Χάρης Βλαβιανός, IL GRAN CAOSSE [Από τη συλλογή «Διακοπές στην πραγματικότητα», Πατάκης, 2009]

Haris Vlavianos

13 Ιουνίου

IL GRAN CAOSSE

Το 1515 ο αυτοκράτωρ Μαξιμιλιανός

ζήτησε από τον Άλμπρεχτ Ντύρερ 

«τον Απελλή των μαύρων γραμμών»,

όπως τον αποκαλούσε ο Έρασμος,

να εικονογραφήσει το προσευχητάριο του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου

που είχε μόλις ιδρύσει.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα βιβλίο παράδοξο, γκροτέσκο

—ο ίδιος ο γερμανός ζωγράφος το χαρακτήριζε

Τraumwerk, ονειρικό έργο—

που και ο φιλότεχνος ακόμη προστάτης του το βρήκε "bizarre". 

Στη σελίδα όπου απεικονίζεται η Αγ. Απολλωνία, για παράδειγμα,

βλέπουμε ένα νεαρό κορίτσι με το σύμβολο του μαρτυρίου στα χέρια

(μακριά τσιμπίδα με πυρωμένο κάρβουνο στην άκρη)

να αναδύεται από ένα σταυράγκαθο με πυκνό φύλλωμα,

ενώ στα πόδια της ένα εξωτικό πουλί με πελώριο ράμφος

(διασταύρωση πελεκάνου με στρουθοκάμηλο;) κυνηγάει μια χελώνα. 

Σε άλλη, δίπλα στην Παρθένο που προσεύχεται μπροστά σε στασίδι

κάτω από το βλοσυρό βλέμμα του Κυρίου,

συναντάμε έναν τράγο

(αν όντως είναι τράγος αυτό το ζώο με τα κέρατα)

από τη μύτη του οποίου περασμένο σ’ έναν χαλκά κρέμεται ένα δισκοπότηρο.

Πάνω από την πρώτη αράδα του κειμένου

υπάρχει ένα κόσμημα,

θυρεός μάλλον,

μέσα στις γραμμές του οποίου πλέκονται

δύο λαγοί με δύο ανθρώπινες φιγούρες.

Ο Βιτρούβιος πρώτος και ο Οράτιος κατόπιν (στην "Ποιητική Τέχνη")

καταδίκασαν ως γελοία την τάση κάποιων ζωγράφων

της εποχής του Αυγούστου

«να τοποθετούν ανθρώπινο κεφάλι σε τράχηλο αλόγου»

ή «ψαριού στον κορμό όμορφης γυναίκας». 

Μια χιλιετία αργότερα

ο Αγ. Βερνάρδος του Κλαιρβώ

αναρωτιόταν οργισμένος στην περίφημη Απολογία του

σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά τα «απεχθή τέρατα»,

οι «δύσμορφες μαϊμούδες» και οι «φρικτοί κένταυροι»

που ξεπροβάλουν δίπλα στις λέξεις του Θεού,

για να καταλήξει ότι είναι προτιμότερο οι μοναχοί

«να μελετούν τα μάρμαρα στα περιστύλια των ναών

παρά τα ευαγγέλια και τα κείμενα των πατέρων».

Λέγεται ότι ο Ντύρερ πρωτοείδε τέτοια αλλόκοτα σχέδια,

σε χειρόγραφα διακοσμημένα από τον γάλλο Μαζερόλ. 

Όπως και να ’χει συνέχισε ως το τέλος της ζωής του

«ν’ αναμιγνύει πράγματα…»

να δημιουργεί υβριδικά όντα,

επιμένοντας να προκαλεί την κοινή αίσθηση της τάξης.

Στο ερώτημα «ποιο το νόημα όλων αυτών τον άμορφων μορφών;»

που φαίνεται να βασάνιζε τον Αγ. Βερνάρδο,

εκείνος απαντούσε με έμφαση: «κανένα».

Η "deformitas" δεν κωδικοποιείται.

Το μυαλό είναι ανίκανο να παγιδεύσει την ομορφιά.

Τα πάντα παραμένουν σε εκκρεμότητα.

Οι προσδοκίες διαψεύδονται διαρκώς.

Ένας αποκρουστικός γρύπας μεταμορφώνεται ξαφνικά σε κόκορα· 

ο φόβος δίνει τη θέση του στο γέλιο,

το τραγικό στο ιλαρό.

Συμβαίνει και στην ποίηση:

Είναι χειμώνας.

Περπατάς στην όχθη ενός παγωμένου ποταμού.

Σκέφτεσαι εκείνη.

Μπροστά σου εμφανίζεται ένας λευκός μονόκερως χωρίς αναβάτη.

Στο υγρό του βλέμμα αναγνωρίζεις το δικό της.

Απλώνεις το χέρι να τον αγγίξεις.

Οπισθοχωρεί και αμέσως μετά χάνεται.

Χαμογελάς.

Είσαι ακόμη ερωτευμένος.

Η πληγή παραμένει ανοιχτή.

[Από τη συλλογή «Διακοπές στην πραγματικότητα», Πατάκης, 2009]

Διακοπές στην πραγματικότητα
Ποιήματα· σχεδιάσματα· μεταγραφές

Χάρης Βλαβιανός

Εκδόσεις Πατάκη, 2009
126 σελ.
ISBN 978-960-16-3247-6, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 11,72

Βραβείο Ποίησης - Περιοδικό "Διαβάζω" [2010]


Νεοελληνική ποίηση [DDC: 889.1]



H ένατη συλλογή του Χάρη Βλαβιανού έχει τίτλο "Διακοπές στην πραγματικότητα". Χωρισμένη σε τρεις εκτενείς ενότητες, περιέχει ποιήματα γραμμένα τα τελευταία έξι χρόνια. Αν και η θεματική των ποιημάτων ποικίλλει, όπως αντίστοιχα και οι μορφικοί πειραματισμοί που επιχειρούνται, βασικός άξονας του βιβλίου παραμένει το ζήτημα της "πραγματικότητας".

Ο ποιητής δείχνει αμέριστη εμπιστοσύνη σε δύο ξεχωριστά "είδωλα" της γραφής: στο είδωλο της σκέψης και στο είδωλο που γεννά η γλώσσα. Γιατί κάθε ποίημα (ακόμα και στις μέρες μας, του μεταμοντέρνου σκεπτικισμού) αποτελεί ένα είδωλο κάποιας πραγματικότητας. Κάτι που προκύπτει από τη λέξη "είδος", δηλαδή από αυτό που φαίνεται. Και σημαίνει αυτό που μπορεί να γίνει αντιληπτό με τις αισθήσεις μας. Να, λοιπόν, πού συναντιούνται η γλώσσα με τη σκέψη: βασικό μέλημα της ποίησης είναι να σταθεί απέναντι σε μια "πραγματικότητα" η οποία -το γνωρίζουμε πια- φτιάχνεται από σημεία.

H σχέση ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα τείνει όλο και περισσότερο να αντιστραφεί. Ζούμε σ' έναν κόσμο μυθοπλασιών. Δεν έχει νόημα να κατασκευάζουμε realities. Η σημασία βαραίνει πλέον την πρόθεση: "Διακοπές ΣΤΗΝ πραγματικότητα" και όχι "ΑΠΟ την πραγματικότητα".

Η ποίηση μας καλεί σε μια νέα συμμετοχή.
"Ό,τι χάνεται διασώζεται μέσα μας, ως αυτό που χάνεται".

Η συλλογή περιέχει τις ενότητες: "Lacrimae Amantis", "Πρόσωπα/προσωπεία" και "Η επιφάνεια των πραγμάτων".

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Πέτρος Γκολίτσης, Οι παράξενες εξισώσεις του Χάρη Βλαβιανού, Περιοδικό "Ένεκεν", τχ. 28, Απρίλιος-Ιούνιος 2013Δήμητρα Χριστοδούλου, Σονέτα σε τονισμό μεταμοντέρνο, "Athens Voice", τχ. 342, 14.4.2011Κατερίνα Καριζώνη, Διακοπές στην πραγματικότητα, Περιοδικό "Ένεκεν", τχ. 16, Απρίλιος-Μάιος 2010Στέφανος Ξένος, Διακοπές στην πραγματικότητα, www.diavasame.gr, Μάρτιος 2010Γιώργος Χαντζής, Πρόσωπα και προσωπεία σε φθινοπωρινές στιγμές, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 590, 12.2.2010Ντίνος Σιώτης, Μικρογεύματα, Περιοδικό "Poetix", τχ. 2, Χειμώνας 2009-2010Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Βιβλία και πολιτικοί, ΙΙ, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 573, 9.10.2009Ευριπίδης Γαραντούδης, Η κατοπτρική σχέση του ποιητή και της ποίησης, Περιοδικό "Εντευκτήριο", τχ. 87, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009Μαρία Τοπάλη, La Gloria de la lingua, Περιοδικό "Διαβάζω", τχ. 499, Σεπτέμβριος 2009Άλκηστις Σουλογιάννη, Η γλώσσα, όχημα διατύπωσης, "Η Καθημερινή", 28.7.2009Γιόλα Αργυροπούλου, Διακοπές στην πραγματικότητα, Περιοδικό "Τηλέραμα", 18.7.2009Αποστόλης Αρτινός, Η ανεκπλήρωτη γλώσσα, "Η Αυγή", 7.7.2009Χρήστος Χρυσόπουλος, Διακοπές στην πραγματικότητα, Περιοδικό "Index", τχ. 33, Ιούλιος-Αύγουστος 2009Κατερίνα Σχινά, Διακοπές στην πραγματικότητα, "Lifo", τχ. 162, 18.6.2009Γιώργος Μπλάνας, Η ποίηση του μη-ποιήματος, "Η Αυγή", 7.6.2009Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Συνομιλίες και εξομολογήσεις, "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"/ Ένθετο "7: Τέχνες και Ζωή", τχ. 400, 19.5.2009Γιώργος Βέης, Διάβασα... τις «Διακοπές στην πραγματικότητα», "Τα Νέα"/ "Βιβλιοδρόμιο", 9.5.2009Χάρης Βλαβιανός, Διακοπές στην πραγματικότητα, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 547, 2.4.2009
http://www.biblionet.gr/book/

Χάρης Βλαβιανός, “DAVICTE COLLA FROMBA E IO COLL’ ARCO” [Από τη συλλογή «Μετά το τέλος της ομορφιάς», στον τόμο «Η εύθραυστη επικράτεια των λέξεων», εκδ. Νεφέλη, 2013]

“DAVICTE COLLA FROMBA E IO COLL’ ARCO”

«Ο γλύπτης δεν σμιλεύει το άγαλμα,
το ελευθερώνει από τα δεσμά του μαρμάρου
γιατί το άγαλμα ζει ήδη μέσα στην ύλη που το περιβάλλει
στον χώρο που αυτή δημιούργησε εκτοπίζοντας τον αέρα».

Βρήκε πράγματι ένα «εκπληκτικό κομμάτι» (Φρανσίσκο ντε Χολλάντα)
στο μέγεθος σχεδόν ενός βράχου
που κάτω από το απαλό, λείο του δέρμα
έκρυβε μία τέλεια μηχανή
από νεύρα, μύες, αρτηρίες.

Κανένα ίχνος προσπάθειας,
έστω μεταστροφής,
μόνο η κρυφή δύναμη εκατομμυρίων μικρών κρυστάλλων
που το υπερτροφικό δεξί χέρι αφήνει να διαφανεί.

Αντίγραφο πιστό ωραιοπαθούς φλωρεντινού νέου
που κοιτάζει υπεροπτικά, μνησίκακα θα ’λεγε κανείς,
τον εχθρό δημιουργό του.
Στο περιθώριο ενός προσχεδίου του αγάλματος
ο Μιχαήλ Άγγελος προδικάζοντας την ήττα του είχε σημειώσει:
«Ο Δαυίδ με τη σφενδόνη και εγώ με το τόξο».)

[Από τη συλλογή «Μετά το τέλος της ομορφιάς», στον τόμο «Η εύθραυστη επικράτεια των λέξεων», εκδ. Νεφέλη, 2013]

Haris Vlavianos
14 Ιουνίου

Μετά το τέλος της ομορφιάς



Ποιήματα 1998-2002

Χάρης Βλαβιανός

Νεφέλη, 2003
101 σελ.
ISBN 960-211-672-2, ISBN-13 978-960-211-672-2, [Εξαντλημένο]
Τιμή € 9,00


Νεοελληνική ποίηση [DDC: 889.1]





Κριτικές - Παρουσιάσεις
Πέτρος Γκολίτσης, Οι παράξενες εξισώσεις του Χάρη Βλαβιανού, Περιοδικό "Ένεκεν", τχ. 28, Απρίλιος-Ιούνιος 2013

http://www.biblionet.gr/book/

Όρνιθες του Αριστοφάνη

http://youtu.be/5dipJMdE3iE

ΟΡΝΙΘΕΣ - ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Το 1959 πρωτοπαρουσιάστηκε η θρυλική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης. Τότε ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις συναντήθηκε καλλιτεχνικά με άλλους κορυφαίους καλλιτέχνες: τον Κάρολο Κουν, τον σκηνοθέτη της παράστασης και καλλιτεχνικό διευθυντή του Θεάτρου Τέχνης, τον ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη, που είχε επιμεληθεί τα σκηνικά και τα κοστούμια, και τη χορογράφο Ραλλού Μάνου.

Η παράσταση όμως κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτη ήταν. Το κοινό αντέδρασε σχετικά άσχημα στην πρεμιέρα (29 Αυγούστου), με αποτέλεσμα να απαγορευθούν οι επόμενες παραστάσεις από τον Υπουργό Προεδρίας Κυβερνήσεως Κωνσταντίνο Τσάτσο. Ενώ το κοινό αποδοκίμασε μόνο τη σκηνή με τον ιερέα, που είχε παρουσιαστεί ως ορθόδοξος ιερέας, και όχι όλο το έργο, η παράσταση διακόπηκε άδοξα.

Η πορεία του μουσικού έργου, ωστόσο, δε διακόπηκε. Ο συνθέτης αποφάσισε να ασχοληθεί με τις λεπτομέρειές του και να το ενορχηστρώσει. Το έργο πήρε την οριστική του μορφή (καντάτα) το 1964. Ένα χρόνο μετά, ο Μωρίς Μπεζάρ σκηνοθετεί και χορογραφεί τους «Όρνιθες», σε μουσική διεύθυνση του ίδιου του Χατζιδάκι, και παρουσιάζει το έργο στην Όπερα των Βρυξελλών. Με τους «Όρνιθες» το πολυεδρικό πρόσωπο του Μάνου Χατζιδάκι πλουτίζεται με νέα στοιχεία και σημειώνεται ένας ακόμη μεγάλος σταθμός, όχι μόνο στη δική του πορεία, αλλά και σ' εκείνη της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

Η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, μετά τη διακοπή του 1959, επαναλαμβάνεται το 1960 στην οριστική της μορφή με τις χορογραφίες της Ζουζούς Νικολούδη. Συνεχίζει παραστάσεις και τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου το 1965 παίρνει το α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ των Εθνών. Επανέρχεται από τότε τακτικά στο ρεπερτόριο του Θεάτρου Τέχνης το 1975, το 1986, το 1997, το 2008.

 entance και επίθεση των πουλιών, μουσική Μάνου Χατζιδάκι για Αριστοφάνη «κωμωδία, το The Birds.

 Που που που που που που 'ναι αυτος ΠΟΥ Μας εκάλεσε; 

Που που που που σε ποιο μέρος βόσκει; 

Tι τι τι τι τι τι τι 'ν' η αιτία; 

ΠΟΙΟ ΠΟΙΟ ΠΟΙΟ ΠΟΙΟ ΠΟΙΟ Ποιός Ο λόγος; 

Πως, πούθε, ποιοι 'ναι, που' ναι, πες μας, δε θα πεις; 

Α, προδοθήκαμε, επάθαμε ανόσια, τούτος ήτανε φίλος μας κι έβοσκε. 

ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ μαζι 

Μας ΣΑΝ σύντροφος Καταπάτησε νόμους αρχαίους ΚΑΙ πολυακουσμένα όρκους Των όρνιων επρόδωσε. το Με δόλο εδω Μας κάλεσε ΚΟΝΤΑ ΣΕ γένος άνομο ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ εχτρός Μας στάθηκε ΠΑΝΤΑ

 Τροφή Μας έκανε. 

Αμή με τούτο τ 'όρνιο Μας ύστερα 

ΘΑ ΤΑ ειπούμε μόνον ετούτοι ΟΙ γέροι λεω, ευθύς να το πληρώσουν: ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΝΑ πολυακουσμένα κάνουμε ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΝΑ πολυακουσμένα φάμε Α, προδοθήκαμε, πάθαμε ανόσια. 

Εμπρός, απάνω τους ριχτείτε, εμπρός με ορμή σκοτώστε τους, Εμπρός ΜΕ τις φτερούγες σας παντου περικυκλώστε πολυακουσμένα ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΝΑ πολυακουσμένα βογκήξουνε ΝΑ φάνε ΧΩΜΑ ΟΙ Μύτες πολυακουσμένα ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΕ σκιερό Βουνό ΟΥΤΕ ΚΙ αιθέριο σύννεφο ΟΥΤΕ ΚΑΙ πέλαγο ψαρό Μπορει ΝΑ πολυακουσμένα γλιτώσει αυτούς ΑΠΌ ΤΑ νύχια τούτα ΜΟΥ.

 Ε! μην κοντοστεκόσαστε, εμπρός να τους μαδήσουμε, απάνω τους νυχιές, τσιμπιές-πού 'ν' ο ταξίαρχος; εμπρός, να προχωρήσει το ελαφρό. Αέρα, κελελέφ! χαμηλώστε μπρος τις μύτες, μην κοντοστεκόσαστε, βάρα, χτύπα, μάδα, δείρε, το τσουκάλι σπάσε πρώτα.



Οι Όρνιθες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάσθηκε το 414 π.Χ. στα Διονύσια, χαρίζοντας στον δημιουργό της το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε τους «Όρνιθες» απογοητευμένος από την τροπή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με το μεγάλο αυτό έργο, ο Αριστοφάνης βρίσκει την ευκαιρία να διακωμωδήσει τους συκοφάντες και τους κόλακες του δήμου, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα. Το έργο πραγματεύεται τη φυγή δυο ανθρώπων από την τυραννία του κόσμου στο βασίλειο του παραμυθιού και συνενώνει την πιο τολμηρή φαντασία με την πιο ανάερη ποίηση.
Η υπόθεση του έργου

Δύο Αθηναίοι φίλοι, ο πονηρός Πεισθέταιρος και ο αγαθός Ευελπίδης, επιθυμούν να βρουν το πουλί τσαλαπετεινό (που άλλοτε ήταν άνθρωπος, ο βασιλιάς Τηρέας) για να το ρωτήσουν σε ποια πόλη μπορεί κανείς να ζήσει ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Στην εισαγωγή του έργου, λοιπόν, εμφανίζονται οι δύο φίλοι να πετούν μέσα από το δάσος, ο ένας πάνω σε μια κουρούνα και ο άλλος σε μια καλιακούδα, δηλώνοντας ότι μεταναστεύουν επειδή βαρέθηκαν τη δικομανία των Αθηναίων.

Όταν πια βρίσκουν τον τσαλαπετεινό, εκείνος τους απογοητεύει, καθώς δεν έχει να προτείνει καμία πόλη που να τους αρέσει. Τότε όμως ο Πεισθέταιρος συλλαμβάνει την ιδέα να ιδρύσουν μαζί με τον τσαλαπετεινό-Τηρέα την πόλη των πουλιών στους αιθέρες, στο μεσοδιάστημα δηλαδή μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των θεών. Ο τσαλαπετεινός πείθεται και καλεί τα πουλιά για να τους ανακοινώσουν μαζί το σχέδιο του Πεισθέταιρου.

Τα πουλιά εμφανίζονται αγριεμένα από την εισβολή των ανθρώπων και θεωρώντας ότι ο τσαλαπετεινός τους πρόδωσε, ετοιμάζονται να επιτεθούν στους εισβολείς. Για άλλη μιά φορά όμως ο Πεισθέταιρος παίρνοντας τον λόγο, φουσκώνει τα μυαλά των πουλιών . Στο τέλος πείθει τα πουλιά να ιδρύσουν τη Νεφελοκοκκυγία (= κατοικία των κούκων στα σύννεφα, την πόλη δηλαδή των πουλιών) με στόχο να αναδειχτούν σε ρυθμιστές της θεϊκής εξουσίας λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι των θεών με τους ανθρώπους.

Έτσι, τα πουλιά χωρίζονται σε ομάδες εργασίας και ξεκινάει το χτίσιμο του τείχους που θα περιβάλλει τη χώρα των πουλιών και θα εμποδίζει έτσι την τσίκνα από τις θυσίες των ανθρώπων να ανεβαίνει στους θεούς.

Πριν ακόμα καλά καλά χτιστεί η πόλη και με πρώτον από όλους τον ιερέα που έρχεται για να κάνει θυσία, καταφθάνουν διάφοροι εκμεταλλευτές και καλοθελητές που προσπαθούν να αποκομίσουν οφέλη από την ίδρυση της Νεφελοκοκκυγίας. Ο Πεισθέταιρος όμως τους ξεφορτώνεται όλους και σιγά σιγά το τείχος ολοκληρώνεται.

Εν τω μεταξύ οι θεοί αρχίζουν να πεινούν και να ανησυχούν γιατί δεν φτάνει πια στους ουρανούς η κνίσσα των σφαχτών. Αρχικά στέλνουν την Ίριδα ως αγγελιαφόρο, την οποία όμως εκδιώκει βίαια ο Πεισθέταιρος. Έπειτα εμφανίζεται ο -πάντα αντιεξουσιαστής- Προμηθέας για να ενημερώσει μυστικά τον Πεισθέταιρο για τις αποφάσεις των θεών και να τον συμβουλέψει τι να κάνει για να τους πάρει την εξουσία.

Πραγματικά, όπως έχει προειδοποιήσει ήδη ο Προμηθέας, φτάνει αντιπροσωπεία των θεών για να διαπραγματευτεί την ελεύθερη διακίνηση της τσίκνας. Η αντιπροσωπεία απαρτίζεται από τον διπλωμάτη Ποσειδώνα, τον φοβερό φαγά Ηρακλή και τον αγροίκο Τριβαλλό, που είναι εκπρόσωπος των βαρβαρικών θεών. Οι διαπραγματεύσεις -οι οποίες διεξάγονται δίπλα από ένα σφαχτό που ψήνεται- καταλήγουν, πάντα σύμφωνα με τις συμβουλές του Προμηθέα, στον γάμο της όμορφης νεαρής θεάς Βασιλείας με τον Πεισθέταιρο. Έτσι το έργο τελειώνει με τη γαμήλια ένωση του Πεισθέταιρου και της ουράνιας θεάς.

Κικη Κτενοπούλου

"Και έτσι ένα πρωϊνό πήρα το λεωφορείο για Αθήνα.

Αηδιασμένη από τους βιασμούς του πατριού μου.

Ούτε την μάνα μου δεν χαιρέτησα. Ήξερε..αλλά σώπαινε.

Ένα κουβάρι τρομαγμένο ήταν κι αυτή..μελανιασμένο απ το ξύλο.

Την μισούσα ..την λυπόμουν.Ακόμα δεν τό'χω ξεδιαλύνει

Ένα φοβισμένο δεκαεξάχρονο σε μιά πόλη που δεν ήξερε κανέναν.

Πιές τον καφέ σου..μη σιχαίνεσαι.

Λούφαζα στην κώχη μιας εξώπορτας και κοιμόμουν.

Την μέρα έψαχνα για δουλειά.Για υπηρέτρια..τι άλλο νά'κανα.

Για μέρες κράτησε η αναζήτηση.Πείναγα μα δεν άπλωνα το χέρι.

Να μη στα πολυλέω τα κατάφερα.Εσωτερική σε μια γυναίκα μάλαμα.

Με έναν άντρα γουρούνι.Καταλαβαίνεις..ήμουν και όμορφη ανάθεμα.

Έφυγα απ τα σκατά και έπεσα στα ίδια...Θέλεις να σου βάλω ένα γλυκό;

Άλλαξα κι άλλες δουλειές και στέρεψε η αντοχή..Πες με αδύναμη.

Έτσι βγήκα στον δρόμο.Μάζευα χρήματα να φτιάξω την ζωή μου αλλιώς.

Μετά ήρθε και ο έρωτας..πετούσα στα ουράνια και έλπιζα.

Έμεινα έγκυος και ο λεγάμενος εξαφανίστηκε..Γέννησα τον Βασίλη μου.

Πάρε τσιγάρο...εγώ πρέπει να το κόψω αλλά παρηγοριά κι αυτό.

Έπαψα να βλέπω. Έπαψα ν ακούω..Πέρναγαν πάνω μου κορμιά

και ο Βασίλης μου μεγάλωνε..χωρίς ποτέ να μάθει τι έκανε η μάνα του.

Τίποτα δεν με φοβίζει παρά μονάχα αυτό.Τώρα τελειώνει τις σπουδές.

Και προσπαθώ να μείνει στην Αμερική..Θέλεις να φτιάξω κάτι να φάμε;"



Την Λέτα την είχα γνωρίσει σ ένα μπάρ.Από το σπίτι της περνούσαν
τακτικά αρκετοί.Όχι σαν πελάτες..αλλά να πάρουν λίγα χρήματα
που απλόχερα τους πρόσφερε. Και την εκτίμησα πολύ περισσότερο
από πολλές "κυρίες"

Κικη Κτενοπούλου

Χρήστος Αντωνίου Ο ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

Ο ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

Με μικρότερες ή μεγαλύτερες επαναστάσεις

με δάκρυα και πόνο πολύ

γκρέμισα τις γλυκειές ψευδαισθήσεις μου

κι άλλαξα πολλές φορές θρησκεία

πατρίδα φίλους γυναίκα

για να μην είμαι απλός ψηφοφόρος

της μετριότητας.


Όταν έπνιγαν τον Ρήγα ορκίστηκα στο νερό
να συνεχίσω τον αγώνα του
και βάφτισα τις λέξεις μου
στο αίμα του.
Οργανώθηκα κι άρχισα να μοιράζω τα όνειρά του
σε παράνομες προκηρύξεις
γιατί ξέρω καλά πως τα όνειρα
είναι τα σπέρματα μιας νέας κυοφορίας.

chris anton

(Ας μη το βάλουμε κάτω.Έχουμε πνευματική παρακαταθήκη τον Ρήγα, τον Τσε, τον Μπολιβάρ...τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Σολωμού,την Εθνική Αντίσταση, τους ήρωες της καθημερινής ζωής!).

Christos Antoniou
15 Ιουνίου

Κωνσταντίνος Κομιανός, ‘Ομηροι ζωής - (όπου γης Βραζιλίες)

‘Ομηροι ζωής - (όπου γης Βραζιλίες)

Σπίτια φυλακές ορθογώνιες καθ’ ύψος·

ρόγες άνθρωποι στις κληματαριές μπαλκόνια, 

απλωμένες σταφίδες στων ασπρόρουχων τ’ αρμίδι

Και πόσες θλίψεις σταφιδιασμένες

στης παλάμης την απλοχεριά

© Κων/νος Κομιανός

Konstantinos Komianos

16 Ιουνίου ·

Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης : Η μάνα μου καθαρίστρια ....

Vasileios Varvelis

12 Ιουνίου 2014 ·
ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗ ΑΙΣΧΟΣ: Ανδρας των ΜΑΤ με μεταλλική επένδυση στα γάντια του έξω από το υπουργείο Οικονομικών.Δημοσιογράφοι καταγγέλλουν ότι η φωτορεπόρτερ, Τατιάνα Μπόλαρη δέχθηκε επίθεση από άνδρες των ΜΑΤ και μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ με κολλάρο και χτυπήματα στα πλευρά.

Η μάνα μου καθαρίστρια, εγω παιδί κ ανήψι καθαριστριών.
Έλαμπαν τα σπίτια που δούλευε 6 μέρες την εβδομάδα και την έβδομη, την Κυριακή, (στην "αργία" της), να καθαρίσει και το δικό μας το σπίτι κ εμάς, να μαγειρέψει ενα πιάτο ζεστο φαγητο, να πλεινει, ν απλώσει, να σιδερώσει, να μας αγκαλιάσει και να ξεκουραστεί.
Αυτή η μάνα μου!
Αυτές οι Περιστεριώτισες οι μανάδες των φίλων μας, που ξεκινούσαν χαράματα νηστικιές, αφήνοντας τα παιδια στους δρόμους, για να φτάσουν στην Εκάλη, στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, με κρύο, με βροχή, με χιόνι, με ζέστη και να γίνουν "παραδουλεύτρες" όπως τις έλεγαν οι "Κυρίες", για να μας μεγαλώσουν, με το μεροκάματο τους, να μας μορφώσουν, να γίνουμε άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γίναμε!
Κ οταν επέστρεφε η μάνα απ τη δουλεία, έχοντας μεσα στην τσάντα της την βρεγμένη της ρόμπα που φορούσε οταν σφουγγάριζε με τα γόνατα τα πατώματα, μικρός εγώ, πολύ μικρός, την ρώταγα με αγωνία:
- Μαμά τι μου έφερες?
- Κούραση παιδί μου, η απάντηση της. Κούραση.
Μεγαλώσαμε με τα ρούχα που έδιναν οι "Κυρίες" στη μάνα μας για ψυχικό. Δικό μας ρούχο δεν είχαμε. Αποφόρια. Μ αυτά ντυνόμασταν.
Μανάδες ηρωίδες!
Σ αυτές τις μανάδες σήκωσε το χέρι του ο Φασισμός. Αυτές τις μανάδες χτύπησαν οι "μπράβοι" των 500 ευρώ.
Αντι να φιλήσουν το χέρι τους,τις έστειλαν στα νοσοκομεία.
Αυτοί που σκότωσαν τον "αδελφό" μας και το "παιδί" μας, τον Γρηγορόπουλο,
αυτοί που προσφέρουν ασυλία στους Ναζιστές, σάρκα από την σάρκα τους, αυτοί που πουλάνε πρέζα στις πιάτσες για να μην ξυπνήσει ποτέ ο λαός, αυτοί που εκδίδουν πόρνες για να μαζεύουν τα ποσοστά,
αυτοί που φέρονται απάνθρωπα στους μετανάστες,
αυτοί που εκβιάζουν καταστηματάρχες,
αυτοί που πάντα υπηρετούν την εκάστοτε εξουσία πιστά, οι ταγματαλήτες στην κατοχή, οι ασφαλίτες στη χούντα, για να λάβουν ως ανταπόδωση το " μέρισμά τους.." τόλμισαν και σήκωσαν το βέβυλο χέρι τους, στις μανάδες μας.
Σ ολα αυτά τα ανθρωπάρια, με τους γυμνασμένους μύες και το ελάχιστο μυαλό, που με την στάση και την συμπεριφορά τους έφτυσαν τις ίδιες τις μανάδες τους, γυρίζω την πλάτη.
Σκληραίνω την καρδιά μου.
Δεν τους ευλογώ πια. Δεν μου βγαίνει.
Δεν έχω ευχή γ αυτούς.
Ολοι αυτοί, θα με βρούν μπροστά τους, στον αγώνα.
Φωνάζω δυνατά:
Ξυπνήστε όλοι, ξύπνα επιτέλους λαέ του Θεού πριν να ειναι αργά.
"ΑΚΟΥΣΑΤΕ οὖν, βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε, δικασταὶ περάτων γῆς. 2 ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· 3 ὅτι ἐδόθη παρὰ τοῦ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν καὶ ἡ δυναστεία παρὰ ῾Υψίστου, ὃς ἐξετάσει ὑμῶν τὰ ἔργα καὶ τὰς βουλὰς διερευνήσει· 4 ὅτι ὑπηρέται ὄντες τῆς αὐτοῦ βασιλείας οὐκ ἐκρίνατε ὀρθῶς, οὐδὲ ἐφυλάξατε νόμον, οὐδὲ κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθητε. 5 φρικτῶς καὶ ταχέως ἐπιστήσεται ὑμῖν, ὅτι κρίσις ἀπότομος ἐν τοῖς ὑπερέχουσι γίνεται..."
Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης.

Vasileios Varvelis

δείτε δε τον αριθμό των κοινοποιήσεων της συγκεκριμένης ανάρτησης πατώντας την ημερομηνία κάτωθι :
13 Ιουνίου 2014