PERSONAL BELONGINGS
Βιάστηκα να προλάβω τον συρμό, μόνη μέσα στην άμορφη μάζα του κόσμου, που έσπρωχνε στην αποβάθρα. Γέμισε το βαγόνι ασφυκτικά, πού να βάλω τα χέρια, πού να πατήσω, τι ερημιά αβάσταχτη να στριμώχνεσαι στο πλήθος. Άνθρωποι βλοσυροί δεν κοιτούν πουθενά, κρύβουν το βλέμμα να μη φανούν πως έχουν μάτια, γυρνούν το κεφάλι αλλού να μη φανούν πως έχουν αυτιά.
Έκλεισαν αυτόματα οι πόρτες, κούρνιασα ανάμεσα από παλτά, χνώτα και σήματα τηλεφωνικά σε τσέπες και τσάντες. Σφύριξε ο αέρας στη σήραγγα που κατάπινε γοργά τα βαγόνια, το κορίτσι ακούστηκε ευγενικά απ΄το μεγάφωνο "Αγαπητοί επιβάτες, παρακαλείστε όπως προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα" - κι αμέσως η μετάφραση για τους αδαείς "Dear passengers, please mind your personal belongings".
Έσφιξα κι άλλο την τσάντα στο μέρος της καρδιάς, πόσο πιο βαθιά να την αγκαλιάσω; Μάταια, ανόητα έδειξα υπακοή στο κάλεσμα, τι προσωπικά αντικείμενα να προστατέψει μια κενή καρδιά, πώς να γεμίσουν τα αγγεία με αίμα, ποιος παλμός ρυθμικός να στείλει ζωή, κι από πού; Σκεφτόμουν δυνατά, με τράνταζαν τα σφηνωμένα σώματα στο ρυθμό του συρμού. "Καλά τα λες" ούρλιαξε η σήραγγα και συνέχισε να καταπίνει τα βαγόνια.
Ιωάννα
Ioanna Fragkia
· 30/01/2014 ·
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου