Μάριον Μίντση ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΘΕΕ!!!

ΠΙΝΑΚΑΣ: Igor Maikov

Σε μια εποχή, όπου βασιλεύει η τέλεια απογύμνωση από ανθρώπινες Αξίες, ξεριζωμένες από τον ίδιο τον άνθρωπο για την ύπαρξή του, θα ήταν ουτοπία να αναρωτηθεί κανείς με την απομάκρυνση την νέας γενιάς κυρίως, από την θεική πίστη.
Όχι από τον Θεό που βρίσκεται στα σύννεφα
και τις κατάμεστες απ΄τα κεριά μας εκκλησιές,
τους πολυελαίους, τα λιβάνια και τα πετραχήλια.

Ούτε από αυτήν την άγνωστη, την ασυγκίνητη Μορφή, απέναντι στην Αδικία, τον Πόνο και την Πείνα , που κάνει την ψυχή να τρομάζει και να δυσπιστεί.
Μα με την απομάκρυνση από την Συνείδησή μας, προς κάθε ευσπλαχνία και δικαιοσύνη για όλους τους λαούς, σε όποια φυλή κι αν ανήκουν!

Να λοιπόν τι θα πει θεός!!!

Αυτή η εσωτερική ομορφιά που περνάει από το πνεύμα, που φιλτράρεται απ΄την ψυχή και θεραπεύει τη Συνείδηση!
Τη συνείδηση αυτή, που με την πωρωμένη συνθηκολόγησή της, είναι ικανή να συντρίψει της πίστης μας τα ιερά ,
μα με την ‘’θεία’’ εξιλέωσή της, μπορεί να αναστήσει από την ''ζωή εν τάφω''... Ανθρωπιά!

Αλήθεια, πού βρίσκεται το ‘’αγαπάτε αλλήλους;’’

Στους πυραύλους που κατασκεύασε για να γνωρίσει τα αστέρια, όταν ‘’εις ένδειξη διαμαρτυρίας προς τον άνθρωπο που τα ποδοπάτησε’’, κανένα αστέρι πια δεν φωτίζει τα ιδανικά του?

Στις μετάνοιες και τα τάματα στις εκκλησιές, όταν στα σχολεία λιποθυμούν παιδιά, για μια μπουκιά ψωμί?
Στην βολεψιά των σπιτικών μας, όταν μένουμε αμέτοχοι στους ξεσπιτωμένους που κοιμούνται στα παγκάκια?

Στον τρόμο, την αθλιότητα, την απληστία και τους αλληλοσκοτωμούς αδελφού προς συγγενή?

Ξέρω, τι θα πεις!
Το κράτος, η κοινωνία, οι αρχηγοί.
Και γιατί…κράτος εν κράτει, να μην γίνουμε Εμείς στην τραγωδία του διπλανού μας και της ζήσης του τη ‘’φυλακή’’?

Μήπως, αυτό θα πει θεός ?
Αγάπη, Τύψεις, Ενοχή?

Αρετές, που δεν θα γράφονται μονάχα στων ποιητών τους στίχους,
στα ευαγγέλια και των ναών τις προσευχές.

Μα της Καρδιάς μας Αρετές,
που με την ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ στεφανωμένες,
τον παλμό του κόσμου θα αφουγκράζονται,
τη ΣΥΜΠΟΝΙΑ θα μεταλαμπαδεύουν
και την ΑΓΑΠΗ θα γεννούν!!!

Όμως!!!
ΕΣΥ, πού βρίσκεσαι Θεέ?
Σε μια Ελλάδα που αιμορραγεί,
σε έναν κόσμο που με απόγνωση πεθαίνει,
ΕΣΥ!!! Ακόμα το ΑΔΙΚΟ ευλογείς?
Ρίξε το Βλέμμα στο παιδί,
στον άπορο, τον ασθενή.
ΕΛΕΟΣ, ‘’Πατέρα’’, ΕΛΕΟΣ!
ΑΜΗΝ!!!

Μάριον Μίντση

6 Ιανουαρίου 2014

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΘΕΕ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Φεύγετε να φεύγουμε... Θεοφάνεια σήμερα... Κικη Κτενοπούλου

" Φεύγετε να φεύγουμε,τι έρχεται ο τρελόπαπας
με την αγιαστούρα του και με την μαγκούρα του.
Μας έβρεξε μας άγιασε και μας καταέκαψε"
Και επιτέλους φύγανε τα καλικαντζαράκια για τα έγκατα της γης.
Μακάρι να φύγουν και από την καρδιά πολλών
που μόνο να μαγαρίσουν θέλουν...κάθε ομορφιά και αλήθεια.
Αυτοί οι "καλικάντζαροι",που λέω εγώ... οι μίζεροι,οι φθονεροί,
ας χαθούν μέσα στα έγκατα της ατροφικής τους ύπαρξης.
Μη τους αφήσετε ν' ανέβουν στο λαιμό σας...θα σας πνίξουν.
Θεοφάνεια σήμερα...

Κικη Κτενοπούλου

«Αργοπεθαίνει»: Η αλήθεια πίσω από το ποίημα που αποδίδεται στον Pablo Neruda

«Αργοπεθαίνει»: Ένα διάσημο ποίημα με άσημο δημιουργό Η αλήθεια πίσω από το ποίημα που αποδίδεται στον Pablo Neruda 

Αυτό είναι το ποίημα «Αργοπεθαίνει». Το 2009 η συγγραφή του αποδόθηκε στον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα και πολύ γρήγορα έγινε viral στο ίντερνετ και αγαπήθηκε από πολλούς. Η αλήθεια όμως για το ποιος έγραψε το ποίημα είναι εντελώς διαφορετική. 

Πρώτα το ποίημα:

 "Αργοπεθαίνει" (Muere lentamente)  Martha Medeiros

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει το βήμα του, όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

 Αργοπεθαίνει όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορα του

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια, που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο, που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα. Αργοπεθαίνει όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πάνσοφες συμβουλές. Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη ή για τη βροχή την ασταμάτητη Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής. Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Martha Medeiros 

Στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται για ποίημα του Νερούδα αλλά για ποίημα της Martha Medeiros από την Βραζιλία. Η συγγραφέας και δημοσιογράφος της εφημερίδας του Porto Alegre, Zero Hora, επικοινώνησε με το ίδρυμα Πάμπλο Νερούδα για να ξεκαθαρίσει το θέμα, καταθέτοντας ως απόδειξη το γραπτό της στα πορτογαλικά με τίτλο « A Morte Devagar»(«Αργά προς τον θάνατο») που δημοσιεύτηκε το 2000 .

Σε μια ανακοίνωση του το ίδρυμα Πάμπλο Νερούδα όπως αναφέρει η Latin American Herald Tribune,
(Fake Pablo Neruda Poem Spreads on Internet ) ξεκαθαρίζει ότι δεν είχε ιδέα πώς ξεκίνησε όλη αυτή η παρεξήγηση.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα δεν είναι το μοναδικό ποίημα που κυκλοφορεί και αποδίδεται λανθασμένα στον Νερούδα.

Υπεύθυνος του ιδρύματος δήλωσε ότι ο ποιητής του «Canto General» φέρεται να είναι ο δημιουργός των "Queda Prohibido", δημιουργός του οποίου είναι ο Ισπανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Alderdo Cuervo, αλλά και του "Nunca Te Quejes", του οποίου ο δημιουργός παραμένει άγνωστος.

Η 47χρονη Martha Medeiros δήλωσε θαυμάστρια του Neruda αλλά όπως είπε «θα προτιμούσα η δουλειά μου να αναγνωρίζεται». Όπως αναφέρει στην εφημερίδα, δεν έχασε τον ύπνο της με το θέμα που προέκυψε αλλά ούτε και το χιούμορ της γελώντας με όλο αυτό που συνέβη. «Το ίδρυμα Πάμπλο Νερούδα δεν μπορεί να κάνει κάτι για να αποκαταστήσει την αλήθεια» αναφέρει το άρθρο. 19,100 Links με τίτλο "Muere Lentamente"- Pablo Neruda έδειχναν τα αποτελέσματα της Google την στιγμή που δημοσιεύτηκε το άρθρο στην Latin American Herald Tribune. Fake Pablo Neruda Poem Spreads on Internet





Για ακόμα μια φορά η δύναμη του ίντερνετ αποδεικνύεται ισχυρότερη από κάθε άλλο μέσο. Ένα «χαλασμένο τηλέφωνο» μπορεί να παίζεται καθημερινά μέσα στον ψηφιακό κόσμο και το να χρεωθεί ο λάθος δημιουργός ένα ποίημα μπορεί να είναι το λιγότερο κακό. Ψέματα, πολύ χειρότερα από αυτό ανακυκλώνονται καθημερινά στο ίντερνετ. Γκουγκλάροντας πριν λίγο το όνομα του διάσημου ποιητή δίπλα στο ποίημα τα αποτελέσματα ήταν 46.800 links. Γκουγκλάροντας το όνομα της Marthaa Medeiros δίπλα στο ποίημα της τα αποτελέσματα ήταν 5.870 links. Το ψέμα ασκεί πολύ μεγαλύτερη γοητεία από την αλήθεια.

Πηγές:

www.lifo.gr

http://www.abc.es/20090111/cultura-literatura/muere-lentamente-falso-neruda-200901111836.html

H Θάλασσα των Φώτων Μαίρη Μπριλή

H Θάλασσα των Φώτων.

Κοίτα

προς χάριν του Βαπτιστή της

στην συστροφή του χορού 

με τον κολυμβητή 

ομόκεντρα λευκά τριαντάφυλλα

σήμερα στέλνει

Αύριο

στον μοναχικό της ελαφράς φορεσιάς

της Σαλώμης χορό

σαν διάσπαρτα πέπλα 

θα ανεμίζει

και άσε το αύριο..

κοίτα

που σαν ευγενική κυρία

στην αυταρέσκεια του χορού της

λίγα χαμόγελα

στο φιλοθεάμον κοινό της

να σκορπίσει

Θέλει σήμερα

η Θάλασσα.

Μαίρη Μπριλή.

Mary Brili

Ελισσαίος Βγενόπουλος συνήθεια

Ελισσαίος Βγενόπουλος
4 Ιανουαρίου

συνήθεια

χτένιζε τον τόπο γύρω

με μια ξεδοντιασμένη ανάμνηση

και κάθε φορά έσπαγε

ακόμα ένα δόντι

πέρασε τα δάχτυλα

ανάμεσα στα πυκνά μαλλιά της ασωτίας

και στράγγισε τις εικόνες

ενός παλιού αποχωρισμού

στο φαρδύ στόμιο της λύπης

χάιδεψε απαλά τον αγκώνα

με τους δισταγμούς

τέντωσε το χέρι

μέχρι την άκρη της συνήθειας

κι ύστερα έκλεισε

το βλέφαρο απαλά

όπως το δείλι κλείνει

τα παντζούρια της ημέρας 

είναι μάταιο να ποτίζεις μια συνήθεια για ν’ ανθίσει

όπως είναι ανώφελο ν’ απλώνεις τ’ άψυχα φτερά ενός πουλιού για να πετάξει

3.1.14

Η νύφη, πάντοτε φορούσε μαύρα. Ολβία Παπαηλίου

Η νύφη, πάντοτε φορούσε μαύρα. Θρηνούσε, λέγανε -
τα άνθη της πορτοκαλιάς, της λεμονιάς και το νεράντζι.
Ξέρεις, τη μυρωδιά της νεραντζιάς όταν σε έκλαιγε, και
τις μικρές ραφές της λεπτομέρειας στα κτίρια που έπεφταν
περήφανα: ο εικοστός αιώνας θα είχε πια περάσει: από εκείνον
πλέον μονάχα απομένουν τα λίγα ψίχουλα κάτω απ΄το τραπέζι,
να έλκουνε τα πλουμιστά πουλάκια. Ζούμε το τέλος, με την ανεμελιά
του αρχαίου γύψου που θρυμματίζεται σε νοσταλγία πούδρας. Οι τέφρες μας,
ενδέχεται ν' αξίζουν το έλεος του κάθε τριαντάφυλλου που βρέθηκε να 'χει
λοξοδρομήσει, αφού ο δρόμος του θα ήταν πάντα ένας, να ενθυμείται τ' άρρητα.
Όμως, υπήρχε πάντοτε μια γλάστρα με ένα μωβ φυτό, τοιχογραφίες που λέγανε
τα σύνορα του πόθου, και πώς αυτός μέσα στο σώμα ίσως να κατοικεί και να εδρεύει,
ελεύθερης βουλής, αναίμακτης μετάγγισης. Τα απογεύματα ήταν μενεξεδένιων ουρανών
κι η νύχτα έπεφτε όχι πολύ απότομα - όταν οι θύρες έκλειναν εις τα νεκροταφεία και στον κήπο.

© Ολβία Παπαηλίου, 2014

Veneratrice Silenciosa

Νίκος Πλωμαρίτης, ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΙΙΙ

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΙΙΙ

Δύσκολοι καιροί, δύσκολοι δρόμοι.

Όμως αν τους διαβείς επιλεκτικά μαθαίνεις 

την ανεπαίσθητη διαφορά, 

πως είναι να κρατάς μια καρδιά 

να μπαινοβγαίνει μέσα σου ελεύθερη

από το να την έχεις με αλυσίδες.

Κι εγώ σε περίμενα ακούγοντας τα βήματα σου

και το τραπέζι στρωμένο άγγιζε την ζεστασιά σου.

Απόψε νιώθω πάλι σαν το σπίτι μας,

που μοιάζει με φωλιά νεοσσών που δεν έκαναν

το πρώτο πέταγμα.

Όλη μου η τρυφερότητα συνάζεται

στις λεπτομέρειες του αναστεναγμού μου

βγάζοντας εκείνο το Αχ πόσο μου λείπεις.

Tο σώμα παντοδύναμο από την ορμή του έρωτα,

ξεσκίζει κάθε όριο και μέσα στο φιλί χωράει

όλη η κοσμογονία του σύμπαντος.

Άξιζε να υπάρχουμε,

γιατί συναντηθήκαμε για να αγαπηθούμε.

Κλεισμένοι μέσα σε μόρια μπορούμε να ταξιδέψουμε

σε καινούργιους κόσμους και να ζήσουμε καινούριες ζωές.

Ν.Π

Νικος Πλωμαριτης
3 Ιανουαρίου