Γιώργος Κόρδης Τί τόν ήθελες τώρα αυτόν τον περίπατο...

Έργο Γιώργου Κόρδη
SEA STONE FROM DIASKARI SOUTHERN CRETE.

George Kordis
14/1/2013
Τί τόν ήθελες τώρα αυτόν τον περίπατο στην πόλη καταμεσίς στο χειμώνα με τόσο γλυκό καιρό! Αφού το ήξερες πως δεν έχουν ακόμη ανθίσει τα όνειρα , ούτε οι σιωπές καρποφόρησαν, ούτε καν τα σώματα δεν γειώθηκαν να βρούν τη μελωδία του χώματος που τους ανήκει!. Τι την ήθελες αυτή τη βόλτα στην πόλη και γύρισες κομμάτια κορμί και θρύψαλα ψυχή μέσα στο μισοσκόταδο των θυμὠν και των κραυγών!.. Μά έπρεπε σου είπα, έπρεπε να βοηθήσω να στήσουμε την έκθεση, να βάλουμε τα έργα σε χορό καταπληκτικό, σε αρμονία και σε ρυθμό που ενώνει τες ψυχές. Δεν τα κατάφερα όμως να επιστρέψω αλώβητος, έτσι που φορτώθηκα με περιττές εικόνες και βαρβαρικές άναρθρες λαλιές...

Τόλης Νικηφόρου νοστάλγησα το απρόσιτο

νοστάλγησα το απρόσιτο

13 Ιανουαρίου 2014 στις 2:08 μ.μ.
Tolis Nikiforou Αυτό είναι ένα από τα ποιήματα-έκπληξη..... Γραμμένο παρορμητικά, εκφράζει τη δίψα για τη χαμένη πατρίδα αλλά δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Έως ότου το επέλεξαν για τα Ανθολόγια του Γυμνασίου στην Κύπρο.
13 Ιανουαρίου 2014

νοστάλγησα το πριν και το μετά

όσα ποτέ δεν γνώρισα

κι όσα ποτέ μου δεν ελπίζω να γνωρίσω.

νοστάλγησα το απρόσιτο

αυτό που ξέρω ότι κάπου υπάρχει

αυτό που μέσα μου μονάζει κι ανασαίνει

θλιμμένα και χαρούμενα

και αντηχεί λυτρωτικά

νυχτερινή προφυλακή

εκείνου του δικού μου κόσμου

του άλλου

από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998

Ολβία Παπαηλίου Aνασκόπηση των κυριωτέρων

Veneratrice Silenciosa

Aνασκόπηση των κυριωτέρων

Ας επικεντρωθούμε στα μικρότερα τα βήματα,
πρώιμα άνθη κερασιάς. Εκεί που οι παλάμες μας
ισιώνουνε μία πτυχή στο κάλυμμα, ν' αφήσουμε
το βλέμμα της αγάπης. Γαλάζιο δάκρυ και καπνός
και είσαι ο σταυρός κι είσαι κι η άγκυρα, άλλοτε
στις αγιογραφίες θα αναπαρίστασαι όπως ουράνιο
πλάσμα χράμι ξαγναντό, άλλοτε που θα σ' ονομάζει
ο Πλάστης κρημνισμένον, και τότε σ' έχει ζωγραφίσει
αχειροποίητα ωσάν μικρούλι αγγέλι των ελάτων, σαν
ερημιά του λύκου. Κάποιες φορές, ίσως και πάντα -
περιμένουμε. Ανάσταση του εσωτερικού νεκρού που
θα επέλθει πλήρης του κάμπου του μικρού φυτού,
ανάπαυση καρδίας που καρφώθηκε. Να στέλνουμε
σήματα Μορς αναπνοής, στην εισπνοή μου σε θυμάμαι,
στην εκπνοή δε σε ξεχνώ: μια αναπαλαίωση παλινορθούσα
και ορθόπλωρη, στα κύματα γοργόνα του νοικοκυριού
του καταστρώματος. Στο Γουίτμπυ να μαζεύει τα καβούρια,
και στη μικρή Αγγλία να ζεσταίνει τη φουφού αναθυμώμενη
το εμπριμέ της ζήσης κλαρωμένο. Έχουνε κήπους, έχουνε
και τ΄άγαλμα σωσμένο από παλιό ναυάγιο κι αλμύρα. Και
παπαγάλους, βόλτες τις προϊστορικές - ένα κτέρισμα άλογο,
πλεξούδα σκόρδο το ενάντιο βασκανίας, μικρές μαγείρισσες
σειρήνες που προσάραξαν στην άμμο κι εκεί ετύχανε κομμάτι
πορσελάνης που στολισμένο με γιρλάντες μπλε κι αυτές ανθούσες
για να τις ξεφυλίζουνε στο μ' αγαπάς δε μ΄αγαπάς μα μ΄αγαπούσες.
Ανασκοπώ σημαίνει πως ξανά ίσως σκοπεύω, ότι προσεύχομαι
τη μυρωδιά του πεύκου, εκείνο το γρατζούνισμα στο γόνατο:
θυμάμαι και ξεχνάω, να υπάρχω εις το εδώ και τώρα, στο αλλού.

© Ολβία Παπαηλίου, 2014

 13 Ιανουαρίου στις 3:40 μ.μ. ·

Νικόλαος Παϊζάνης Μουγκρίζοντας

Μουγκρίζοντας

August 11, 2010 at 9:23pm

Θέλεις να γίνεις άλλος ένας απ' αυτούς

που βλέποντας τους

τρομάζει η φύση

και φεύγει;

Τα σπουδαία και φανταχτερά

μηδενικά;

Ή θέλεις να φτάσεις σ' ένα σκαλοπάτι

όπου, ποτέ πριν, κανείς δεν έφτασε

Θέλεις να ξυπνάς το πρωί

και ανά πάσα στιγμή

να μπορείς να δικαιώνεις

όσους σε πίστεψαν

Πρόσεξε καλά:

Αν πάρεις το μολύβι

και δεν αναγνωρίσεις

το βάρος του,

αν τα αποτελέσματα

των σκέψεων σου

δεν είναι πιο αγνά

από ένα νεογέννητο

Εντελβάις στις Άλπεις,

αν δεν νιώσεις

μέχρι το πιό βαθύ σημείο

της ζωής σου

αυτά για τα οποία θα μιλήσεις,

αν τα μάτια σου

και η ψυχή σου

δεν υπερχειλίζουν

απο ευγνωμοσύνη

για ότιδήποτε.

Αν δεν έχεις περάσει την κόλαση

πρόσεξε: δεν λέω να είσαι εκεί,

λέω να έχεις πάει

και να την έχεις διαλύσει!

Τότε ασχολήσου με κάτι άλλο.

Γίνε οδηγός πυραύλου.

Γίνε στρατάρχης και πρόεδρος.

Ανακάλυψε την ευτυχία.

Γίνε έστω Θεός.

Ή γίνε ένας πολύ καλός άνθρωπος.

Ή απλά πούλα μέντες στο μετρό.

Αλλά, στο όνομα όλων όσων ζουν,

μην πιάσεις ποτέ στα χέρια σου

μολύβι και χαρτί,

αν δεν κινδυνεύεις να σε κατασπαράξει

αυτό που θα γράψεις.

Nikolaos Paizanis

13/1/14

Hanibal Lekter Γιασμίν λουλουδι

Hanibal Lekter
13/01/2014

Γιασμίν λουλουδι

κηπου ευμορφίας

οδοιπορικο μισχων

πλατυφύλλων

Γιασμίν ανθος

μελισσια εδιωξα

τρυγωντας γυρη

βασιλικου 

χτυπωντας κροταλα

θορυβο πολεμου

ιαχές βαρβαρικές

ξορκιζουν ασχήμιες

πολιορκιας κριούς

πυλες

οχυρων προστασια

ακαταληπτα απολεμητα

ριζωματα εσωτερα 

φωτισμο κάθαρσης

ταυτοτητας νεας

προοιμοιον φιλοκαλιας

τροπικον χαραχτηρηστικον

εκουσια υποταγη

θεου κατελθωντος

αποστεγνωμένες φρασεις

επιμονη αιτηση

ελέους

Φιλοκαλία εξοδος

λαμπρου θανατου

Ανασταση αδειάλειπτη

διαρκη ικεσια

προσευχη

Ακαθοδηγητος καθεύδω

μνημη καθαρση

καρδιας νου

προσευχη νοερά

ανέκτωτη ελευθερια

σπλαγχνο φωτος

μυστικη πτηση

θείου κοσμου

επεκεινα ουσια 

αυλη κτιση

ιερα αταξια

ευποιοίας εργο

ερωτες εγχρονικοί

ορθοδοξη αρνηση

ανθολογιο δρομων

καταληξη καθαρτηριου

Ψ υ χ η μου....

Hanibal Lekter εμεινες πισω να κοιταζεις μιαν αληθεια

Hanibal Lekter
13/01/2014

εμεινες πισω να κοιταζεις μιαν αληθεια

που τρεχει φευγοντας γοργα

τα ομορφα που ζησαμε σαν παραμυθια

ξεθωρα χρωματα σβησμενα πα σε δημοσιά

φιγουρα σκιάς να ξεμακραινη

κατω απο λαμπα δρομου σκοτεινου

βιάζεις περπατησια να μοιαζει μεθυσμενη

αλλοθι ψαχνεις σε σαλεματα του νου

μικρυνε τοσο η ψυχη μας

κοντυνε άγαρμπα η ομορφια

πουληθηκε οσο-οσο η ζωη μας

τσακιστηκε στον παγο σα ροδια

μονολογας να νοιωσεις τη φωνη

ψευδαισθηση αναγκης να υπάρξεις

γνωριζεις πως σαν πεταξει το πουλι

φωλια αλλού θα στησει να κουρνιάξει.....

Δημήτρης Νικηφόρου Τ' ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΡΩΝΕ Ο,ΤΙ ΒΡΟΥΝ

Τ' ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

ΤΡΩΝΕ Ο,ΤΙ ΒΡΟΥΝ

χωρίς διάκριση

και περιττές τσιριμόνιες.

Οι προτιμήσεις τους 

πουλιούνται σε κονσέρβες

για τους υπάκουους οικόσιτους.

Με σάλια που τρέχουν 

ζητιανεύουν τα αποφάγια μας

σε πλατείες και πάρκα.

Χυμάνε στους σκουπιδοτενεκέδες 

τα κάνουνε ρημαδιό 

μπας και χορτάσουν την πείνα τους.

Μάχονται άγρια για την μερίδα του λέοντος

αρπάζουν ό,τι προλάβουν

και το αλέθουν γρυλίζοντας σε μια γωνιά.

Αποφεύγουν επιδέξια τις φόλες 

την κλούβα του μπόγια

και τις ρόδες των αυτοκινήτων

μα όχι πάντοτε.

Γλύφουν τα χάδια 

τα χέρια που τα φιλεύουν

κοιτάνε στα μάτια με μωρουδίσια βλέμματα 

και άμα μείνουν καιρό νηστικά

τρώγονται μεταξύ τους

ή αποτραβιούνται και πεθαίνουν σιωπηλά.

Όπως οι ανήμεροι έρωτες,

δεν φόρεσαν ποτέ περιλαίμιο 

ούτε μπολιάστηκαν κατά της λύσσας.

Δημήτρης Νικηφόρου

( ''τ' αδέσποτα σκυλιά τρώνε ό,τι βρουν'' - 2003 )

Photo: Sotiris Lamprou
GreatHoundimi Nick
13/01/2014