είναι φορές που
η νύχτα και η μοναξιά
στο ίδιο λούζονται αγιάζι...
αλλού,επικρατεί ένα φως
ή μιά θλιμμένη ανεμώνη...
αλλού,κυριαρχεί μιά πέτρα...
μες στη σκαμμένη απαλάμη μου
μιά πεταλούδα σπαρταρά
παλεύοντας να ξαναζωντανέψει...
σιγοπεθαίνουμε κι οι δυό
μακρυά ο ένας απ'τον άλλον...
.....αυτό το ποιήμα,
ώρες ώρες,
μπερδεύεται στις ζωές μας
σαν ένα άστρο ραγισμένο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου