Γιάννη Ρίτσου "Σάρκινος λόγος" (απόσπασμα)

"... Περνάω το χέρι μου κάτω απ' το λαιμό σου ελαφρά, με το φόβο

μη σταματήσω το τραγούδι των πουλιών στον ύπνο σου. 

Αύριο, στις 10, όταν θ' ανοίξεις τα παντζούρια κ' εισορμήσει στα δωμάτια ο ήλιος

θα φανεί στον καθρέφτη καθαρότερα το δαγκωμένο κάτω σου χείλι

και το σπίτι θα γίνει κατακόκκινο, διάστικτο όλο

με χρυσά πούπουλα και μακρινούς, ασυντέλεστους στίχους..."

Γιάννη Ρίτσου "Σάρκινος λόγος" (απόσπασμα)

Το ποίημα ολόκληρο μπορείτε να το διαβάσετε σε προηγούμενή μου δημοσίευση :

http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr/2014/05/blog-post_45.html

Βασίλης Κουστούδας ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟN ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟN ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

22/01/2013

Ένας γέροντας ογδόντα και πλέον ετών

βογκούσε απελπισμένος επάνω στο κρεβάτι

και σε ένα άλλο δίπλα του εγώ

πονώντας σιωπηρά από την προδοσίαν

της εύθραυστης καρδιάς μου

και ανάμεσα σε εμένα και σε αυτόν

μία γυναίκα των εβδομήντα πια ετών

με τρυφερότηταν μεγάλη τον κοιτούσε

χαϊδεύοντας τα χέρια του διαρκώς

και ψιθυρίζοντας τα λόγια μιας παράξενης αγάπης,

κι όλο το βράδυ η γυναίκα αυτή ήταν εκεί,

σαν μια αγκαλιά βαθειάς στοργής

χαιδεύοντας, παρηγορώντας,

δίχως να υστερεί σε προσοχή

και για τις πλέον ταπεινές ανάγκες

του άρρωστου συντρόφου.

Και κάποια στιγμή μες στην αυγή,

εδάκρυσα κρυφά γυρνώντας το κεφάλι

και ντράπηκα πολύ για την ζωή μου

και απ ‘την αλήθεια εκείνης της βραδιάς

δεν το μπορώ πια να γλυτώσω

πως σε άνθρωπον ποτέ μου δεν είχα για να δώσω

τέτοιαν ωμή λευκήν υπομονή

τέτοιαν αγάπη ανυπέρβλητα γυμνή

και πως δεν με εγκατέλειψεν η εύθραυστη καρδιά μου

μα ήμουν εγώ εκείνος, που εγκατέλειψεν αυτή…

=========================

Πριν 1,5 χρονο...

Στο νοσοκομείο Παπανικολάου

μετά από μια επέμβαση στην καρδιά μου.....

==============================

Βασίλης Κουστούδας(22/01/2013)

Vasilis Koustoudas
13/6/2014 ·

Βαγγέλης Ραπτόπουλος ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ

Tι είναι πιο επικίνδυνο, να εγκλωβιστείς σ’ ένα ασανσέρ ή στους κόλπους της Aγίας Nεοελληνικής Oικογένειας;

ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ―μια μαύρη κωμωδία, με πρωταγωνιστές συνηθισμένους ανθρώπους σε ασυνήθιστες καταστάσεις―, κυκλοφορεί σε λίγες μέρες απότις Εκδόσεις Bibliotheque, με έργο εξωφύλλου και εικονογράφηση της Isabel Reitemeyer.

«Πρωτοδιάβασα τον πυρήνα αυτής της ιστορίας πριν από χρόνια, στο "Περί ηρώων και τάφων" του αμίμητου Eρνέστο Σάμπατο. Eκεί, αν θυμάμαι καλά, αναφέρεται ως πραγματική και υποτίθεται ότι συνέβη όντως στα περίχωρα του Mπουένος Άιρες, ενώ εγκλωβισμένοι στο ασανσέρ, όπως ακριβώς και στη δική μου εκδοχή, ήταν μια υπηρέτρια με τον εραστή της. Μόνο που κατέληγε σε κανιβαλισμό και δεν υπήρχε κανένα καλοκαίρι, δηλαδή ευτυχές τέλος ή, επί το νεοελληνικότερον, χάπι εντ. Eδώ και πολύ καιρό 

ονειρευόμουν να την ξαναγράψω προσαρμόζοντάς την στα καθ’ ημάς, κάποτε ξεκίνησα ακόμα και πολυσέλιδο μυθιστόρημα να την κάνω. [...] Στο βάθος, φοβόμουν να τη γράψω κι όλο άλλαζα τον τρόπο προσέγγισής της, επειδή αναζητούσα κάτι πιο παιχνιδιάρικο, πιο αινιγματικό, κάτι πιο αλλόκοτο ίσως, από την απλή αγωνιώδη περιπέτεια με το αποτρόπαιο τέλος, που είχα ήδη στα χέρια μου».

Βαγγέλης Ραπτόπουλος

13/06/2014
Βαγγέλης Ραπτόπουλος «Πρωτοδιάβασα τον πυρήνα αυτής της ιστορίας πριν από χρόνια, στο "Περί ηρώων και τάφων" του αμίμητου Eρνέστο Σάμπατο. Eκεί, αν θυμάμαι καλά, αναφέρεται ως πραγματική και υποτίθεται ότι συνέβη όντως στα περίχωρα του Mπουένος Άιρες, ενώ εγκλωβισμένοι στο ασανσέρ, όπως ακριβώς και στη δική μου εκδοχή, ήταν μια υπηρέτρια με τον εραστή της. Μόνο που κατέληγε σε κανιβαλισμό και δεν υπήρχε κανένα καλοκαίρι, δηλαδή ευτυχές τέλος ή, επί το νεοελληνικότερον, χάπι εντ. Eδώ και πολύ καιρό ονειρευόμουν να την ξαναγράψω προσαρμόζοντάς την στα καθ’ ημάς, κάποτε ξεκίνησα ακόμα και πολυσέλιδο μυθιστόρημα να την κάνω. [...] Στο βάθος, φοβόμουν να τη γράψω κι όλο άλλαζα τον τρόπο προσέγγισής της, επειδή αναζητούσα κάτι πιο παιχνιδιάρικο, πιο αινιγματικό, κάτι πιο αλλόκοτο ίσως, από την απλή αγωνιώδη περιπέτεια με το αποτρόπαιο τέλος, που είχα ήδη στα χέρια μου».
13 Ιουνίου στις 11:39 π.μ. 

Δέσπω Βογιατζογλου - Έλα μην το σκέφτεσαι πολύ , χαλάρωσε στον καναπέ.....απόλαυσε ! ....

Έλα μην το σκέφτεσαι πολύ , χαλάρωσε στον καναπέ.....απόλαυσε ! .... ακόμα, άρτο έχεις, σου δίνουν και το θέαμα !...Μα τι άλλο θες απ'την ζωή σου ;;


Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ. Το εισιτήριο του λεωφορείου ειναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει. Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση. Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος. Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα εχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής. Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο. Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.

Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι του για το οποίο πληρώνει κατα μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα. Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλέυει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απέξω γιατί ο φόρος εισαγωής ειναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου. Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγεί απο το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει. Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά. Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας. Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί εισαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.

Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία. Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκ. δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.

Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας. Όσον αφορά στη διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα. Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλ στο 2010). Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.

Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί. Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο. Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου θα αλλάξουμε, λέει,επίπεδο σε όλα. Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο. Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δισ. δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί. Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146εκ. Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα. Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.
Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 243 ευρώ.

Μουντιάλ για ποιόν λοιπόν; Ίσως για εκείνους που θα έρθουν για να «ζήσουν το όνειρο» τους στην Βραζιλία. Αυτή ακριβώς την στιγμή γύρω στις 200 χιλιάδες Βραζιλιάνοι σε οκτώ μεγαλουπόλεις είναι στους δρόμους και διαδηλώνουν για τα δικαιώματα του. Δεν τους νοιάζει το Μουντιάλ, δεν πίνουν καφέ και σίγουρα δεν χορεύουν σάμπα.

Δέσπω Βογιατζογλου


13/06/2014

Αγγελίνα Ρωμανού Μικρές Αγγελί(ν)ες

Μικρές Αγγελί(ν)ες
της Αγγελίνας Ρωμανού

Ανταλλάσσω θολά απομεσήμερα, τσικνισμένα με φύτρα από λοξοδρομημένα «περίμενε».

Με κάθε παράδοση – εντός του συμφωνημένου χρονικού διαστήματος – προσφέρω καλογυαλισμένους ωροδείκτες. Ενδείκνυνται ως βελόνες ραψίματος ανοιχτών πληγών.

Πληροφορίες στους υπότιτλους κάθε έργου βωβού ασπρόμαυρου κινηματογράφου.

σκίτσο: Jingyao Guo

Αγγελίνα Ρωμανού


13/06/2014 ·

Όλγα Χάνουζα Βάλε κρασί γλυκόπιοτο...

Όλγα Χάνουζα


13/6/2014 ·

Βάλε κρασί γλυκόπιοτο,

σε κούπα από χώμα,

να νανουρίσει την ψυχή,

γιατί ΄ναι ΄δω ακόμα.

Μα σαν θα φύγει απ΄αυτό,

όπου το λέμε σώμα,

αυτή θυμάται, αισθάνεται,

είν΄από Φως και χρώμα.

Πέρασε τούτη την ζωή

από φωτιά κι ατσάλι

κι έγινε χρώμα αιθέριο,

έγινε Φως και πάλι.

Τόσο υπέροχη, λαμπρή,

ο νους σου δεν το βάζει,

που άντεξε σ΄αυτή την γη,

κατάσταση αλλάζει.

Όλγα Χάνουζα.

Μανώλης Μεσσήνης Xωρίς φτερά

Μανώλης Μεσσήνης

13/06/2014 ·