arbitrary memory
16/01/2014
[ ... ]
Ημερολόγιο ναυαγοσώστη
Τέταρτη μέρα συννεφιά. Κατεβαίνω στο ύψος του θυμαριού και παίρνω βαθιά αναπνοή. Μετά, παίρνω το δρόμο για την έρημη παραλία. Η άμμος είναι βρεγμένη κατά τόπους και, απάτητη καθώς είναι εδώ και μήνες, σχηματίζει κυματισμούς που σε ταξιδεύουν.
Τα μαθήματα φαίνονται στάσιμα – η ίδια διαδικασία κάθε μέρα: ανεβαίνω στη μεγάλη σκαλιέρα του ναυαγοσώστη και παρακολουθώ πώς σώζεται ο πνιγμένος που, μάταια, πιάνεται απ’ τα μαλλιά του. Όταν κυριαρχεί ο φόβος, χάνονται όλα τα συναισθήματα. Γι’ αυτό, να τον κοιτάς κατάματα το φόβο σου· πρόσεχε μόνο μην τον ερωτευτείς.
Η λήθη μάς κατοικεί, γιατί είμαστε εφήμεροι.
Ύστερα, πάλι η φωνή απ’ το πουθενά: μόνο η βουτιά μπορεί να σε σώσει, όταν πνίγεσαι. Και, ένα έχω να σου πω:
Κοίτα πώς κολυμπάει κάποιος που πνίγεται˙ έτσι να γράφεις.
Όχι σαν να κάνεις βαρκάδα. [ ... ]
από © "το ΟΝειρο του Κόσμου"
*
pic : Maria Mann
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου