπαθούν να με ταΐζουν όσοι φροντίζουν το καλό μου.
Οι μανούλες που κρύβουν τις δυστυχίες της οικογένειας κάτω από το παχύ χαλί του σαλονιού.
Οι ντάντηδες που, επειδή γάμησαν, το παίζουν μια ζωή πρωταθλητές.
Οι μύγες στα ζαχαροπλαστεία.
Τα ονειράκια της Χρύσας, που μουχλιάζουν μέσα σε μια καπελιέρα.
Τα δάκρυα και τα αίματα στα πρόσωπα των μικρών παιδιών.
Οι επέτειοι γενικώς, γιατί βρωμάνε φορμόλη.
Οι φόλες, γιατί δε θα μάθω ποτέ να τις αναγνωρίζω.
Ο ρομαντισμός της εξουσίας.
Οι μαλάκες που έχω ανάγκη.
Τα σκατά με γλάσο που προσπαθούν να με ταΐζουν όσοι φροντίζουν το καλό μου.
Τι δεν αντέχει η κοινωνία:
Τη φωτογραφία της!!
Τη φωτογραφία της!!
Τι δε θέλω να γίνω:
Πάπια σε τεχνητή λίμνη.
Κερκίδα σε αγώνα σικέ.
Λοφίο στο κεφάλι κάποιου κανίβαλου.
Τι θέλω να κερδίσω:
Τη ζωή μου ολόκληρη. Χωρίς ενέχυρα.
Θέλω ν’ αποφασίζω. Να διαλέγω. Να χαρίζομαι. Να γκρεμίζομαι αν γουστάρω, χωρίς να με περιμένουν στη γωνιά οι “νοσηλευτές” με το ιώδιο στο χέρι.
Τι με φρικάρει όταν το ακούω:
“Θυμάσαι που σου το’ λεγα;” Συνοδευόμενο συνήθως από κείνη τη γελοία κίνηση του δείκτη να σημαδεύει τον κρόταφο.
“Των φρονίμων τα παιδιά…κλπ” Τα’ χω χεσμένα των φρονίμων τα παιδιά.
“Ο κόσμος είναι κακός”. Αλλαγές κάνει το κατάστημα;
“Εγώ στην ηλικία σου…” Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα…
(Ουδεμία σχέση)
Τι κάνω:
Τρέχω. Τρέχω χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί.
Ίσως κάποιοι να με κυνηγούν. Ίσως και μόνη μου να κυνηγιέμαι.
Μου φωνάζουν και δε σταματώ. Τέρμα τα γκάζια…
Δε γαμιέται. Γιούχουουου!
Έτσι κι αλλιώς, το αύριο μοιράζεται με κουπόνια. Ως συσσίτιο.
Πλήρως ηλεγμένο και με συμπληρώματα διατροφής.
Δε βιάζομαι να καθήσω στην ουρά. Έχω καιρό.
Γιούχουουου!!…
Πάπια σε τεχνητή λίμνη.
Κερκίδα σε αγώνα σικέ.
Λοφίο στο κεφάλι κάποιου κανίβαλου.
Τι θέλω να κερδίσω:
Τη ζωή μου ολόκληρη. Χωρίς ενέχυρα.
Θέλω ν’ αποφασίζω. Να διαλέγω. Να χαρίζομαι. Να γκρεμίζομαι αν γουστάρω, χωρίς να με περιμένουν στη γωνιά οι “νοσηλευτές” με το ιώδιο στο χέρι.
Τι με φρικάρει όταν το ακούω:
“Θυμάσαι που σου το’ λεγα;” Συνοδευόμενο συνήθως από κείνη τη γελοία κίνηση του δείκτη να σημαδεύει τον κρόταφο.
“Των φρονίμων τα παιδιά…κλπ” Τα’ χω χεσμένα των φρονίμων τα παιδιά.
“Ο κόσμος είναι κακός”. Αλλαγές κάνει το κατάστημα;
“Εγώ στην ηλικία σου…” Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα…
(Ουδεμία σχέση)
Τι κάνω:
Τρέχω. Τρέχω χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί.
Ίσως κάποιοι να με κυνηγούν. Ίσως και μόνη μου να κυνηγιέμαι.
Μου φωνάζουν και δε σταματώ. Τέρμα τα γκάζια…
Δε γαμιέται. Γιούχουουου!
Έτσι κι αλλιώς, το αύριο μοιράζεται με κουπόνια. Ως συσσίτιο.
Πλήρως ηλεγμένο και με συμπληρώματα διατροφής.
Δε βιάζομαι να καθήσω στην ουρά. Έχω καιρό.
Γιούχουουου!!…
Πηγές :
http://www.biblionet.gr/book/
https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com/2012/05/25/sto-akrogiali-tis-oytopias/
http://anasa1950-yahoo-gr.pblogs.gr/2012/11/sto-akrogiali-ths-oytopias.html
http://siascolours.blogspot.gr/2012/04/blog-post.html
http://www.biblionet.gr/book/
https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com/2012/05/25/sto-akrogiali-tis-oytopias/
http://anasa1950-yahoo-gr.pblogs.gr/2012/11/sto-akrogiali-ths-oytopias.html
http://siascolours.blogspot.gr/2012/04/blog-post.html
SearchingTheMeaningOfLife
http://psycheandlife2.wordpress.com/2011/05/25/%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%AD%CF%86%CE%B7%CE%B2%CE%B7%CF%82/
http://psycheandlife2.wordpress.com/2011/05/25/%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%AD%CF%86%CE%B7%CE%B2%CE%B7%CF%82/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου