Tas Sos

περνάνε

πάνω από γραμμές και μέτωπα

πάνω από στήλες ηρώων

βαθιά

μες τις ψυχές

σκοτωμένων στρατιωτών

της άνοιξης

και των αναγεννημένων πατρίδων
Tas



Tas Sos

27 Μαρτίου





Το παρελθόν μας, αιμάτινο

Κι εμείς ξεκινήσαμε για νέα…


Μα που είναι;
Πού είναι σύντροφοι;
Όλη αυτή η αγωνία
Η ανάσα του τίποτα


Όλα μια καμπάνα πένθιμη

Μια ραψωδία


Και στο φινάλε

ανάξιοι απογόνοι

και της πατρίδας τα κάτεργα . .

καθώς πνέουν τα λοίσθια


Της αγάπης αίματα . .


Τas

Tas Sos


31 Ιανουαρίου

Δήμητρα Καββαδία ‘’Ο Μάιος μας έφτασε χαίρεται η φύσις όλη’’,

‘’Ο Μάιος μας έφτασε

χαίρεται η φύσις όλη’’,

κι ο Έλλην εξεσπάθωσε

σαν ξημερώσει η σχόλη.

Λουλούδια κορφολόγησε

και τα στεφάνια πλέκει

και μόνο το ακάνθινο

στεφάνι του δεν βλέπει.

Μα το φορεί και περπατεί

και χιλιοκαμαρώνει,

πως βασιλιά τον έστεψαν

της ληστρικής της ζώνης. 

Τιμά με στάτους και ρητά

τους χιλιοτιμημένους

νεκρούς που αγωνίστηκαν

για μας τους βολεμένους.

Τιμή και δόξα σε αυτούς

που έχυσαν το αίμα,

ντροπή σε μας του σήμερα

που ζούμε μες το ψέμα.

Δ.Κ.

Δήμητρα Καββαδία

1/5/2014

Δήμητρα Καββαδία Εκεί θα με βρεις...

Εκεί θα μαι

Στην κάθε μια στιγμή

όχι στο πάντα,

σε μια ηλιαχτίδα

όχι στον ήλιο,

εκεί θα μαι. 

Όχι στην μπόρα

μα στη σταγόνα,

στο κύμα πάνω

όχι σ ΄ ωκεανούς,

εκεί θα μαι.

Όχι σε λυγμούς

μα σ’ ένα δάκρυ,

σ ΄ ένα χαμόγελο

μικρού παιδιού,

εκεί θα μαι.

Όχι στα λόγια τα πολλά

μα σ ένα ‘’ σ αγαπώ ‘’

μια καλημέρα,

σ ΄ ένα αντίο.

Εκεί θα με βρεις...

Δήμητρα Καββαδία 30/04/2014

Δήμητρα Καββαδία


30 Απριλίου

Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος “Τα λουλουδάκια” Θανάσης Σεκλιζιώτης απ' το βιβλίο του "οι θρήνοι της ψυχής μου"

Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος
29/4/2014

τις πιο πολλές φορές προσπερνούμε στο δρόμο μας αφόρητο πόνο που σέρνεται εδώ και κει αδιαφορώντας. Κλεισμένοι στο καβούκι μας ξεχνάμε τα μικρά λουλουδάκια που σέρνονται τις νύχτες....Θ.Κ

“Τα λουλουδάκια”

Σε κάτι βρεγμένα από δάκρυα χαρτάκια,
με της ψυχής μου το πιο αόρατο μολύβι,
έγραψα ένα στίχο για τα λουλουδάκια
αυτών που ο δρόμος στην άκρη τα θλίβει.
Είναι μικρά λουλουδάκια, όχι γιασεμιά,
που πεθαίνουν μονάχα τους στη σιγαλιά
κάτι ανθάκια δίχως χρώματα κι ανασαιμιά,
μα γεμάτα απ’ αρώματα μες στην καρδιά,

που στέκουν και ρεύουν εκεί σιωπηλά,
του κόσμου τα χάχανα ακούν ντροπαλά
και τις νύχτες ακόμα, καθώς ξενυχτούν,
κοιτάζουν τ’αστέρια που φωτοβολούν.

Και στων αστεριών τις αχνόφεγγες φωτολαλιές,
που πάνω τους μαζί τις νύχτες ξεψυχάνε,
εκεί στην άκρη του δρόμου δυό αγκαλιές
τα προσμένουν και στη σκέψη τους ριγάνε..!

Θανάσης Σεκλιζιώτης
απ' το βιβλίο μου "οι θρήνοι της ψυχής μου"

Βενετία Μακρυνώρη - Tαύρος

Tαύρος (20 Απριλίου-20 Μαΐου)
Αυτάρεσκη Μπουλντόζα


Δε χωράνε δύο Ταύροι μαζί σ' ένα μέρος. Περιμένουν ένα στραβοκοίταγμα, κρατώντας τα σύνεργα της δουλειάς τους, μαχαιροκουταλοπήρουνα, ή το πορτοφόλι, που τους κάνουν να νιώθουν δύναμη και εξουσία. Δε θα αργήσει να γίνει η συμπλοκή μεταξύ σας, αν τους πείς πως πάχυναν ή πως έχουν τσιτώσει τα νεύρα τους τελευταία. Όχι αγάπη μου! Κέρασέ τους μία πίτσα, τρείς μακαρονάδες και δύο πάστες και όλα θα αλλάξουν ως διά μαγείας. Αν τους ζητήσεις δανεικά θα σε πάρουν με τις πέτρες. Όλος ο χρόνος, χειμώνα -καλοκαίρι, για αυτούς, τους μονόχνωτους, μονοκόματους μπουνταλάδες, θα κινηθεί ανάμεσα σε καναπέ, κρεβάτι και ψυγείο. Αν θες έρωτες μαζί τους, περίμενε τον Μάη, που ζευγαρώνουν τα γαιδούρια και αυτοί, διότι τον θεωρούν μήνα του σεξ, της δίαιτας και της διασκέδασης. Ζήσε Μαη μου. Στο πρώτο σας ραντεβού έχε μαζί σου πρόχειρα, όλα τα τηλέφωνα ντελίβερυ της πόλη σας και δύο διαιτολόγων. Θυμήσου να του πείς του/της πόσο άλλαξε για πάντα τη ζωή σου μόλις τον πρωτοείδες και πως ο γάμος, το φαί και οι οικονομικές διακοπές σε συγγενείς στην Τσαγκαράδα με τσάμπα κοψίδια, είναι ότι καλύτερο!


Φυσικά όλη η ερωτική τους διάθεση για εσάς, θα τους τους κρατήσει ως τις αρχές Ιούνη, οπότε κατά εκεί, άρχισε να ψάχνεις για καβάτζες.


Vennis Mak - Βενετία Μακρυνώρη.


1/5/2014

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!


ΖΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΕΝΤΙΑ ΜΟΥ

BY VENNIS MAK


ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΤΑΥΡΟ ΠΟΥ ΜΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ

Φώτιος Μπέττας

Μιάς φλόγας τη ανέμελη κ παιχνιδιάρα διάθεση,ζήλεψε ένας ψυχρός βουνήσιος άνεμος,κοντοστάθηκε γοητευμένος, απο την θέρμη, την χαρά της...

Με μια πνοή διακριτική,μα δυνατή ταυτόχρονα κ σταθερή,το είναι της ξεσήκωσε ανέλπιστα ,την φούντωσε με πάθος μεγάλο...

Ενα φαντασμαγορικό λίκνησμα, χορευτικές φιγούρες έπλασε,αυτή η σπάνια έλξη,έρωτας ταιριαστός δύο διαφορετικών κόσμων...

Θαρρώ πώς σε ξέρω μια ζωή,γλυκοψιθήρισε τρεμάμενη η φλόγα,σε νιόθω τόσο πολύ κοντά μου, σαν να σε γνωρίζω απο πάντα...

Με την εικόνα σου, χαραγμένη στη καρδιά μου έντονα,νιόθω να σε θυμάμαι, απο της νιότης μου τη ρώμη,αποκρίθηκε ο άνεμος,πού ζούσε πλεόν στη παραζάλη,της μεθυστικής αυτής ζεύξης...

Σε θέλω,σε επιθυμώ της φώναξε,νιόθω πώς δίνεις νόημα ,στις ατέρμονες περιπλανήσεις μου...

Με κάνεις να νιόθω ζωντανή, να καίγομαι,απο επιθυμία να θεριέυω,με λάγνα φωνή,του απάντησε χαρούμενη η φλόγα...

Ενας έρωτας μόλις είχε γεννηθεί,πόσο όμορφος στις αντιθέσεις του,είναι αυτός ο κόσμος...




Πινακας The Human Condition, 1935 René Magritte

Φώτιος Μπέττας

30/04/2014

Τα "Χαμένα κορμιά'" του Διονύση Μαρίνου: Αθώος του αίματος ή όχι;

Γράφτηκε από Γιάννης Φαρσάρης
Ο Διονύσης Μαρίνος, νικητής του Γ' Βραβείου στον περυσινό διαγωνισμό "ΛογωΤέχνης 2010" με το διήγημά του "", εξέδωσε πρόσφατα το μυθιστόρημα "" από τις Εκδόσεις Τετράγωνο. Σε πρώτο πρόσωπο γράφει στο Artmagazine.gr για την ιστορία πίσω από το έργο του...

Να μην κολοβωθεί το άτομο από τη μάζα
Αlfred Doblin

Συντάσσομαι με την κυρίαρχη άποψη: η προσπάθεια αποδόμησης ενός μυθιστορήματος, με σκοπό να αναδείξεις τα καίρια ζητήματα που το εξέθρεψαν, είναι απείρως δυσκολότερη από το να προβείς σε μια εξυπαρχής σύνθεση.
Τα πάντα εκκινούν έτσι και αλλιώς από την πρώτη λέξη. Από τη στάλα της πρώτης λέξης και στα «Χαμένα Κορμιά» από την πρωτοφανέρωτη πρόταση στην οθόνη του κομπιούτερ έως και την έσχατη, άκουγα συνεχώς αυτές τις στάλες να πέφτουν.
Γραμμένο πριν από δύο χρόνια, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, ήταν αποτέλεσμα ενδελεχούς παρατήρησης. Τίποτα το καινούργιο: κάθε έργο δεν είναι τίποτα άλλο από μια «συγκόλληση οφθαλμών» πάνω στο ίδιο πρόσωπο. Ενας καμβάς που περιλαμβάνει αδιάκοπα βλέμματα. Εδώ χρειάστηκε, όμως, να μπω στη διαδικασία της πλήρους αποταύτισης. Να γίνω με τη σειρά μου... Χαμένο Κορμί. Να γίνω το βλέμμα και η εικόνα ταυτοχρόνως. Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια. Ο άνθρωπος της μετά – νεωτερικότητας βιώνει εκ των θέσεώς του τη διαστρεβλωτική επιβολή των επιμέρους κοινωνικών συνόλων, πάνω στο ατομικό του πετσί. Η απώλεια της συνείδησης, το χάσιμο της ταυτότητας, ο κατακερματισμός της αυτοδιάθεσης του ατόμου είναι κρίσιμα ζητήματα της σήμερον. Αυτά πραγματεύονται τα «Χαμένα Κορμιά», αυτά βιώνουν οι ήρωές του. Χαμένοι στην ανωνυμία τους, πολλαπλά καθημαγμένοι από την ομοιογενοποίηση της κοινωνίας που ζητάει κι άλλο... αίμα για να ζήσει. Ζωτικός χώρος για να αναπτυχθεί το άτομο, δεν υπάρχει.
Κάποιοι εξαφανίζονται, έτσι απλά. Και θα συνεχίσουν να χάνονται ακόμα και μετά το τέλος της ανάγνωσης. Είναι αναπόδραστο. Φευ και αυτοί που επιστρέφουν είναι καταδικασμένοι –με μια σισύφεια εμμονή- να κουβαλούν το βάρος μιας επικείμενης απουσίας.
Ηταν μια απόφαση της στιγμής, η οποία ωστόσο έπρεπε να παρθεί από τη μεριά μου: επέλεξα τη διάβρωση της πλοκής μέσω της ειρωνείας. Το γκροτέσκο πήρε τα ηνία της υπόθεσης φτιάχνοντας μια ιστορία η οποία τη στιγμή ακριβώς που αναπτύσσεται ταυτοχρόνως (και με τρόπο ύπουλο και υποδόριο) καταλύεται εν τοις πράγμασι.
Ό,τι διαβάσει κανείς στα «Χαμένα Κορμιά» είναι αλήθεια ή στο περίπου. Αυτό το χρησμό αποφασίζει η ζωή να μας τον λύσει. Και το κάνει καθημερινά. Είναι το μεταίχμιο που μας ωθεί σε έναν καίριο αγώνα. Να χαθούμε ή να μην χαθούμε. Να μας βρουν ή να μην μας βρουν. Να συμπαραταχθούμε με το μέρος των υποσυνόλων ή να γίνουμε από μόνοι μας ένα... ατομικό σύνολο;
Τα πάντα στο μυθιστόρημα συμβαίνουν μέσα σε μια ημέρα (μια οποιαδήποτε Τρίτη του κόσμου), κι ας φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως ο χρόνος έχει για τα καλά ξεχειλωθεί. Όλα τελειώνουν στο σημείο που ξεκίνησαν. Η ζωή άρχεται με μια εξαφάνιση και ολοκληρώνεται με αυτήν.
Η ένδον παρατήρηση (τελικώς) άξιζε τον κόπο, ανεξάρτητα από το λογοτεχνικό αποτέλεσμα του μυθιστορήματος. Είδα πως είναι να είσαι Χαμένο Κορμί. Πως είναι να γράφεις για Χαμένα Κορμιά, να γράφεις δηλαδή για τους καθημερινούς ανθρώπους με τα χάρτινα πρόσωπα. Όποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι ζεις καλύτερα μαζί με τους άλλους, καλό είναι να αρχίσει να αρματώνεται. Ο «μοριακός πόλεμος» τον περιμένει για να τον ρίξει στην πρώτη γραμμή. Αθώο θύμα της κοινωνικής ζωής; Χμ, ουδείς είναι αθώος του αίματος...

http://artmag.gr/articles/arthistory-of-a-piece/item/3264-dionusis-marinos