Νίκος Πλωμαρίτης ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Κρύβω μέσα μου κάθε σου λέξη,

κάθε χρώμα από το φάσμα της ψυχής σου

και καλπάζω ελεύθερος

στους ανοιχτούς ορίζοντες

της αγάπης σου…

Ν.Π

Νικος Πλωμαριτης
17/01/2014

Νανά Τσόγκα, Ημερολόγιο ναυαγοσώστη από "το ΟΝειρο του Κόσμου" (κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο)

arbitrary memory
16/01/2014
[ ... ]

Ημερολόγιο ναυαγοσώστη

Τέταρτη μέρα συννεφιά. Κατεβαίνω στο ύψος του θυμαριού και παίρνω βαθιά αναπνοή. Μετά, παίρνω το δρόμο για την έρημη παραλία. Η άμμος είναι βρεγμένη κατά τόπους και, απάτητη καθώς είναι εδώ και μήνες, σχηματίζει κυματισμούς που σε ταξιδεύουν.
Τα μαθήματα φαίνονται στάσιμα – η ίδια διαδικασία κάθε μέρα: ανεβαίνω στη μεγάλη σκαλιέρα του ναυαγοσώστη και παρακολουθώ πώς σώζεται ο πνιγμένος που, μάταια, πιάνεται απ’ τα μαλλιά του. Όταν κυριαρχεί ο φόβος, χάνονται όλα τα συναισθήματα. Γι’ αυτό, να τον κοιτάς κατάματα το φόβο σου· πρόσεχε μόνο μην τον ερωτευτείς.

Η λήθη μάς κατοικεί, γιατί είμαστε εφήμεροι.
Ύστερα, πάλι η φωνή απ’ το πουθενά: μόνο η βουτιά μπορεί να σε σώσει, όταν πνίγεσαι. Και, ένα έχω να σου πω:
Κοίτα πώς κολυμπάει κάποιος που πνίγεται˙ έτσι να γράφεις.
Όχι σαν να κάνεις βαρκάδα. [ ... ]

από © "το ΟΝειρο του Κόσμου"

*

pic : Maria Mann

Νανά Τσόγκα, (ψευδ)Αίσθηση

arbitrary memory
20 Δεκεμβρίου 2013

(ψευδ)Αίσθηση 

[ ... ] 

Σαν αίνιγμα ξεχασμένο μέσα 

στην παιδική μου κασετίνα·

σαν ευωδιές απ' τα παλιά 

που ανακαλύπτω πάλι

και σαν το ρίγος του έρωτα 

που ανάβει όλα τα φιλιά·

σαν μακρινή ανάμνηση από 

φωνές και πρόσωπα

αξέχαστα κι αγαπημένα·

σαν ένα βουνό που 

ξεσκεπάζεται απ' τα χιόνια 

κι από μια μύχια του σχισμή 

ξεμυτίζει κρινάκι θαλασσινό·

σαν αμμουδιά χρυσή και έρημη

που μόνο εμείς πατήσαμε

είναι το ποίημα

που θα μου γράψεις μια μέρα(;) 

© η απληστία του φωτός 

Νανά Τσόγκα από "το ΟΝειρο του Κόσμου" (κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο)

arbitrary memory
11 Ιανουαρίου
[ ... ]

Λουλούδια στέλνει το κλουβί – να συναντήσουν τα πουλιά... για μια συγνώμη.
Από μια χάρη απρόσμενη της τύχης, με σύμμαχο την αδιάφορη, ελεήμονα φύση, μπήκα μες στους ροδώνες, που ανεπανάληπτοι κυματίζουν αίθρια σε δροσερούς διαδρόμους και ευήλιους εξώστες – ω, της άυλης ευμάρειας η απο-Θέωση!
Τα πεύκα νεύουν στην αντοχή του ταπεινού – κι ο κόσμος όλος μια αγκαλιά χωρίς αγκάθια.
Ευγνωμοσύνη ας είναι η υπογραφή κατά την κάθοδο των εγκοσμίων.

[ ... ]

από © "το ΟΝειρο του Κόσμου" (κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο)

*

pic : Denise Grunstein

*

Κικη Κτενοπούλου Κάποιες φορές η απελπισία... κάνει την βόλτα της στη νύχτα.

Κικη Κτενοπούλου
17/01/2014
Κάποιες φορές η απελπισία... κάνει την βόλτα της στη νύχτα.
Φοράει τσαλακωμένα ρούχα άχρωμα... για να περνά απαρατήρητη.
Με ρημαγμένα πρόσωπα συναπαντιέται...γνωρίζει τα σημάδια της.
Θέλει ν αφήσει ένα χάδι στην απόγνωση...μιά ελάχιστη ελπίδα.
Ξέρεις ποιό είναι το πιό δύσκολο...δεν κλαίει δεν μιλάει.
Χαζεύει μιά αφίσα ξεσκισμένη..."όλοι μαζί για την χαρά στις..."
Πού όλοι μαζί; Ποιά ώρα όλοι μαζί...μία ακόμα χαμένη ευκαιρία.
Τρυπώνει σ ένα μπαρ...και ψάχνει τις λέξεις στο ποτήρι.
Αναμοχλεύει μνήμες...δεν μπορεί κάτι καλό υπάρχει να θυμάται.
Πάλι στον δρόμο να μετρά...το δήθεν και το τίποτα.
Μία κραυγή να βγάλει να σπάσει την σιωπή της...μιά τόση δα κραυγή.
Κλωτσάει με μανία τα παλιόχαρτα...τσιγάρο ανάβει με πικρό καπνό.
Γεμίζουν τα πνευμόνια από κούραση...αρχίζει να φοβάται τους ίσκιους.
Του γυρισμού τον δρόμο παίρνει...τόχει καλύτερο πια τώρα να κρυφτεί.
Διπλοκλειδώνει την πόρτα...και τα δάκρυα κυλούν στα σωθικά της.

Χάρης Βλαβιανός, VIII (Η νοσταλγία των ουρανών, 1991)

Μόνος

χωρίς αμφιβολία για το τέλος.

Η σάρκα μου τρυφερή για το μαχαίρι Σου.

Το σχέδιο αυτό ούτε δικό Σου ούτε δικό μου

και η αποτίμηση της τέφρας

ούτε ζωή ούτε θάνατος.

Ό,τι χάνω με σκοτάδι

με σκοτάδι το κερδίζω

Ό,τι καλώς ηγάπησα μένει και σώζει

τα δε λοιπά, σκύβαλα.

Ο θάνατος κινείται κυκλικά.

Ο ευαγγελισμός αυτών των λέξεων

δεν φτάνει στ’ αυτιά της

μοίρας

Μέσα στη βροχή

ανυπόστατου μάννα

υψώνονται οι φθόγγοι

του δύσπιστου ωσαννά μου.

Τη στιγμή του τελευταίου ασπασμού

θυμήσου κι εμένα Vergine madre

θυμήσου τον άμεμπτο συκοφάντη Σου.

Το ποίημά μου ένα φέρετρο ανοιχτό.

Χάρης Βλαβιανός, VIII (Η νοσταλγία των ουρανών, 1991)

Νίκος Γκάτσος «ΑΘΑΝΑΣΙΑ»

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά

δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά

Σ' αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές

κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τούς χάρισες ποτές.

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά

μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψαμε βαθιά

Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς

Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς.

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά

ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά

Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές

κι απ' του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές.

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά

μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά

Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς

Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις.
Ερμηνεία: Βασίλης Λέκκας στη συναυλία της Μαρίας Φαραντούρη στο Olympia, 1986.

Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη, «ΑΘΑΝΑΣΙΑ», 1976.