ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟN ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
22/01/2013
Ένας γέροντας ογδόντα και πλέον ετών
βογκούσε απελπισμένος επάνω στο κρεβάτι
και σε ένα άλλο δίπλα του εγώ
πονώντας σιωπηρά από την προδοσίαν
της εύθραυστης καρδιάς μου
και ανάμεσα σε εμένα και σε αυτόν
μία γυναίκα των εβδομήντα πια ετών
με τρυφερότηταν μεγάλη τον κοιτούσε
χαϊδεύοντας τα χέρια του διαρκώς
και ψιθυρίζοντας τα λόγια μιας παράξενης αγάπης,
κι όλο το βράδυ η γυναίκα αυτή ήταν εκεί,
σαν μια αγκαλιά βαθειάς στοργής
χαιδεύοντας, παρηγορώντας,
δίχως να υστερεί σε προσοχή
και για τις πλέον ταπεινές ανάγκες
του άρρωστου συντρόφου.
Και κάποια στιγμή μες στην αυγή,
εδάκρυσα κρυφά γυρνώντας το κεφάλι
και ντράπηκα πολύ για την ζωή μου
και απ ‘την αλήθεια εκείνης της βραδιάς
δεν το μπορώ πια να γλυτώσω
πως σε άνθρωπον ποτέ μου δεν είχα για να δώσω
τέτοιαν ωμή λευκήν υπομονή
τέτοιαν αγάπη ανυπέρβλητα γυμνή
και πως δεν με εγκατέλειψεν η εύθραυστη καρδιά μου
μα ήμουν εγώ εκείνος, που εγκατέλειψεν αυτή…
=========================
Πριν 1,5 χρονο...
Στο νοσοκομείο Παπανικολάου
μετά από μια επέμβαση στην καρδιά μου.....
==============================
Βασίλης Κουστούδας(22/01/2013)
Vasilis Koustoudas
13/6/2014 ·
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου