Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος
29/4/2014
τις πιο πολλές φορές προσπερνούμε στο δρόμο μας αφόρητο πόνο που σέρνεται εδώ και κει αδιαφορώντας. Κλεισμένοι στο καβούκι μας ξεχνάμε τα μικρά λουλουδάκια που σέρνονται τις νύχτες....Θ.Κ
“Τα λουλουδάκια”
Σε κάτι βρεγμένα από δάκρυα χαρτάκια,
με της ψυχής μου το πιο αόρατο μολύβι,
έγραψα ένα στίχο για τα λουλουδάκια
αυτών που ο δρόμος στην άκρη τα θλίβει.
Είναι μικρά λουλουδάκια, όχι γιασεμιά,
που πεθαίνουν μονάχα τους στη σιγαλιά
κάτι ανθάκια δίχως χρώματα κι ανασαιμιά,
μα γεμάτα απ’ αρώματα μες στην καρδιά,
που στέκουν και ρεύουν εκεί σιωπηλά,
του κόσμου τα χάχανα ακούν ντροπαλά
και τις νύχτες ακόμα, καθώς ξενυχτούν,
κοιτάζουν τ’αστέρια που φωτοβολούν.
Και στων αστεριών τις αχνόφεγγες φωτολαλιές,
που πάνω τους μαζί τις νύχτες ξεψυχάνε,
εκεί στην άκρη του δρόμου δυό αγκαλιές
τα προσμένουν και στη σκέψη τους ριγάνε..!
Θανάσης Σεκλιζιώτης
απ' το βιβλίο μου "οι θρήνοι της ψυχής μου"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου