Εγώ ήμουν δίπλα του, για ν' αρμενίζω στο γαλάζιο του...
Για να βάφω ασημί τα βήματά μου...
Για να ρυθμίζω τη ρότα μου ανάλογα με το μελτεμάκι των ματιών του...
Ήμουν δίπλα του σιωπηλά, αθόρυβα...
Φοβόμουν μήπως και τον τρομάξει ακόμα και ο ίσκιος από τα όνειρά μου...
"Είναι πληγωμένος", έλεγα, πρέπει να είμαι προσεχτική...
Ήμουνα ακόμη μικρή για να ξέρω πως κάποιοι πληγωμένοι είναι επικίνδυνοι...
Πως την ώρα που εσύ προσπαθείς να τους δέσεις τις πληγές τους, αυτοί λιμάρουν τα νύχια τους για να στα καρφώσουν.
Αλκυόνη Παπαδάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου