Ελισσαίος Βγενόπουλος
4 Ιανουαρίου
συνήθεια
χτένιζε τον τόπο γύρω
με μια ξεδοντιασμένη ανάμνηση
και κάθε φορά έσπαγε
ακόμα ένα δόντι
πέρασε τα δάχτυλα
ανάμεσα στα πυκνά μαλλιά της ασωτίας
και στράγγισε τις εικόνες
ενός παλιού αποχωρισμού
στο φαρδύ στόμιο της λύπης
χάιδεψε απαλά τον αγκώνα
με τους δισταγμούς
τέντωσε το χέρι
μέχρι την άκρη της συνήθειας
κι ύστερα έκλεισε
το βλέφαρο απαλά
όπως το δείλι κλείνει
τα παντζούρια της ημέρας
είναι μάταιο να ποτίζεις μια συνήθεια για ν’ ανθίσει
όπως είναι ανώφελο ν’ απλώνεις τ’ άψυχα φτερά ενός πουλιού για να πετάξει
3.1.14
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου