Η ΓΡΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ Πόπη Συνοδινού

Η ΓΡΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ
22 Φεβρουαρίου 2011 στις 7:10 μ.μ.
Πλησιαζε πια εναν αιωνα στο κατωφλι της,
μα τα χε τετρακοσια οπως συνηθιζουμε να λεμε.
Ειχε μυρισει τον θανατο διπλα της οταν μυρισε θανατιλα το διπλανο διαμερισμα.
Ειχε πεθανει μια φιλη της που συνηθιζαν να πινουν μαζι λιγο καφε και να κοιταζουν το φλυτζανι..συνηθεια της νιοτης.
Οταν ειδοποιησε τους γειτονες ειδε την παλια της φιλη να φευγει στηριγμενη πανω σε δυο αντρες.
Δεν φυσηξε τον κορφο της.
Συνεχισε να κανει τις δουλειες του σπιτιου της οπως καθε ημερα.
Ομως της μπηκε πια η ιδεα της φυγης.
Ηταν σιγουρη πως θα φευγε, γι αυτο εκανε μια προσπαθεια να θυμηθει που θα μπορουσε να εμπιστευτει το κουφαρι της.
Και βεβαιωθηκε αυτο που καιρο ηξερε.
Αν θα πεθαινε δεν θα υπηρχε κανεις να της χαρισει εναν αξιοπρεπη θανατο.
Ετσι εκανε τα κουμαντα της και πηγε σε μιαν εταιρεια που φροντιζαν αυτες τις περιπτωσεις.
Ανοιξε το συρταρι της και πηγε στην τραπεζα με το φθαρμενο βιβλιαριο και σηκωσε ολα της τα χρηματα.
Επειτα με ολη της την αξιοπρεπεια εκλεισε την συμφωνια.
Κοιμοταν πιο ησυχα τα βραδια...
Η γατα της σαν να καταλαβε την γαληνη της και δεν εκανε πια φασαριες.
Απλωνοταν στα ποδια της και χουρχουριζε.
Η μοναξια απλωνε τα νυχια της πανω της σαν της γατας...ομως εκεινη πια δεν ανησυχουσε...
Κοιμοταν με την μοναξια της κι ετσι ξυπναγε..
Τουλαχιστον να φευγα ορθια, ελεγε μεσα της και ενα τσοφλι θλιψης τσουλαγε αργα.
Μια ημερα γκριζα οπως ειναι οι μερες στην πρωτευουσα εμαθε πως η εταιρεια επεσε εξω.
(τι παει να πει παιδι μου αυτο); ρωτησε την υπαλληλο με χερια που ετρεμαν καθως κρατουσε το ακουστικο. (και ποιος θα φροντισει τωρα τον θανατο μου);
(ηρεμειστε κυρια μου, θα φροντισω να σας φερουμε τουλαχιστον το φερετρο).
Και πραγματι, την αλλη μερα δυο κατσουφηδες αντρες της εφεραν το φερετρο, ενα απλο και οικονομικο οπως τους ειχε τονισει..
Τους εδωσε οδηγιες και το τοποθετησαν διπλα στο κρεβατι της.
Κι εφυγαν οπως ηρθαν, ετσι, βαρεις κι αμιλητοι...
Η γατα συνηθιζε να μπαινει μεσα στο φερετρο.
Εκει τωρα πια χουρχουριζε..
Βρε που φτασαμε, μουρμουρισε η γυναικα να πεσει εξω η εταιρεια...
(τ ακους Τιτικα μου); ρωτησε την γατα λες κι αυτη θα καταλαβαινε..
Κι αυτη ξαναμπηκε μες στο φερετρο και νιαουρισε με ευχαριστηση.
(τι παραξενος τουτος ο κοσμος)..ειπε η γρια στον εαυτο της και κοιταξε εξω απ το παραθυρο.
Κι ηταν σαν να μην εβλεπε τιποτε, αφου την αξιοπρεπεια που ηθελε για να πεθανει οπως ηθελε την αγορασε μιση..
Κι ας εδωσε ολα της τα χρηματα...