Hanibal Lekter
13/01/2014
εμεινες πισω να κοιταζεις μιαν αληθεια
που τρεχει φευγοντας γοργα
τα ομορφα που ζησαμε σαν παραμυθια
ξεθωρα χρωματα σβησμενα πα σε δημοσιά
φιγουρα σκιάς να ξεμακραινη
κατω απο λαμπα δρομου σκοτεινου
βιάζεις περπατησια να μοιαζει μεθυσμενη
αλλοθι ψαχνεις σε σαλεματα του νου
μικρυνε τοσο η ψυχη μας
κοντυνε άγαρμπα η ομορφια
πουληθηκε οσο-οσο η ζωη μας
τσακιστηκε στον παγο σα ροδια
μονολογας να νοιωσεις τη φωνη
ψευδαισθηση αναγκης να υπάρξεις
γνωριζεις πως σαν πεταξει το πουλι
φωλια αλλού θα στησει να κουρνιάξει.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου