Δευτέρα 26 Μαΐου 2014

Δημήτρης Ιατρόπουλος ΑΝΤΙΟ ΘΡΑΚΗ ΜΟΥ..




ΑΝΤΙΟ

ΘΡΑΚΗ

ΜΟΥ..

----------------

*Την υπαρξιακή σχέση μου με τη Γλώσσα μας, πιστεύω την έχετε καταλάβει όσες και όσοι μου κάνετε την τιμή να με διαβάζετε και εδώ.


*Ζω μέσα απ τις Λέξεις της, για τις Λέξεις της και με τις Λέξεις της.. Και τα Γράμματά της, είναι για μένα τα ιερά, κρυφά διαμάντια της ψυχής μου..


*Εκεί λοιπόν που έμαθα τα αποτελέσματα των εκλογών στην Θράκη μας, πριν ανοίξω πια το παράθυρο του μυαλού μου, να περάσει ο Άγιος Ύπνος, να με ταξιδέψει στα μυστικά μου τοπία, όπως κάθε νύχτα, σ’ όλη την μέχρι τώρα ζωή μου, έρχεται μπροστά μου το ΗΤΑ, βουρκωμένο..


*-Τι έπαθες εσύ, υπέροχο φωνήεν μου; Ρωτάω..

*-Φεύγω..Μου αποκρίνεται.. *- Μα γιατί, πού πας;

*-Δεν βλέπεις τι έχω επάνω μου; Μου λέει και μου δείχνει το Ταυ του. Δίπλα του ακριβώς ένα άλλο Ταυ, κολλημένο σαν δεκανίκι!


*-Δεν είμαι πια, ΗΤΑ μου ξαναλέει..Έγινα ΗΤΤΑ πλέον.. Και πρέπει να φύγω..

*-Και τι θα γίνω δίχως εσένα τώρα; Ρωτάω γεμάτος έκπληξη και αγωνία..


*-Τίποτε..Θα σου αφήσω ένα ΜΗΔΕΝ να βάλεις στη θέση μου και πορέψου όπως μπορείς πια με δαύτο..Και θα παρακαλέσω τη Λέξη που θα σου εμπιστευτώ, το δεύτερο ΗΤΑ να το αφήσει όπως είναι, για με θυμίζει σε σένα..


*-Μα γιατί; Ξαναρωτάω όλος πικρή περιέργεια..

*-Γιατί κάθε ΗΤΤΑ φέρνει πίσω της πάντοτε το ΜΗΔΕΝ, μου απαντάει και χάνεται από μπροστά μου..


*Κάνω λίγο πιο πέρα τα μάτια μου και βλέπω να ξετυλίγεται μπροστά μου η φρίκη: Στην φράση: «Ο ι Έ λ λ η ν ε ς α π ό ψ ε ψ Η φ ι σ α ν », εγώ διαβάζω:«Ο ι ΄ Ε λ λ η ν ε ς α π ό ψ ε ψ Ο φ η σ α ν » ..


*Ψάχνω για το νόημα αυτού του συμβολισμού πριν περάσω στις μαλακές παλάμες του Ύπνου μου για το ταξιδάκι που σας είπα στην αρχή..


*Κι έρχεται μέσα μου να σφηνωθεί η φράση:


*«Α ν τ ί ο , Θ ρ ά κ η μ ο υ . .»

------------------------------------------------------------------------------------

Μίτση Πικραμένου, Ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, 1


Mitsi Pikramenou


25 Μαΐου


Ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»
ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, 1


Η εφημερίδα «Ριζοσπάστης», όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, είναι «εφημερίς δημοκρατικών αρχών» καθώς τονίζεται στον υπότιτλό της. Άρχισε να εκδίδεται στην Αθήνα με διευθυντή και ιδιοκτήτη τον Γ. Πετσόπουλο και αρχισυντάκτη τον Ν. Γιαννιό, την Κυριακή 23 Ιουλίου του 1917. Ο τίτλος της ωστόσο δεν ήταν πρωτότυπος, αποτελούσε ιδιοκτησία του Γεωργίου Φιλάρετου.
Δεν διαθέτουμε πολλά στοιχεία για τη δραστηριότητα του συγκεκριμένου άνδρα. Είναι γνωστό ότι γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1848 και πέθανε στην Αθήνα το 1929. Ήταν από τους πρώτους που έκτισαν το σπίτι τους στην Καλλιθέα, μαζί με τον πατέρα της ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου.
Πιο γνωστός έγινε ως διακεκριμένος νομικός και πολιτική προσωπικότητα. Στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού υπήρξε υπουργός, γερουσιαστής και εκδότης. Από τους πρώτους υποστηρικτές της αβασίλευτης δημοκρατίας στην Ελλάδα, αποκλήθηκε τιμητικά από τον Ελευθέριο Βενιζέλο «Πατέρας της Ελληνικής Δημοκρατίας». Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, όταν γίνονταν οι σχετικές προσπάθειες.
Η δραστηριότητά του υπήρξε ευρεία και πολυδιάστατη και επεκτάθηκε σε διάφορους τομείς, ακόμη και σε γεωργικές εργασίες. Υπήρξε υπάλληλος αρκετά χρόνια, αφού ήταν υποχρεωμένος να εργάζεται. Άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός σαν δικηγόρος και υπήρξε από τους ικανότερους δικηγόρους στα αθηναϊκά δικαστήρια. Από τα στελέχη του ελληνικού τεκτονισμού, εντάχθηκε στη στοά «Πυθαγόρας», όπου λειτούργησε μαζί με τον φίλο του Ρόκκο Χοϊδά, που πέθανε το 1890.
Στο πρώτο φύλλο του «Ριζοσπάστη», δημοσιεύεται η επιστολή, με την οποία ο Φιλάρετος παραχώρησε τον τίτλο της εφημερίδας. Η επιστολή αυτή αναδημοσιεύεται εδώ, γιατί αποτελεί και μια πολύτιμη μαρτυρία για τη γλώσσα μας. Ο «Ριζοσπάστης» πραγματικά γραφόταν τότε στην καθαρεύουσα, όπως και όλες οι εφημερίδες και ο Γεώργιος Φιλάρετος εξέφραζε την ευχή να γράφεται στη δημοτική γλώσσα.

Ἐν Ἀθήναις, τῇ 25 Ἰουνίου 1917
Φίλε μοι κύριε Πετσόπουλε
Ἐν Ἀθήναις

Σπεύδω ν’ ἀπαντήσω εἰς τὴν πρὸ μικροῦ ληφθεῖσαν ἐπιστολήν σας ὅτι του


πανδαμάτορος χρόνου μὴ ἐπιτρέποντός μοι, δυστυχῶς, νὰ συνεχίσω ἤδη τὴν ἔκδοσιν τοῦ ἐπὶ τριετίαν (1908-1910) βιώσαντος «Ριζοσπάστου», ὡς ἐπεθύμουν, συναινῶ, συμφώνως τῇ ἐκδηλωθείσῃ ὑμετέρᾳ ἐπιθυμία, νὰ χρησιμοποιήσητε τὸν τίτλον αὐτοῦ ἕνεκα τῆς εἰς Ἀθήνας μεταφορᾶς τοῦ νῦν ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐκδιδομένου «Ριζοσπάστου» σας, ἄνευ ὅμως οὐδεμιᾶς ἀπολύτως συμμετοχῆς ἢ εὐθύνης μου ὑπὸ πᾶσαν ἔποψιν, ἐν τῇ πεποιθήσει πάντοτε, ὅτι καὶ ἡ πορεία αὐτοῦ θέλει προσηκόντως ἐξυπηρετήσει τὰς δημοκρατικὰς ἐλευθερίας καὶ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα.

Μίαν μόνην ἐκδηλῶ ὑμῖν εὐχὴν μετὰ παρακλήσεως, οἱονεὶ ὡς ἀντάλλαγμα τῆς συναινέσεώς μου ὅπως πεισθῆτε, ὅτι διὰ τῆς γλώσσης, ἣν ἀξιοῖ τὸ ἄρθρον 107 τοῦ ἀναθεωρηθέντος Συντάγματος, θέλετε ὠφελήσῃ τὴν πατρίδα, ἀσυγκρίτῳ λόγῳ πλειότερον καὶ ἐμὲ ἰδιαζόντως θἐλετε εὐχαριστήσῃ1.

Εὐαρέστως ἀναμιμνησκόμενος ὅτι ἐν Χίῳ ἐπιτυχῶς συνειργάσθημεν ὑπὲρ τῶν ἐλευθεριῶν, κατὰ Σεπτέμβριον τοῦ 1916, εὔχομαι ἐπιτυχίαν τοῦ Θεσσαλονικέως «Ριζοσπάστου» καὶ ἐν τῇ πατρίδι τῆς Ἐλευθερίας καὶ παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε τὴν διαβεβαίωσιν τῶν φιλικῶν πρὸς ὑμᾶς αἰσθημάτων μου.

Γ. Φιλάρετος




(1) Σ. Ρ. Ἐρωτῶμεν τὸν σεβαστόν μας φίλον καὶ πατέρα τῆς ἐν Ἑλλάδι δημοκρατικῆς κινήσεως: Δὲν εἶναι ἐπίσης δημοκρατικόν, ἅμα ἀγωνίζεται κανεὶς διὰ τὸν λαὸν νὰ ζητῇ καὶ τὴν ἐπικράτησιν τῆς δημοτικῆς γλώσσης;

Κυριακή 25 Μαΐου 2014

Hanibal Lekter Ω θεέ μου,Κυριακή είναι ,ο θίασος βγαίνει...






Hanibal Lekter


24/5/2014


Ω θεέ μου,Κυριακή είναι ,ο θίασος βγαίνει

παρδαλή λερή συνοδεία,αλλήθωροι, κυφοί και χαχόλοι,

σκηνικό σούρεαλ φτιάχνουν,ανισόρροποι κι ονειροπόλοι

μιά παράσταση μέσ' την τρέλα στημένη...


Χειροκρότημα ,ιδρώτας,λαγνεία'

σκύβουν όλοι σ'αυτιά κλαυθμυρίζουν,άλλοι μυρίζουν

τον έρωτα, στους λοβούς γυναικών ερωτικά ψιθυρίζουν'

άλλοι αδύναμοι λιωμένοι ανία...


Υπαίθριο παιγνίδι θεάτρου, σκηνή θεατές

ένα πράγμα,χρώματα οι φούστες των κοριτσιών,

θροϊζουν δροσιά στούς βοστρύχους γλυκών αγοριών'

εικόνες που πάνε πίσω, λές κι ήταν χτές...


Θάλασσα σπρώχνει ο μπάτης στην πόλη'

σα να ακούστηκε κράξιμο γλάρου,νά 'ρχεται πέραν του κάβου,

ψαροπούλια βουτάνε σα βέλη ,αποφάγια ψάχνουνε νά βρουν

ααχ όνειρό μου...σε μακρινή που είσαι ατόλη...



Στέλιος Κανάκης, Αν τη ζωή μου έτσι την εξόδεψα…


Αν τη ζωή μου έτσι την εξόδεψα…


Στη ζωή μου δεν ταξίδεψα. Με τρόμαζε η θάλασσα, φοβόμουν τ’ αεροπλάνα, το αυτοκίνητο με ζάλιζε. Δεν χάρηκα «λιμένες πρωτοειδωμένους». Δεν γδύθηκα – ντρεπόμουν για το σώμα μου. Απόφευγα το σεξ – μη και κολλήσω κάτι. Δεν ερωτεύτηκα – ήθελε θυσίες. «Σεντέφια και κοράλλια» δεν απόκτησα, «ηδονικά μυρωδικά» δεν γεύτηκα.

Δεν σήκωσα το «ανάστημά» μου. Δεν αντιστάθηκα. Δεν αγωνίστηκα. Δεν ενέπνευσα τα παιδιά μου. Η τέχνη δε με συγκίνησε ποτέ – άλλωστε την αγνοώ. Από διάβασμα ότι άρπαζα από εδώ κι από εκεί. Δεν ονειρεύτηκα. Στο σκοτάδι αγριευόμουν, το φως με πείραζε στα μάτια. Ξόδεψα τη μία και μοναδική ζωή μου στην τρύπα της ανέχειας.

Περιμένεις να ‘μαι διαφορετικός;

Stelios Kanakis

24 Μαΐου 2014 στις 1:33 μ.μ.

Βαγγέλης Φίλος, Εικονική





Και τι θα πει σ’ αγαπώ; 

τη ρώτησε

και χάιδεψε αυτή τα πλήκτρα.




Κανείς δε με βλέπει, 

ψιθύρισε

κι άφησε τη βροχή να τρέξει

από τα μάτια της.

Κι όσο το σύννεφο άδειαζε

το μαύρο φορτίο,

εν μέσω ρυθμικών λυγμών,

έστελνε εκείνη χαμόγελα,

που είχανε παύλες στη γλώσσα τους,

τελείες στα μάτια τους

κι όλο το ψεύδος στη μορφή τους.


Κανείς δε μ’ ακούει, 


συλλάβισε


νιώθοντας το ρίγος της 


παντού


και τον στεναγμό


να σκοτεινιάζει την οθόνη


-είναι τα σταγονίδια 


από το παλιό δηλητήριο 


που εκτοξεύτηκαν με ορμή,


σκέφτηκε.



Και τι θα πει σ’ αγαπώ;


Ήχησαν τώρα οι γραμμένες λέξεις


με εκείνον τον ήχο


που ξέρεις ότι δεν είναι 


τίποτα άλλο παρά η σιωπή


που επιμένει


πίσω απ’ το αλφάβητο.


Θα σου το γράψω σε ποίημα, 


απάντησε


και άναψαν οι κόκκινοι αριθμοί


την ώρα που στέγνωνε 


η βροχή της.


Β. Φίλος
24 Μαΐου 2014 στις 4:52 μ.μ.



Έργο: Ιβάν Κραμσκόι

24/5 




Παρασκευή 23 Μαΐου 2014

Dimitris Anemos, Και τι μας έμεινε…




Και τι μας έμεινε… 
δύο χείλη, 
να κλέψεις φιλί… 
να αναστηθούν οι λέξεις σου. 

Δύο μάτια, 
να δεις μέσα από αυτά… 
ένα βλέμμα να αλλάζει τον κόσμο της. 

Δυο ζευγάρια χέρια, 
να σε κρατήσουν σφιχτά…. 
να σου κοπεί η ανάσα από έρωτα. 

Και μια καρδιά… 
μία τρελή καρδιά, 
να χτυπά σε δύο σώματα… 
σαν ένα. 
(Dimitris Anemos)