Κικη Κτενοπούλου
17/01/2014
Κάποιες φορές η απελπισία... κάνει την βόλτα της στη νύχτα.
Φοράει τσαλακωμένα ρούχα άχρωμα... για να περνά απαρατήρητη.
Με ρημαγμένα πρόσωπα συναπαντιέται...γνωρίζει τα σημάδια της.
Θέλει ν αφήσει ένα χάδι στην απόγνωση...μιά ελάχιστη ελπίδα.
Ξέρεις ποιό είναι το πιό δύσκολο...δεν κλαίει δεν μιλάει.
Χαζεύει μιά αφίσα ξεσκισμένη..."όλοι μαζί για την χαρά στις..."
Πού όλοι μαζί; Ποιά ώρα όλοι μαζί...μία ακόμα χαμένη ευκαιρία.
Τρυπώνει σ ένα μπαρ...και ψάχνει τις λέξεις στο ποτήρι.
Αναμοχλεύει μνήμες...δεν μπορεί κάτι καλό υπάρχει να θυμάται.
Πάλι στον δρόμο να μετρά...το δήθεν και το τίποτα.
Μία κραυγή να βγάλει να σπάσει την σιωπή της...μιά τόση δα κραυγή.
Κλωτσάει με μανία τα παλιόχαρτα...τσιγάρο ανάβει με πικρό καπνό.
Γεμίζουν τα πνευμόνια από κούραση...αρχίζει να φοβάται τους ίσκιους.
Του γυρισμού τον δρόμο παίρνει...τόχει καλύτερο πια τώρα να κρυφτεί.
Διπλοκλειδώνει την πόρτα...και τα δάκρυα κυλούν στα σωθικά της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου