Κωνσταντίνος Κόλιος Ανοιχτό Τοπίο

Πολλές φορές με απασχόλησε το ζήτημα του θεού

εάν υπάρχει και εάν είναι σύμφωνος με τις εντολές του

και διαπίστωσα - όπως και άλλοι φαντάζομαι -

ένα πολύχρωμο παζλ να επικρατεί γύρω απ’ το ζήτημα

όπου η σκέψη ακυρώνει την έννοια του καλού θεού

επειδή το καλό δεν το βλέπεις.

Μα δίχως βιασύνη και βιαστικά συμπεράσματα...

χωρίς εκείνη τη διάθεση να πετάξω από πάνω μου

του χρόνου τις περιοριστικές κατασκευές...

χωρίς εκείνη τη διάθεση για μια ελευθερία

του να κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς τιμωρία ...

κοίταξα μέσα μου βαθιά και βρήκα τα λόγια

του θεού σωστά.

Κι όχι σωστά για μια άλλη ζωή αλλά για την τωρινή

είπα πως αν υπάρχει και κάποια άλλη παντοτινή

της τωρινής συνέχιση θα είναι·

μετά έριξα γύρω μου μια ματιά

και είδα όλους να διψούν για αυτά τα λόγια τα απλά.

Είπα τότε: αν αφαιρέσει κανείς απ’ τις γραφές

μερικά μόνο συστατικά - όπως είναι η τιμωρία, ο φόβος

κι η δουλεία - τότε ό,τι απομένει είναι φως.

Γιατί η τιμωρία, ο φόβος κι η δουλεία

αποκλείεται να είναι συστατικά του φωτός

εφόσον κάτι τέτοιο δεν είναι ελευθερία

κι ό,τι δεν είναι ελευθερία γεννά το κακό

την οργή και τον θυμό, όπως εξάλλου και η καταπίεση.

Όμως ακόμα και τότε προσπάθησα να δικαιολογήσω τις γραφές

είπα πως ίσως κάτι περισσότερο γνωρίζουν

και γέμισαν τον τόπο με παρόμοιες διδαχές

πως ο θεός τάχα είναι τιμωρός

θρέφεται απ’ τον ανθρώπινο φόβο

και θέλει δούλους, υπηρέτες κι υποτακτικούς

γιατί θα ήταν τότε, σαν άνθρωπος να θέλει

απ’ τα μυρμήγκια υποταγή.

Τι άνθρωπος θα ήταν αυτός?

Έριξα μια ματιά στο σύμπαν κι είπα:

Μα είναι δυνατόν! Τα μεγέθη ήταν δυσανάλογα

ήταν σαν μια θάλασσα να έχει

παράλογες απαιτήσεις απ’ τις σταγόνες της.

Κι είπα μια νύχτα τότε βαθιά:

Να αγαπάς χωρίς όρους

να είσαι καλός, να συμπονάς

να σέβεσαι, να εκτιμάς

να αναγνωρίζεις, να γελάς

να είσαι φιλικός, ευτυχισμένος

να θέλεις, να ποθείς το φως

όλα αυτά μου μοιάζουν

να τα κάνεις γιατί τα νιώθεις καλά·

για τη ζωή την τωρινή, για την ψυχή

την κοινωνία, την ανθρωπότητα

κι όλα του κόσμου τα παιδιά,

για την ειρήνη και την ομορφιά·

μα αν τα κάνεις καταναγκαστικά

γιατί περιμένεις κάποια ανταμοιβή

μου φαίνεται να είναι

πεταμένα λεφτά.