εγώ που του ανέμου πνοή,μέσα στις λέξεις φυτεύω,
ποτέ μου δεν έμαθα το παγερό και ασήμαντο
των συνόρων το χρώμα...
αναρχικό γεννήθηκε στα μέσα μου το φως
και των κυμάτων το διαυγές,με συντάραζε πάντα...
καθώς τις ώρες μου κατακλύζει η νοσταλγία,
τρομαχτική,επειγόμενη ύλη βαριανασαίνει στα έγκατα...
παλεύω να τελειώνω με την απόγνωση...
πέρα από το δάσος,μιά φωτερή μαργαρίτα,
μου συλλαβίζει τον έρωτα...
παραλίγο να υπάρξω και σήμερα ναυαγός...
θα σας περιμένω λοιπόν,στης ψυχής μου τ'ανήμερα,
εκεί που,στην ασάφεια της ζωής,
σιωπηλός και ατάραχος,
θα ενσαρκώνω το μάταιο...
Σακελλαρης Καμπουρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου