Πριν καιρό, ένα μουδιασμένο καλοκαίρι, ξεκινούσα με την κοπέλα μου για μια εκδρομή στη Χαλκιδική. Καθώς οδηγούσα, εκεί, σε μια στροφή του δρόμου, σε ένα παρεκκλήσι, είδα έναν παιδικό μου φίλο, να ακουμπάει με τον ώμο στον κορμό ενός κυπαρισσιού και να μου χαμογελά. Το χαμόγελό του ήταν αθώο, η ψυχή του γαληνεμένη, οι κινήσεις του ήρεμες, χαλαρές, η μορφή του αχνή, σαν να ξεθώριαζε. Όλη αυτή η εντύπωση ήρθε ως εμένα μα δεν έμεινε, γιατί ο Γ. δεν ήταν καθόλου αυτός που με πλησίασε με την αίσθησή του, αντίθετα ήταν ένας νευρικός, καβγατζής τύπος, διαρκώς επιθετικός, με αύρα μισοσκότεινη.
"Ποιος ήταν αυτός που χαιρέτισες?" Με ρώτησε η κοπέλα.
"Ένας παιδικός φίλος", απάντησα, "τον είδες κι εσύ?"
"Φυσικά τον είδα, μα τι ερώτηση είναι αυτή?"
"Δεν ξέρω, κάτι συμβαίνει".
Ακόμα πιο πίσω στο χρόνο είμαι νεαρός και φτιάχνω παρέα με τα πλουσιόπαιδα. Έχουμε στην παρέα Τζιπ και Μερτσέντες, πηγαίνουμε για σκι, συχνάζουμε στα καλύτερα ρεστοράν και τα πιο φημισμένα μπαρ, πίνουμε τα πιο ακριβά ποτά, ντυνόμαστε πάντα με ρούχα φίρμες κι έχουμε τις πιο λουστραρισμένες γκόμενες, είμαστε μια παρέα χλιδή και περνούμε τον καιρό μας στα γυμναστήρια και τα πιο φίνα ξενοδοχεία.
Είμαστε σφιγμένοι μέσα σε γραβάτες και κολλαριστά πουκάμισα, φορούμε παπούτσια όχι και τόσο βολικά που όμως αστράφτουν, κι είτε μας θαυμάζουν είτε μας φτύνουν, όμως για εμάς και το φτύσιμο ακόμα, μας φτάνει με εκείνη την εντύπωση πως το κάνουν για να μη μας ματιάσουν.
Όμως σε εμένα, αυτή η κατάσταση με τον καιρό περνά στην πλήρη αδιαφορία. Μια άλλη τάση αρχίζει μέσα μου να διαφαίνεται. Ένας τύπος - που είναι ο Γ. και δεν ανήκει στην παρέα – κερδίζει το ενδιαφέρον μου και με συγκινεί, αρχίζω να τον θαυμάζω, γίνεται για μένα κάτι σαν ίνδαλμα, σαν ξεσηκωμός, σαν επανάσταση.
Περιφρονεί τους πάντες και τα πάντα, γίνεται κάθε βράδυ σκνίπα στο μεθύσι στα πιο κακόφημα μπαρ, έχει χεσμένη τη γνώμη του κόσμου και μάλιστα το φωνάζει επιδεικτικά, κυκλοφορεί με τα πιο φρικιά γκόμενες, έχει μια αξιοθαύμαστη ελευθερία στην φυσιογνωμία του που με συναρπάζει, η ζωή του μπροστά στην βαρετή πλούσια ζωής μας μου μοιάζει σαν μια έκρηξη των αισθήσεων.
Το αποτέλεσμα είναι να ξεκόψω αργά απ’ την λουστραρισμένη παρέα και να τον ακολουθήσω, γιατί εκτός των άλλων μου ασκεί μια παράξενη, απόκοσμη γοητεία, σε εμένα κι όλους. Είναι ίδιος ο Ντόριαν Γκρέυ, με τα μακριά σγουρά του μαλλιά, τα κυματιστά, τα αρχαιοελληνικά κι έντονα ανδροπρεπή χαρακτηριστικά του προσώπου του, την κάπως μεγάλη μύτη του.
Τον αγαπώ αυτόν τον τύπο εκτός του ότι τον θαυμάζω, ενώ είναι ένα ρεμάλι, πραγματικό ρεμάλι. Όμως με βγάζει από μια πλήξη, πραγματική πλήξη και γίνομαι κολλητός του, με μεγάλη απογοήτευση κι απορία απ’ την νεόπλουτη παρέα μου, αδυνατώντας να καταλάβουν πως αφήνω με τόση ευκολία τα τζιπ για να κυκλοφορώ με ένα ζευγάρι τρύπιες αρβύλες. Αργότερα θα καταλάβω πως απ΄το τζιπ ως την τρύπια αρβύλα είναι μια σκέψη δρόμος.
Όμως εμένα με σώζει απ’ τον εαυτό μου αυτή η κίνηση, αυτή η μετάθεση και μου χαρίζει ένα τόσο πλούσιο νόημα στη ζωή… που ο πλούτος μπροστά του ωχριά. Με βάζει σε έναν άλλο κόσμο που ως τότε δεν τον ξέρω, ωστόσο είναι μια πλευρά μου αυτή που με παρακινεί να τον γνωρίσω, κι αργότερα κατανοώ, πως ετούτη η αθέατη πλευρά μου, με βάζει σ’ αυτόν τον νέο σκοτεινό κόσμο για να γνωρίσω εκείνη, την σκοτεινή πλευρά μου.
Όμως τώρα είναι δύο μέρες που έχω φτάσει Χαλκιδική κι απολαμβάνω το μπάνιο όταν χτυπάει το τηλέφωνο και μια φωνή μου λέει πως ο Γ. πέθανε, μια νύχτα στον ύπνο του. "Την προηγουμένη μέρα πέρασε απ’ όλα τα στέκια και μας χαιρέτισε όλους με χειραψία", μου λένε. "...Κι όταν τον ρωτούσαμε γιατί το κάνει αυτό απαντούσε: εγώ τώρα φεύγω".
Μένω με ένα τεράστιο κενό κι ένα ερωτηματικό, προσπαθώντας να καταλάβω και να συνταιριάσω το χρόνο, αν τον είδα εκεί στο παρεκκλήσι πριν ή μετά τον θάνατό του, γιατί το ότι πέρασε να με χαιρετίσει είναι βέβαιο.
Κι ακόμα δεν έχω δώσει την απάντηση. Ήταν τόσο ήρεμος, γαλήνιος, λυτρωμένος απ΄τα βάσανά του, και το πρόσωπό του γλυκό, έχει χαραχτεί στην μνήμη μου η μορφή του που ξεθώριαζε.
http://triala.blogspot.gr/2015/08/blog-post_62.html
