Aνασκόπηση των κυριωτέρων
Ας επικεντρωθούμε στα μικρότερα τα βήματα,
πρώιμα άνθη κερασιάς. Εκεί που οι παλάμες μας
ισιώνουνε μία πτυχή στο κάλυμμα, ν' αφήσουμε
το βλέμμα της αγάπης. Γαλάζιο δάκρυ και καπνός
και είσαι ο σταυρός κι είσαι κι η άγκυρα, άλλοτε
στις αγιογραφίες θα αναπαρίστασαι όπως ουράνιο
πλάσμα χράμι ξαγναντό, άλλοτε που θα σ' ονομάζει
ο Πλάστης κρημνισμένον, και τότε σ' έχει ζωγραφίσει
αχειροποίητα ωσάν μικρούλι αγγέλι των ελάτων, σαν
ερημιά του λύκου. Κάποιες φορές, ίσως και πάντα -
περιμένουμε. Ανάσταση του εσωτερικού νεκρού που
θα επέλθει πλήρης του κάμπου του μικρού φυτού,
ανάπαυση καρδίας που καρφώθηκε. Να στέλνουμε
σήματα Μορς αναπνοής, στην εισπνοή μου σε θυμάμαι,
στην εκπνοή δε σε ξεχνώ: μια αναπαλαίωση παλινορθούσα
και ορθόπλωρη, στα κύματα γοργόνα του νοικοκυριού
του καταστρώματος. Στο Γουίτμπυ να μαζεύει τα καβούρια,
και στη μικρή Αγγλία να ζεσταίνει τη φουφού αναθυμώμενη
το εμπριμέ της ζήσης κλαρωμένο. Έχουνε κήπους, έχουνε
και τ΄άγαλμα σωσμένο από παλιό ναυάγιο κι αλμύρα. Και
παπαγάλους, βόλτες τις προϊστορικές - ένα κτέρισμα άλογο,
πλεξούδα σκόρδο το ενάντιο βασκανίας, μικρές μαγείρισσες
σειρήνες που προσάραξαν στην άμμο κι εκεί ετύχανε κομμάτι
πορσελάνης που στολισμένο με γιρλάντες μπλε κι αυτές ανθούσες
για να τις ξεφυλίζουνε στο μ' αγαπάς δε μ΄αγαπάς μα μ΄αγαπούσες.
Ανασκοπώ σημαίνει πως ξανά ίσως σκοπεύω, ότι προσεύχομαι
τη μυρωδιά του πεύκου, εκείνο το γρατζούνισμα στο γόνατο:
θυμάμαι και ξεχνάω, να υπάρχω εις το εδώ και τώρα, στο αλλού.
© Ολβία Παπαηλίου, 2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου