 |
| Leonardo Da Vinci last supper |
Nicolás Gómez Dávila, 1913-1994, Κολομβιανός συγγραφέας
Παρασκευή 16 Μαΐου 2014
Nicolás Gómez Dávila
Βαγγέλης Φίλος Μενεξεδί
Μενεξεδί
Είπε το ποίημα :
Άλλαξέ με !
Δεν θέλω πια να είμαι
κραυγή,
θρήνος, λυγμός
και σπαραγμός.
Κάνε με γέλιο
και χαρά,
γεύση καλοκαιριού,
αγάπη.
Πλύνε με, χτένισέ με.
Κάνε με πόθο,
και φιλί,
βλέμμα που λάμπει.
Κάνε με κύμα,
μουσική,
ήχο και φως,
σταλιά νερού.
Κι αν δεν μπορείς,
στη σιωπή σου
βύθισέ με,
σβήσε με,
λύτρωσέ με.
Β. Φίλος
Αθηνά Αναστασίου Y E T O Σ
Y E T O Σ*
Στην επόμενη βροχή
και δή στην καταρρακτώδη,
άς κλείσουμε τις ομπρέλλες μας
τις ακριβές,
ή τις ευτελείς,
τις πλήρως προστατευτικές,
ή τις λιγότερο,
και ας σκεφτούμε
όσους δεν έχουν στέγη,
τροφή,
ανθρώπινη ανάσα δίπλα τους,
υπόδυση ή ένδυση
ή όσους έχουν ίχνη,
ή υπολείμματα μόνον
από αυτά.
Ας βραχούμε μια φορά
μέχρι το κόκαλο,
για λίγα λεπτά,
ή έστω για λίγο.
Άς κάνουμε επιτέλους,
οι ντυμένοι,
οι χορτάτοι,
οι στεγασμένοι
οι συντροφεμένοι,
ενός λεπτού βροχή.
*ραγδαία βροχή, εκ του ύω=βρέχω, ποτίζω.
Η άνω γραφή προέκυψε από την συγκίνηση που μού προξένησε
το ποίημα του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου
«ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ».
Αλλά είναι αυθεντικό το συναίσθημα που το δημιούργησε, κάτω από γερή βροχή και με τις εικόνες της Αθήνας-σιτιζόμενης πόλης.
Πέμπτη 15 Μαΐου 2014
Απόστολος Δ. Νούλης, ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΩΝ
ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΩΝ
Τα μαργαριτάρια,
δάκρυα, που η φύση μας δανείζει, είναι
κι ο πόνος,
η απόδειξη του χρέους-μας, σ' αυτήν.
Κι όταν ανεξόφλητο το χρέος,
σ' αυτήν, νοιώθουμε,
ο φόβος
την χρεοκοπημένη την ψυχή πληρώνει,
τι, την ομορφιά που έπλασε,
θα πάψει να δανείζει
και μόνοι,
στ' άσχημο κενό,
θα υπάρχομε να ζούμε.
04-06-1993 ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Δ. ΝΟΥΛΗΣ
Δήμητρα Λεχουρίτη
Τι ψαχνεις;;;
Την ψυχη μου...
Ποτε απλωνεται...
ποτε ανεμιζει...ποτε κρυβεται....
ποτε βαλτωνει......ποτε θλιβεται
αλλα και με τα ονειρα σεργιανιζει...
Αγαθή Γιολτζίδου - Μεθυσμένες οι στιγμές κι η ψυχή να ταξιδεύει
Μεθυσμένες οι στιγμές κι η ψυχή να ταξιδεύει.
΅΅
Ουρλιαχτό ανέμου απόψε τ όνειρό μου.
κραυγή απόγνωσης έμοιαζε.
Απλές οι λέξεις ,
σύνθετες οι επιθυμίες.
Ξεκίνησε η μέρα μου,ρίχνοντας στις φθαρμένες τσέπες του jeans,κόκκινα ροδοπέταλα,φθινοπωριάτικου,δική σου η χειρονομία της προσφοράς.
-Μου έλειψες πολύ,ακούστηκε η ανάσα σου ,τόσο δυνατά που αγκάθια άγγιξαν το δέρμα της ψυχής μου.
Τρύπια η τσέπη,φθαρμένη η ζωή.
΅΅΅
Πάρτε κλάματα,πάρτε κλάματα ,σήμερα όλα είναι μισοτιμής,
ο πραματευτής με κοιτάζει με μουσκεμένα μάτια.
Κλάματα ,από πράματα.
Πράματα για κλάματα.
Σήμερα είναι όλα μισοτιμής.
΅΅΅
Εκείνο που μισώ είναι η επιβολή σου για το μισό της ύπαρξης μου...
΅΅
Παζλ ζωής.
Μοναξιά πλάνης.
___________
Ανοίγω τα παράθυρα της φωτογραφίας ν' αεριστεί,γράφει η Δημουλά. Έμεινε καιρό κλεισμένη όπως πολλά εξοχικά παρελθόντα.
Αγαθή Γιολτζίδου
15 Μαΐου 2014
Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος Σονέτο LXV
Σονέτο LXV
(τη στερνή ανάσα σου να είχα φυλαχτό μου…)
Ευτράπελο και όνειδος και συνάμα πόθος,
η ζωή ένα μυστικό στίγμα στη μοναξιά
που επέρχεται τις νύχτες και σα γιος νόθος,
εκστασιάζεται μέσα στην υπνοφαντασιά.
Λευκές χορδές βουβές, σιωπηλά κάτι λένε,
θα είναι θαρρώ ξεχασμένη πατημασιά,
στα σκονισμένα σοκάκια νεκρού, και κλαίνε
χωρίς λυγμούς σε τούτη την έρμη χαλασιά.
Τη στερνή ανάσα σου να είχα φυλαχτό μου
και τα μάτια σου τα λάγνα που 'ταν θαλασσιά,
να ήταν στο λαιμό μου πάντα το ουρλιαχτό μου
μες στην άδεια κάμαρά μου η μόνη ζεστασιά.
Μικρή γιορτή στη ζήση τούτη πάντα θα 'σαι
κι ας είμαι μόνος και συ μόνη σου κοιμάσαι…
Θανάσης Σεκλιζιώτης
Αγγλικού τύπου σονέτο
απ' το βιβλίο "τα 70 σονέτα μου
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)