Τόλης Νικηφόρου Ποιήματα

Άφυτος, 1

ανάμεσα σε δυο κόκκινες στέγες

το σιωπηλό πράσινο της συκιάς

διαλέγεται με τους κυματισμούς του γαλάζιου

ως τη θαμπή υπόνοια της μακρινής ακτής

ως το βάθος τ' ουρανού που ψηλαφούν οι υδρατμοί

ως τις αστραφτερές ζωντανές ανταύγειες

που βασιλεύουν κάτω απ' την επιφάνεια

λευκά πλεούμενα διασχίζουν το αόρατο φως

μαύρες σαϊτες διαγράφουν απροσδιόριστα σχήματα

πάνω από την επίκληση των δέντρων

πάνω από την πελεκημένη πέτρα

τρυφερή όπως το δέρμα και το άγγιγμα

στους λόφους αιωρούνται νότες

από τ' αρχαία έγχορδα της παραλίας

όπως φόρεμα πολύχρωμο που θροϊζει στο χόρτο

ένας ξένος μαθαίνει να συλλαβίζει τη γαλήνη

ένα παιδί απλώνει τα παιχνίδια του στο χώμα

οι απαντήσεις βρίσκονται όπως πάντα εδώ

και χαμογελούν με καλοσύνη

σε χιλιάδες μάταια ερωτήματα

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)

Tolis Nikiforou 

15 Σεπτεμβρίου 2014 στις 11:22 π.μ. · 

χειμωνιάτικος ήλιος, 2

όπως ψηλά οι γκρίζες στέγες των σπιτιών

φωτίζονται νοσταλγικά

από τον ήλιο του χειμώνα

ακόμα βουτηγμένες στη βροχή

όπως το μακρινό βουνό

υψώνεται και αιωρείται πάνω στη θάλασσα

σχεδόν αγγίζει την ακτή

μέσα στη διαφάνεια του πρωινού αέρα

όπως τα μάτια της γάτας

ανθίζουν με μικρές φωτιές τη νύχτα

έτσι και το χαμόγελό σου μπουμπουκιάζει

ανάμεσα στους τοίχους και την άσφαλτο

είσαι ένα φύλλο πράσινο

με φλέβες νοτισμένες από τη βραδινή δροσιά

μια κίνηση ανάλαφρη που ζωντανεύει τη χαρά

ένα γλυκό του κουταλιού

ένα νερό στον δίσκο της γιαγιάς

μεσα στην κάτασπρη αυλή της συνοικίας

(από τη συλλογή Το μαγικό χαλί, 30 ερωτικά ποιήματα, 1980)

Tolis Nikiforou

22 Σεπτεμβρίου · 

ένας άγγελος ήρθε χτες βράδυ στη ζωή μας

βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

μέσα σε πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστούς σκούφους

φορώντας τις μαγικές τους μπότες

βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

κάθε πρωί εισπλέουν στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς

οι άγγελοι που δεν γνωρίσαμε

σαν μπίλιες απ' τις τσέπες τους στο χώμα απλώνουν

όλα τ'αστέρια τ' ουρανού

μας δείχνουν τον θεό που δεν πιστέψαμε

σκορπίζουν στον αέρα θαύματα που δεν αξίζουμε

με μιαν ανάσα τους στηρίζουν την ετοιμόρροπη ζωή μας

από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998

Tolis Nikiforou

28 Σεπτεμβρίου · 

συνέπεια, 2

μέσα μου ζουν κα ανασαίνουν

δυο άγριοι διψασμένοι λύκοι

όσα ποτέ δεν έπραξα

κι όσα σε κρίσιμες στιγμές έπραξα λάθος

είναι στιγμές που ο πόνος γίνεται αφόρητος

καθώς ρουφάνε ανελέητα

το πιο καθάριο αίμα της καρδιάς μου

(από τη συλλογή Ελεύθερος σκοπευτής, 1982)

Tolis Nikiforou

2 Οκτωβρίου · 

μάθημα ζωγραφικής

άσε τα μάτια σου πλησίστια να βυθιστούν

στα έκθαμβα μάτια των παιδιών

ανθισμένα στο λάμδα του ήλιου

και το ωμέγα των άστρων

ξαφνιασμένα

λίγο πριν αιφνιδιάσουν τον επίπεδο κόσμο

βουρκωμένα

στην πρώτη αφή της οδύνης

απ' τον ωκεανό που ανεξήγητα γνωρίζουν

ήδη έμαθες όσα μπορείς να μάθεις

ό,τι κι αν σου επιφυλάσσει η διαδρομή

ήδη αναγνώρισες την αρχή

που είναι τέλος και γράφεται με θήτα

το μέγιστο εκείνο θήτα

και τα μικρά έψιλον και όμικρον 

που σε ορίζουν

άολωσε τώρα φωτεινά στον κόσμο

τα χρώματα της μυστικής πηγής

τον ένδον πίνακα

που άξιος κρίθηκες να ανακαλύψεις

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)

Tolis Nikiforou

6 Οκτωβρίου · 

παντού το άγγιγμά σου

η συνεδρίαση που δεν τελειώνει

τα ρούχα ένας σωρός στην πολυθρόνα

οι τρύπιες κάλτσες μου

και το ξεθωριασμένο νυχτικό σου

παντού η ανάσα σου

παντού το άγγιγμά σου 

οι εφημερίδες σκορπισμενες στη φλοκάτη

εκείνη η στοίβα τα βιβλία στο κομοδίνο

όλο χυμούς κι αγκάθια το φυτό μας

που βρίσκει τόπο και θεριεύει

μες στη μικρή του γλάστρα

παντού η ανάσα

παντού το άγγιγμά σου

οι άσπρες τρίχες που πληθαίνουν

ένα παλιό σου ποίημα μες στα χειρόγραφά μου

η σάρκα μου που αναστατώνεται

μετά από δεκαπέντε χρόνια

παντού η ανάσα αου

παντού το άγγιγμά σου

ένα σπουργίτι απ' το χαμόγελό σου

(από τη συλλογή Το μαγικό χαλί, 1980)

Tolis Nikiforou

13 Οκτωβρίου · 

ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

να ' μασταν, λέει, τραγούδι σε παλιό γραμμόφωνο

δέντρο σε καλοκαιρινό ψιλόβροχο

ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

ή μήπως να 'μασταν εκεί ψηλά

τα κεραμίδια πλάι στην καπνοδόχο

την ώρα που όρθιος ξαποσταίνει ο πελαργός

κι ύστερα, λέει, να φύτρωναν κόκκινα

κατακόκκινα φτερά στους ώμους μας

στα μάτια μας ένας κιτρινισμένος χάρτης για τον ουρανό

να ταξιδέψουμε πέρα απ'΄τον πόνο και τον θάνατο

να 'μασταν, λέει, με κόκκινα φτερά

ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

(από την ομώνυμη συλλογή, 2002)

Tolis Nikiforou

21 Οκτωβρίου στις 12:25 μ.μ. · 

απαρηγόρητος

πώς και γιατί δεν ξέρω

αυτή η λέξη μου ταιριάζει

ίσως να είναι σαν το χνώτο μου

από παλιά στο τζάμι

σαν τα ρυάκια της βροχής

στο χώμα της Πλατείας Δικαστηρίων

ίσως να είναι σαν τον γόο του Βαρδάρη

στα καλντερίμια της γενέθλιας πόλης

ή σαν τα γράμματα που αναβοσβήνουν μακριά

στις φωτεινές επιγραφές

και σαν το άγνωστο εκείνο

που κάποτε με έσπειρε και χάθηκε

πώς και γιατί δεν ξέρω

αυτή η λέξη μου ταιριάζει

σε ξένο τόπο και σε ξένους δρόμους

μόνο

(από τη συλλογή Ένα λιβάδι μεσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)

Tolis Nikiforou

27 Οκτωβρίου στις 7:28 μ.μ. · 

το χάραμα δεν έχει μνήμη

το χάραμα δεν έχει τραύματα και ουλές

δεν έχει μνήμη

δεν έλαμψε ποτέ

πάνω από δάκρυα και χαμό

δεν φώτισε εκτελέσεις

γι' αυτό σαν από θαύμα αστράφτει

και πάλι στην αιώνια εφηβεία του

λέει, καλημέρα σας παιδιά

αγγίζει εδώ κι εκεί τα δέντρα

πιάνει κουβέντα με το αδέσποτο σκυλί

το χάραμα δεν έχει μνήμη

έχει μονάχα ένα βαθύ γαλάζιο φως

και το απλώνει χωρίς δισταγμό

πάνω στον κόσμο

(από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)

Tolis Nikiforou

3 Νοεμβρίου 2014 στις 11:57 π.μ.

κάτι σαν

ανάμεσα στις λέξεις

όταν ανοίγει ένας φεγγίτης

ή μυστική καταπακτή

κάτι ολοφάνερο και μαγικό

σαν άγριο θηλυκό

σαν οπτασία

κραυγή των γλάρων

μέσα στην ομίχλη

κάτι σαν άρωμα

κάτι σαν άγγιγμα

κάτι σαν αίσθηση

πέρα από τις αισθήσεις

κάτι σαν φως

ανάμεσα στις λέξεις

κάτι σαν φως

(από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)

Tolis Nikiforou

10 Νοεμβρίου στις 12:30 μ.μ. · 

Παρουσίαση του βιβλίου «Το Τέλος των Εραστών» της Σοφίας Μαλτέζου

Η «ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ» σας προσκαλεί το Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014 και ώρα 19:00 στην αίθουσα του συλλόγου (Λ.Αθηνών-Σουνίου 55, Κεντρική πλατεία Κερατέας) για την παρουσίαση του βιβλίου «Το Τέλος των Εραστών» της συντοπίτισσας μας Σοφίας Μαλτέζου.

Η παρουσίαση θα γίνει από τον δημοσιογράφο-συγγραφέα Βίκτωρ Νέτα, την συγγραφέα Ελένη Γκίκα αλλά και από την ίδια την συγγραφέα.
Αποσπάσματα θα διαβάσουν μέλη της Πειραματικής Σκηνής «Θέσπις».

Η Σοφία Μαλτέζου είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας με πλούσιο έργο και προσφορά στη Λαυρεωτική, με συμμετοχή σε πολλές εκδηλώσεις/ομιλίες στη «ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ» αλλά και με πλήθος πρωτοβουλιών σε τοπικά θέματα. Το νέο της βιβλίο «Το Τέλος των Εραστών» είναι ένα πάντρεμα μυθιστορήματος, επιστημονικής φαντασίας και «παραμυθιού χωρίς όνομα». Στο βιβλίο αυτό συμβαίνουν πολλά, άλλα τραγικά κι άλλα διασκεδαστικά, όλα όμως συναρπαστικά και μας αφορούν.


Η είσοδος είναι ελεύθερη

https://www.facebook.com/events/1496901587254659/?ref_dashboard_filter=upcoming

Το τέλος των εραστών
συγγραφέας : Μαλτέζου Σοφία
Μυθιστόρημα
1η έκδοση 2014
ISBN: 978-960-576-138-7
σειρά: Ελληνική πεζογραφία
σελ. 192 

Περιγραφή

Τι συμβαίνει σε μια πολιτεία όταν, την παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου, τρία εκατομμύρια κάτοικοι διαπιστώνουν πως έχουν καταστεί "ανίκανοι"; Πόσο άντρες ήσαν πριν από το χτύπημα; Τι είναι, επιτέλους, "έρωτας"; Μπορεί ένας λαός "ανικάνων" να πάρει την τύχη του στα χέρια του; Πώς μια προεκλογική περίοδος μεταμορφώνεται σε γιορτή της Δημοκρατίας; Είναι δυνατόν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι να διαμορφώνουν το κυβερνητικό πρόγραμμα σε ένα εκλογικό ντιμπέιτ, όπου παίρνουν μέρος εκπρόσωποι όλων των κοινωνικών τάξεων; Σε αυτά και άλλα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το μυθιστόρημα της Σοφίας Μαλτέζου, ένα σύγχρονο Παραμύθι χωρίς όνομα, όπου όλα μπορούν να συμβούν...
http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=1771

Σοφία Μαλτέζου 

Σοφία Μαλτέζου
Βιβλία / Βιογραφικό /

Η Σοφία Μαλτέζου γεννήθηκε κάτω από την Ακρόπολη, αλλά τα τελευταία είκοσι οχτώ χρόνια ζει στην Κερατέα. Φοίτησε στο Πάντειο και στο πανεπιστήμιο Σερ Τζορτζ Ουίλιαμς του Μόντρεαλ. Συμπλήρωσε τις σπουδές της με δικαστικό και ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Ελεύθερος Κήρυκας, Βήμα, Ακρόπολις, Βραδυνή, Μεσημβρινή. Πτυχίο στην κοινωνική έρευνα απέκτησε με τη δουλειά της στα περιοδικά Πρώτο, Γυναίκα, Επίκαιρα, Πάνθεον, Ρομάντσο, Μόδα και Σύγχρονη Ζωή καθώς και στον Ρ/Σ 9,84. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ με ανάμειξη στα κοινά της Ένωσης (Πειθαρχικό Συμβούλιο, Μορφωτικό Ίδρυμα, εκπρόσωπος συνταξιούχων δημοσιογράφων). Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Έχει γράψει εφτά βιβλία με κύριο θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις και εργαλείο το σύνθημα που πρώτη έριξε στο "Μπλοκάκι της Μελίντας" των Επικαίρων: ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Το αλφαβητάρι των πουλιών» της Πόλυς Χατζημανωλάκη

Παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής «Το αλφαβητάρι των πουλιών» της Πόλυς Χατζημανωλάκη που θα πραγματοποιηθεί σήμερα  Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου, στις 8.30 το βράδυ, στο Καλλιτεχνικό Στέκι, Μπενάκη 5 ( Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας).
Θα μιλήσουν η ποιήτρια Ελένη Κοφτερού και η φιλόλογος Δήμητρα Τζανετάκη. Θα συνοδεύσουν οι μουσικοί: Πέτρος Κατσούλης (πιάνο), Αιμίλιος Κούμανης (μαντολίνο) και Ελένη Κατσούλη (ακορντεόν, φωνή).


Διαβάστε δημοσιεύσεις μου - εκτός της παρούσας που θα εμφανίζεται πρώτη-  που αλίευσα από την συγγραφέα Πόλυ Χατζημανωλάκη (εάν κι έχω κι άλλα προς δημοσίευση αποθηκευμένα στο πρόχειρο των ιστολογίων μου ...) :

στο Λογοτεχνικά Αναλόγια : http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr

στο Τέχνες και Γράμματα : http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/

Πόλυ Χατζημανωλάκη, «Το αλφαβητάρι των πουλιών», εκδ. Εύμαρος 2014

ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΚΡΗ ΣΤΑ ΜΟΥΡΑΓΙΑ

Περπατώντας απέναντι από το σπίτι

τον ερειπωμένο τοίχο

ό,τι απέμεινε από την κατεδάφιση

δίπλα στην κατοικία του Διονυσίου Σολωμού

και πριν φωτογραφίσω, άλλη μια φορά, το νεκρικό πορτρέτο

του ποιητή

αντίγραφο αντιγράφου

οι συνήθειες της εποχής

τα έχω, βλέπετε, όλα ξαναδεί

το γραφείο, το οικόσημο, το γενεαλογικό του δέντρο

ο καθρέφτης

όπου εκείνη επήγαινε όταν ήταν μοναχή

και έκλαιγε και γέλαε

και έλεγε πως ήτον η ομορφότερη ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες

στα Επτάνησα

ο νους της επυρώθηκε

μιλώντας για τα κακά των άλλων γυναικών

πυρώνει ο νους

ψηλώνει

σκεφτόμουν και την άλλη

με τα ρουθούνια της γεμάτα νερό

και το μποστάνι, το προικιό της απέναντι

και είδα από τα χαλάσματα ένα παλικαράκι

Μαργαρίτης Φορτουνέλος

μικρό πορτοκαλάκι

χρυσό

σούρουπο ήταν

να θέλει να μάθει την είσοδο για το Μουσείο Σολωμού

παραπλεύρως

Αρσενίου και Μακρή

αλλά δεν είναι ανοιχτά τέτοια ώρα

φοιτητής του Ιονίου Πανεπιστημίου

πρωτοετής

μόλις εγκαταστάθηκε

πουλάκι ξένο

και αύριο λέει αρχίζουν τα μαθήματα.

*

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

Αγαπητέ μου Αντρέι Ταρκόφσκι

σε ευχαριστώ που φώτισες με μια μεγάλη πυρκαγιά

τη μακρινή τη θέα των παιδικών μου χρόνων

ένα κουταλάκι μέλι – τη γλύκα του

ένα κοτσύφι που χοροπηδά στο πίσω μέρος της αυλής

το αριθμητήριο στις αίθουσες που μυρίζουν κιμωλία

και έτσι μπορώ κι εγώ και πιάνω με τα χέρια το φεγγάρι

στο πηγάδι

όταν κατεβαίνει.

Ναι, τώρα που μεγαλώνω και ξεχνώ όλο και λιγότερο

ξέρω πως την παιδική μου ηλικία

ποτέ δεν την αποχωρίστηκα

μαζί την κουβαλούσα πάντα

σαν ένα ασημένο παγόνι

αποχρωματισμένο με σοφία

κρυμμένο κάτω από κρεβάτι μου.

*

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΟΤΑΝ ΓΕΡΝΑ

Αχ κοτσυφάκι μου, μαυροπούλι μου

πώς ξετρυπώνεις τις μικρές τις πράσινες γωνιές

στη τσιμεντούπολη

να μου θυμίζεις πάντα αθώες καρδιές που πιάνονται

και έναν γέρο έρωτα που κρύβεται πίσω από το λόφο

του Στρέφη

δεν βλέπει καλά

σέρνει τα πόδια του

με τα φτερά του γκρίζα πια

και μια γενειάδα ψαρή

να σκύβει πονηρά

να στήνει τα βρόχια του…

`

*

ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Θα αποστηθίσω

τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά

και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων

θα χαράξω

ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται

με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω

τι λένε τα πουλάκια;

ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ

ταπεινά

έξω στους δρόμους

εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα

να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος

`

*

O WILD WEST WIND… (*)

Ω Ζέφυρε σκληρότατε

Άγριε Δυτικέ άνεμε

Που γυρνάς

Κοίτα να με ξεχάσεις

Θα ήθελα να ήμουν φύλλο νεκρό

Όμοιο με φάντασμα

Να στροβιλίζομαι

Στα πόδια των αγαλμάτων

Μικρή μαύρη μούχλα που ανεβαίνει

Μέχρι το φρύδι το σηκωμένο του Στρατηγού

Που έχει πια πεθάνει

Να δραπετεύω

Τις πολεμικές τις σάλπιγγες

Να μην ακούω

Την διαρκή επανάληψη

Τον εφιάλτη

Μόνο το μισοδαγκωμένο μήλο

–πέντε δόντια από παιδάκι–

Σκουντουφλώντας στο σκοτάδι να βρίσκω…

(*) Από την Ωδή στο Δυτικό Άνεμο του Percy Bysshe Shelley

`

*

ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ

Τα μαλακά του χέρια με κρατούσαν σε απόσταση

όταν έπεφτα πάνω του για αγκαλιά•

είχε ζάχαρο, βλέπετε, και η γλύκα απαγορευόταν.

Τον κοίταζα εκστατική να κάνει ενέσεις ινσουλίνης.

Μετά φορούσαμε οι δυο μας ψάθινα καπέλα και

βαδίζαμε στην επικράτειά του.

Εγώ ο στρατός σου, παππού,

με την τσάπα στον ώμο

σε κατάσταση χάριτος

στου περιβολιού την απέραντη χώρα

με τις μανταρινιές και τα πορτοκαλένια δέντρα

να ορίσουμε τους δρόμους του νερού.

Υγρασία που φτάνει ως τις μέρες μας

ξέρω τι σου λέω

καθώς μετακινώ το χώμα να διαβεί το ρυάκι

μικρές τεχνητές λίμνες, παππού.

Ολοστρόγγυλες

σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας

θα αναληφθεί το αρχαίο περιβόλι.

Είναι τώρα σε άλλο χρόνο

ο χώρος δεν υπάρχει

άγνωστα ακίνητα ανάσκαψαν τα ίχνη της πορείας μας

σπιτάκια ξένα

στριμώχνονται, φυτρώνουν, οι ρίζες τους ξεθεμελιώνουν

το χτήμα.

Εγώ έχω καταταγεί από τότε, ξέρεις

συνεχίζω να ποτίζω

δεν έφυγα ποτέ.

`

*

ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΑΣΜΑ

Πώς και μαλάκωσε η ψυχή σου Άγγελε

και έγινε έτσι διάφανη

πετάς.

Να ξεφύγω κι εγώ από την ακαμψία που με βαραίνει

να βγω, να βγω

σαν αρχαία χελώνα από το καβούκι μου

να ακούω τους ψιθύρους των περαστικών

τη γυναίκα που μιλά μόνη της να καταλαβαίνω

και εκείνον που κάθεται με σφιγμένα χείλη στο μετρό

δίπλα μου

με το κεφάλι ακουμπισμένο στο τζάμι και μετρά

τον άλλον που ξέχασε ποιος είναι και χάθηκε

να του θυμίζω το όνομά του

να ακούω τα δικά μου επίσης

αυτά που δεν θέλω να πω

να ακολουθώ από πίσω τον εαυτό μου

χωρίς να με βλέπει

σαν την ταινία του Βέντερς

να έχω φτερά του έρωτα

κι εγώ

να πετώ στους ουρανούς της Πόστνταμερ Πλατζ

τους ουρανοξύστες

να γυροφέρνω με το άρμα

στην πύλη του Βραδεμβούργου.

Πάλι υποθέσεις θα κάνω μπροστά στον καθρέφτη

για το πως οι Άγγελοι είναι ψυχές ανθρώπων που μαλάκωσαν

περπατώντας μέχρις εξαντλήσεως σε κακοτράχαλους δρόμους

μέχρι να λιώσει η σκληράδα η μέσα

να επέλθει το Αγγέλιασμα.

`

*************************************************

Πόλυ Χατζημανωλάκη 

Πόλυ Χατζημανωλάκη

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκε στην Κάλυμνο το 1958. Σπούδασε Φυσική στην Αθήνα, έκανε διδακτορικό στη Στατιστική Φυσική στις Βρυξέλλες, κοντά στον Νομπελίστα Ilya Prigogine, και εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin. Ήταν μέλος του γραφείου Εκπαιδευτικής Έρευνας των Εκπ. Γείτονα και ασχολήθηκε με προγράμματα Βιωματικής Μάθησης και φιλαναγνωσίας. Έχει δημιουργήσει τα ιστολόγια «Πινακίδες από Κερί» (αναγνωστικές ανταλλαγές) (http://waxtablets.blogspot.com) και «Στην τρύπα του λαγού» (ασφαλές ίντερνετ) (http://stintrypatoulagou.blogspot.com) και flaneries (http://polyhatj.wordpress.com) όπου πλασιώνει με φωτογραφίες της με πρωτότυπα κείμενα.
Έχει γράψει δύο μυθιστορήματα: «Οι μέλισσες του Κάλβου τριγυρίζουν στα λιβάδια του Λινκολνσάιρ» (Ταξιδευτής 2008) και «Τα αινίγματα του Ν’ γκόρο»( Ροές 2010) και τρία θεατρικά έργα. Στο καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα ο Κ. Π. Καβάφης σκηνοθετεί την οριστική μορφή του (Cabaret Voltaire, 2011 Μαίη Σεβαστοπούλου), Η Αλίκη μπροστά στον καθρέφτη της(Cabaret Voltaire, 2012 Μαίη Σεβαστοπούλου), Ανδρέας Κάλβος ο καθηγητής(Έπαινος στο διαγωνισμό Αντίποδες του πανεπιστημίου της Μελβούρνης)
Διατηρεί μια δεκαπενθήμερη συνεργασία με την εφημερίδα Αυγή γράφοντας τη στήλη Ημερολόγια Αναγνώσεων.
«Το αλφαβητάρι των πουλιών» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή

`

Πηγές :

http://www.poiein.gr/archives/27049

http://www.tharrosnews.gr

Πόλυ Χατζημανωλάκη, ΠΟΙΗΤΙΚΗ

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Υπαρχουνε ποιήματα που δεν τα διακρίνεις

σαν περνάς

Ανεπιθύμητες συναντήσεις

Κάποιος σκύβει εμπιστευτικά

Να σου πει κάτι που ξέρεις

Απο καιρό

Πώς να τον αγαπήσεις;

Δεν μπορείς

Άλλοι πάλι

Γυαλιζουν τις λέξεις τους

Να αστραφτουν στον ήλιο

Υποκύπτοντας στο συρμό

Μιας λάμψης επίκτητης

Εμένα με θαμπώνει

Κλείνω τα μάτια ασυναίσθητα

Να σώσω το φως εντός

Μ αρέσουν εκείνα

Που τρέχουν χωρίς κράνος

Με μια μηχανή

Στριβω μαζί τους σε στροφές απότομες

Ημερολόγια μοτοσυκλέτας

Εικόνες ταξιδιού απ την ψυχή του ποιητή

Εδώ κάνω το σταυρό μου

Μ αρέσουν και κάποια Χαϊκού

Μικρές μαχαιριές

Αιφνιδιάζουν

Σαν ηχοι καμπάνας

Που διαρκούν

Που διαρκούν...

Είναι και κάποια αλλα χαμηλόφωνα

Διάβασα ενα σήμερα και ζηλεψα

Που λες αυτό ηταν

Αυτό ήθελα

Να ο χάρτης που θα διαβεί να έλθει

Ο λογος μου

Ο ρυθμός μου που τον έχασα

Αυτή η λεπτή κλωστουλα απο αίμα

Που αφήνει ίχνος στο χαρτί

Όταν όλα τα αλλα που συμβαίνουν

Περνούν και σβηνονται

Αυτό θα ήθελα να είχα γράψει

Ταπεινά παραμεριζω

Να περάσεις Ποιητή...

Πόλυ Χατζημανωλακη

Νοέμβριος 2014

Poly Hatjimanolaki 

13/11/2014 

" ΠΟΙΗΣΗ και ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΓΑΠΗ " τιμώμενη ποιήτρια Ελένη Μαυρογόνατου

Το ΜΟΥΣΙΚΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ με οικοδεσπότες

* τον ηθοποιό και τραγουδιστή

ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΑΜΑΡΤΖΗ

* την εκπαιδευτικό ,ποιήτρια και στιχουργό

ΜΑΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ

ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΓΑΠΗΣ όλους τους φίλους της Ποίησης και της Ελληνικής Μουσικής αλλά και όλων των Τεχνών σε μια σειρά εκδηλώσεων για όλο το έτος εκ παραλλήλου με τους «100 Χιλιάδες Ποιητές για την Αλλαγή στον Πλανήτη ».

Σας καλούμε στην ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣ ΜΑς να απαγγείλετε στίχους σας με έμφαση στο θέμα της ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ=SUSTAINABILITY και της ΑΓΑΠΗΣ : LOVE PEOPLE & LOVE THE EARTH

αλλά και με ό,τι άλλο η ψυχή σας αγωνιά να καταθέσει.


ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΜΑΣ :

" ΠΟΙΗΣΗ και ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΓΑΠΗ "

..επειδή αγαπάμε τους ανθρώπους και αγωνιούμε για τα παιδιά και το μέλλον τους στον πλανήτη μας... !


Στο πρώτο μέρος συνεργάτης μας συμπαρουσιάστρια του θέματός μας η :

Τιμώμενη καλεσμένη ποιήτρια

ჱܓ ΕΛΕΝΗ ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΥ

ανυπομονουμε να τα ακουσουμε στην ομορφη μας βραδια..

Ποιήματά της θα απαγγείλουν οι :

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΤΣΟΛΙΑ

ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ

ΜΑΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ

και

σε φιλική συμμετοχή θα τραγουδήσουν

η ΕΥΔΟΚΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ

ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

κι ο ΠΑΝΟΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ


ΤΑ 15 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ μεταξύ των ποιημάτων

ερμηνεύει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΜΑΡΤΖΗΣ

με συνοδεία στο πιάνο απο την εξαιρετικη

ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΙΜΠΑΣΑΚΗ

* Συντονιζει κι απαγγέλει η ΜΑΙΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ

Η πλούσια μουσικοποιητική μας βραδιά

θα παρουσιαστεί στον όμορφο χώρο του Cafe - Πολυχώρος " Αίτιον "
Τζιραίων 8-10 ,πλησιέστατα στο σταθμό ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ του μετρό ,

την Τετάρτη 19 ΝΟΕΜΒΡΗ ,με ώρα προσέλευσης στις 7.00 μμ.

Στο δεύτερο μέρος καλούμε όσους φίλους θέλουν να απαγγείλουν ποίηματά τους ( ή να τα απαγγείλουμε εμείς αντ 'αυτών ) μεταξύ των τραγουδιιών.

Για τη συμμετοχή σας στην εκδήλωση οι ποιητές παρακαλούμε να αποστείλετε το ποίημα σας

στο inbox μηνυμάτωνhttps://www.facebook.com/mary.grammatikaki1?fref=ufi


Τιμή για πρώτο ποτήρι κρασί ή μπύρα ή ρακί ή ούζο επτά ευρώ

ή για καφε εξι ευρω!

https://www.facebook.com/events/1581002262122402/?ref=22&pnref=story

ΠΕΡΑΣΕ Η ΖΩΗ ;;; ΨΕΜΑΤΑ… της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΠΕΡΑΣΕ Η ΖΩΗ ;;; ΨΕΜΑΤΑ… της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Καμιά φορά σκέπτομαι, ότι όλα αυτά τα προικισμένα μυαλά, μέσα από τη σοφή τους πείρα, έγραψαν όλης της ζήσης τη φιλοσοφία!
‘’Ντράπηκα πολύ’’ έγραψε ο Μπρεχτ ‘’όταν συνειδητοποίησα εκεί στα βαθειά μου γηρατειά, ότι δεν είχα κάνει αυτό, που η ουσία της ζωής, μου όριζε να κάνω’’

Και κείνος εκαρτέραγε κι η μαγική ‘’στιγμή’’ περνούσε!
Μια ζωή φυλακισμένη στο περιθώριο της προσμονής.
Μια ζωή ξεζουμισμένη από αναβολή σε αναβολή. Περιμένοντας το αύριο να σου χτυπήσει θριαμβευτικά το παράθυρο της προσδοκίας, το σήμερα, σου έκλεισε σαρκαστικά το μάτι από την πόρτα.

Αχ, μια ζωή στης απελπισίας σου τη στέρηση και κοιτάζοντας στον καθρέφτη μια σαρακοστιανή πρωϊα, βλέπεις κάτασπρα τα μαύρα σου μαλλιά!
Μωρέ τι έκανα ο άμυαλος, αναρωτιέσαι, καθώς οι κόχες της μιζέριας σε κοιτούν ειρωνικά:

Τι να σου κάνω ανόητε! Παρά πίστεψες στην απατηλή υπόσχεση του αύριο, χάνοντας του σήμερα την ευλογημένη δωρεά!
Και τότε, με μια απορημένη απόγνωση, γυρίζεις πίσω σου να δεις, τι απέγινε εκείνη η φλόγα της ζωής, μα αλίμονο…
‘’Κεριά σβηστά, λειωμένα’’ στη στερνή σου γνώση που ήρθε πολύ αργά.
‘’Nά ταν τα νιάτα δυο φορές’’ σ΄ακούω απ΄το μπαλκόνι σου να τραγουδάς!
Και τρεις φορές να ήταν, πάλι το μεράκι θα θυσίαζες, για να το γευτούνε αύριο τα παιδιά!
Εν τάξει, δε λέω, τα παιδιά είναι παιδιά, μα όλα πια για κείνα; Τίποτα για σένα;

Βγάλε τα κουρέλια από το βλέμμα,
Γδύσε απ΄τα χείλη σου την Αυτολύπηση,
στα ναρκωμένα Όνειρα, δώσε γερή τσιμπιά, για να κάνεις τα παιδιά σου υπερήφανα και τόσο ευτυχισμένα!

Για σκέψου λίγο.. αν κι αυτά ακολουθήσουν της δικής σου στέρησης τα χνάρια, τότε… ποιος θα απολαύσει τη ζωή του τελικά;
ΚΑΝΕΝΑΣ.
Μα δεν ακούς τον ποιητή, με πόση θλίψη σου φωνάζει…

Τι κρίμα! ‘’Πέρασε ολόκληρο ποτάμι από τα χέρια σου και συ δεν ήπιες, ούτε μια γουλιά νερό’’

Αναστήσου! Σήκωσε με κέφι και ζωντάνια το Δικαίωμα ψηλά και δώσε το φιλί της Ανάσας στο δικό σου μερτικό! Όχι πια σαν θεατής απ΄τον εξώστη της ζωής, αλλά ως Πρωταγωνιστής στη σκηνή που σου ανήκει.
Πίστεψέ το τώρα! Το οφείλεις εσύ Γεννήτορα, στον δικό σου Εαυτό!
Τρέχα, πριν προλάβουν οι καμπάνες με οδύνη να ηχήσουν.

Δώδεκα! Πόσο άσοφα πλήγωσα τα νιάτα!
Δώδεκα! Πώς ‘’θάφτηκε’’ στα χέρια μου η ζωή!

Μάριον Μίντση

6 Μαρτίου 2013 

Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

Όταν έκλαψε ο Νίτσε
Μυθιστόρημα
Irvin D. Yalom
μετάφραση:

Ευαγγελία Ανδριτσάνου,

Γιάννης Ζέρβας
Άγρα, 2011
455 σελ.
ISBN 978-960-325-360-0,
Αμερικανική πεζογραφία -

 Μυθιστόρημα [DDC: 813] 

Όταν έκλαψε ο Νίτσε
Μυθιστόρημα
Irvin D. Yalom

Commonwealth Gold Medal for Best Fiction [Commonwealth Club of San Fransisco] [1993]

Μέσα από μια σειρά μυστικές συμφωνίες, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπρόιερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης, συναντιούνται στη Βιέννη του 19ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Σ' αυτή την περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης δύο μοναδικών ανθρώπων εμπλέκονται ένας νεαρός ειδικευόμενος γιατρός ονόματι Ζίγκμουντ Φρόυντ, μια θυελλώδης γυναίκα-ίνδαλμα ποιητών και ψυχιάτρων, η Λου Σαλομέ, και μια σαγηνευτική ασθενής, η Άννα Ο., που στοιχειώνει την ψυχή του γιατρού της.

Ο διάσημος ψυχίατρος Irvin D. Yalom επινοεί στο μυθιστόρημα αυτό τη συνάντηση δύο ιστορικών προσώπων στη μητρόπολη των διανοητικών ζυμώσεων του 19ου αιώνα, τη Βιέννη, δίνοντας μια ερμηνευτική εκδοχή της γέννησης της ψυχοθεραπείας και της σχέσης της με την υπαρξιακή φιλοσοφία. Η ψυχοθεραπευτική περιπέτεια που ξετυλίγεται κόβει την ανάσα καθώς αποκαλύπτει βήμα βήμα την ιαματική δύναμη της αληθινής σχέσης.

"Η νέα επετειακή έκδοση, με την ευκαιρία των δέκα χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου στην Ελλάδα, περιέχει ένα επίμετρο με δύο επιστολές που βρέθηκαν πρόσφατα και ένα σχόλιο του Ίρβιν Γιάλομ όπου αποδεικνύεται ότι η φανταστική συνάντηση Νίτσε, Μπρόιερ και Φρόυντ θα μπορούσε όντως να έχει λάβει χώρα και όπου η πραγματικότητα έρχεται να επιβεβαιώσει τη μυθοπλασία."

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Tίνα Μανδηλαρά, "Όταν έκλαψε ο Νίτσε" Reload, "Πρώτο Θέμα", 22.10.2011Σοφία Νικολαΐδου, Όταν έκλαψε ο Νίτσε, "Τα Νέα"/ "Βιβλιοδρόμιο", 27.8.2011Δέσποινα Τριβόλη, Τα αληθινά δάκρυα του Νίτσε, "Lifo", τχ. 253, 16.6.2011Σοφία Νικολαΐδου, Όταν ο Σίγκμουντ έγινε... Σέρλοκ Χολμς, "Τα Νέα"/ "Βιβλιοδρόμιο", 2.4.2010

“Γιόζεφ, προσπάθησε να καθαρίσεις το μυαλό σου. Φαντάσου το ακόλουθο διανοητικό πείραμα!

Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές;"

"Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο; Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ότι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου, θα επιστρέφει σε'σενα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία;

-ακόμα κι αυτός ο άνεμος και τα δέντρα κι αυτά τα γλυστερά βράχια,ακόμα και το νεκροταφείο κι ο τρόμος, ακόμα κι αυτή η γλυκιά στιγμή κι εσύ κι εγώ, πιασμένοι απ’ το μπράτσο, μουρμουρίζοντας αυτά τα λόγια;”
Καθώς ο Μπρόιερ έμεινε σιωπηλός, ο Νίτσε συνέχισε:
“Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν’αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ κι εγώ, απλοί κόκκοι στη διαδικασία”.

Ο Μπρόιερ έκανε μια προσπάθεια να τον καταλάβει. “Αυτή η -η- η φαντασίωση, πώς-;”
“Είναι κάτι παραπάνω από φαντασίωση” επέμεινε ο Νίτσε, “είναι κάτι παραπάνω από ένα νοητικό πείραμα.
Άκου μόνο τα λόγια μου! Άσε απ’ έξω όλα τ’ άλλα!
Σκέψου την αιωνιότητα.
Δες πίσω σου -φαντάσου- να κοιτάζεις ατέλειωτα πίσω στο παρελθόν.
Ο χρόνος εξαπλώνεται προς τα πίσω για όλη την αιωνιότητα.
Και, αν ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω, οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί δεν έχει ήδη συμβεί; Οτιδήποτε γίνεται τώρα δεν θα έχει γίνει έτσι παλιά; Οτιδήποτε περπατάει εδώ δεν έχει περπατήσει το ίδιο μονοπάτι στο παρελθόν;

"Προτείνεις ότι κάθε πράξη που κάνω, κάθε πόνος που νιώθω, θα βιώνεται συνεχώς στην αιωνιότητα;"

"Ναι, η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις αιώνια. Και ισχύει το ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που απέφυγες. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται αιώνια. Τη σιχαίνεσαι αυτή την ιδέα; Ή σ' αρέσει ;"

"Τη σιχαίνομαι"

"Τότε ζήσε με τέτοιο τρόπο που να σου αρέσει η ιδέα..!! 

Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν'αντέχει το θάνατο ή να "συμβιβάζεται" μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"

"Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!" Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ.

Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.

“Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς; Σε παρακαλώ, Φρήντριχ, δεν το αντέχω, σ’ το  'χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;”

“Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιό από τα δυο να απαντήσω;”

“Σήμερα, πες μου για το : να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή”

“Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του!

"Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή…"

"Και τι σημαίνει αυτό;" ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.

"Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;"

"Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση. Φρήντριχ!"

"Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους" αντέκρουσε ο Νίτσε.

"Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;"

"Για ν'αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!"

"Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης ο Νίτσε παρέμενε προσηλωμένος: έγνεφε επιδοκιμαστικά με το κεφάλι σε κάθε ερώτηση. Τον Μπρόιερ δεν τον παραξένευε αυτό. Δεν είχε ποτέ συναντήσει ασθενή που να μην απολάμβανε κρυφά την εξέταση της ζωής του στο μικροσκόπιο. Κι όσο μεγαλύτερη η μεγέθυνση τόσο χαιρόταν ο ασθενής. Η χαρά να σε παρατηρούν ήταν τόσο μεγάλη που ο Μπρόιερ πίστευε ότι ο αληθινός πόνος των γηρατειών, του πένθους, του να ζεις αφού οι φίλοι σου έχουν πεθάνει , ήταν η απουσία εξονυχιστικής παρατήρησης- η φρίκη του να ζεις μια ζωή που δεν την παρατηρεί κανείς"

Yalom Irvin D., 1931

O Irvin D. Yalom (1931) είναι επίτιμος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Μαθητής και συνεργάτης του Rollo May, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους, εν ζωή, εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής στην ψυχιατρική και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειρίδιου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας ("Existential Psychotherapy"). Το πρώτο του βιβλίο, "Theory and Practice of Group Psychotherapy", έχει μεταφραστεί σε 14 γλώσσες και αποτελεί βασικό διδακτικό εγχειρίδιο σε πολλές σχολές ψυχιατρικής και ψυχοθεραπείας. Ο Yalom έχει γράψει πολλά ακόμη επιστημονικά βιβλία και άρθρα. Το λογοτεχνικό του έργο αρχίζει όψιμα και περιλαμβάνει δύο συλλογές διηγημάτων ("Love's Executioner" και "Momma and the Meaning of Life") και τρία μυθιστορήματα ("When Nietzsche Wept", "Lying on the Couch" και "The Schopenhauer Cure"), που όλα έχουν γίνει μπεστ-σέλλερ σε πολλές χώρες. Όλα του τα λογοτεχνικά βιβλία αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας και ο ίδιος τα θεωρεί προέκταση του διδακτικού του έργου, το οποίο, όπως λέει, βρίθει ούτως ή άλλως ιστοριών και διηγήσεων. Στις Εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν τα βιβλία του: "Όταν έκλαψε ο Νίτσε", "Στο ντιβάνι" και "Η θεραπεία του Σοπενάουερ" (μυθιστορήματα)· "Ο δήμιος του έρωτα" και "Η μάνα και το νόημα της ζωής" (διηγήματα)· "Θρησκεία και ψυχιατρική", "Το δώρο της ψυχοθεραπείας", "Στον κήπο του Επίκουρου - Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου", "Θεωρία και πράξη της ομαδικής ψυχοθεραπείας και Ενδονοσοκομειακή ομαδική ψυχοθεραπεία" (δοκίμια και μελέτες)· "Κάθε μέρα λίγο πιο κοντά - Μια ψυχοθεραπεία ειπωμένη δυό φορές" (με την Ginny Elkin)· "Θα φωνάξω την αστυνομία" που συνέγραψε με τον R.L.Berger (αφήγημα), ενώ ετοιμάζεται το βιβλίο "Υπαρξιακή ψυχοθεραπεία".



Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2011) Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Άγρα
(2011) Το πρόβλημα Σπινόζα, Άγρα
(2009) Ενδονοσοκομειακή ομαδική ψυχοθεραπεία, Άγρα
(2008) Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου, Άγρα
(2007) Η μάνα και το νόημα της ζωής, Άγρα
(2005) Η θεραπεία του Σοπενάουερ, Άγρα
(2004) Το δώρο της ψυχοθεραπείας, Άγρα
(2003) Θρησκεία και ψυχιατρική, Άγρα
(2003) Ο δήμιος του έρωτα, Άγρα
(2002) Στο ντιβάνι, Άγρα
(2001) Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Άγρα

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2013) Οι κεραίες της εποχής μου ΙΙ, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2013) Οι κεραίες της εποχής μου ΙΙ, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2010) Κάθε μέρα λίγο πιο κοντά, Άγρα
(2008) Θα φωνάξω την αστυνομία, Άγρα
(2006) Θεωρία και πράξη της ομαδικής ψυχοθεραπείας, Άγρα

Λοιποί τίτλοι
(2011) Αλκοόλ, Ερευνητές [επιμέλεια]


Κριτικογραφία
Στον Κήπο του Επίκουρου [Irvin Yalom, Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου], "Lifo", τχ. 119, 10.7.2008
http://www.biblionet.gr