Είπανε να βρεθούν για τον Επίλογο
δεν γίνεται να βάλεις από μακριά τελεία
στα σεντόνια
τσαλακωμένα και νωπά
από ιδρώτες έρωτες που δεν μπορούν να σβήσουν.
Ρούχα χειμώνες πάνω σε κορμιά αδειανά
- αχ, πώς μισούν απόσταση
σε χιλιοστού αναπνοή και μετανιώνουν
(Πετάνε ακόμα πεταλούδες! – είναι σίγουρη
Το χρώμα των ματιών της θα ξεχάσω
- τις υποθήκες του στο χώμα εκείνος.)
με νοτισμένο βλέμμα κοιτάζουνε μαζί
αλλού
ο καθένας μόνος του
από αέρα σιωπηλό καμπύλη η κουρτίνα
- τέλος της επανάληψης, κλείνει η παρένθεση -
λουλούδια μαραμένα έχουν γεμίσει το δωμάτιο
χωρίς παραγγελία αφρός καταργημένος της γιορτής
φυτρώσανε κιόλας στον κήπο ανελέητα
ζιζάνια τυρανικά του πόθου.
Τώρα για χάδι η ψυχή έχει μόνο τον καπνό
τα δαχτυλίδια του ως το ταβάνι-ουρανό.
Βλέπει τον ύπνο άχρωμο
πλάτος τριάντα εκατοστά να πιάνει στο κρεβάτι
όπως μένει στην άσφαλτο σχέδιο με κιμωλία
σε τόπους αυτοψίας
όταν σηκώνουν το νεκρό για να τον μεταφέρουν
στο νεκροτομείο των υποθέσεων
ενώ στον κήπο στήνουνε χορό
οι φωτισμένες απουσίες
τη στιγμή
που δειλινό ηδυπαθές ρίχνει τα πέπλα
οι μουσικές φυλλορροούν των άστρων λυγμικές
και τα παρτέρια γίνονται νησιά
πρόθυμα στο φευγιό τους
εκείνη μαύρο τριαντάφυλλο θ’ αγγίξει για να βγει
αγκάθι-μνήμη αιμάτινο να πεθυμήσει ήλιο
κι όλα τα πέταλα έρωτα
με πάταγο στο πάτωμα θα πέσουν.
Πλησίστιο κατηφορίζοντας στην επικράτεια
της αθωότητας
μικρό πουλί τουφεκισμένο κάθε τόσο
πέφτοντας κόβει γιασεμιά
για τις πληγές του
πορτοκαλί αναπνοή για να ζηλέψει
ο ήλιος φρούτα του Σεζάν
και άλλα υποκατάστατα ονείρων.
Είναι η ζωή που απαιτεί
συνέχεια να τρέφεται
με βουλιμία θέλει
όλο και κάτι παραπάνω
απ’ την πραγματικότητα.
από τα “σημειΟμματα”, εκδόσεις Δωδώνη 2010 (εξαντλημένο)
©Νανά Τσόγκα
Image from ghazzog, used under Creative Commons license
http://books-of-poems.blogspot.gr/
Πηγή : http://staxtes.com/2003/?p=3438
