Σονέτο LXV
(τη στερνή ανάσα σου να είχα φυλαχτό μου…)
Ευτράπελο και όνειδος και συνάμα πόθος,
η ζωή ένα μυστικό στίγμα στη μοναξιά
που επέρχεται τις νύχτες και σα γιος νόθος,
εκστασιάζεται μέσα στην υπνοφαντασιά.
Λευκές χορδές βουβές, σιωπηλά κάτι λένε,
θα είναι θαρρώ ξεχασμένη πατημασιά,
στα σκονισμένα σοκάκια νεκρού, και κλαίνε
χωρίς λυγμούς σε τούτη την έρμη χαλασιά.
Τη στερνή ανάσα σου να είχα φυλαχτό μου
και τα μάτια σου τα λάγνα που 'ταν θαλασσιά,
να ήταν στο λαιμό μου πάντα το ουρλιαχτό μου
μες στην άδεια κάμαρά μου η μόνη ζεστασιά.
Μικρή γιορτή στη ζήση τούτη πάντα θα 'σαι
κι ας είμαι μόνος και συ μόνη σου κοιμάσαι…
Θανάσης Σεκλιζιώτης
Αγγλικού τύπου σονέτο
απ' το βιβλίο "τα 70 σονέτα μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου