Μιάς φλόγας τη ανέμελη κ παιχνιδιάρα διάθεση,ζήλεψε ένας ψυχρός βουνήσιος άνεμος,κοντοστάθηκε γοητευμένος, απο την θέρμη, την χαρά της...
Με μια πνοή διακριτική,μα δυνατή ταυτόχρονα κ σταθερή,το είναι της ξεσήκωσε ανέλπιστα ,την φούντωσε με πάθος μεγάλο...
Ενα φαντασμαγορικό λίκνησμα, χορευτικές φιγούρες έπλασε,αυτή η σπάνια έλξη,έρωτας ταιριαστός δύο διαφορετικών κόσμων...
Θαρρώ πώς σε ξέρω μια ζωή,γλυκοψιθήρισε τρεμάμενη η φλόγα,σε νιόθω τόσο πολύ κοντά μου, σαν να σε γνωρίζω απο πάντα...
Με την εικόνα σου, χαραγμένη στη καρδιά μου έντονα,νιόθω να σε θυμάμαι, απο της νιότης μου τη ρώμη,αποκρίθηκε ο άνεμος,πού ζούσε πλεόν στη παραζάλη,της μεθυστικής αυτής ζεύξης...
Σε θέλω,σε επιθυμώ της φώναξε,νιόθω πώς δίνεις νόημα ,στις ατέρμονες περιπλανήσεις μου...
Με κάνεις να νιόθω ζωντανή, να καίγομαι,απο επιθυμία να θεριέυω,με λάγνα φωνή,του απάντησε χαρούμενη η φλόγα...
Ενας έρωτας μόλις είχε γεννηθεί,πόσο όμορφος στις αντιθέσεις του,είναι αυτός ο κόσμος...
Πινακας The Human Condition, 1935 René Magritte
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου