Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2014

Χλόη Κουτσουμπέλη Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΡΗΞΗ


Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΡΗΞΗ


Αντίθετα με όλη την παραφιλολογία του είδους

Η οριστική ρήξη συμβαίνει ξαφνικά.

Χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες.

Πολιτική κηδεία χωρίς μπάντα του δήμου.


Όπως βγαίνεις στο μπαλκόνι

κι ένα άσπρο πουκάμισο

κρεμασμένο απέναντι

έξαφνα σε ραπίζει με την άγρια μυρωδιά

ενός κορμιού που έπαψε

Η όπως καπνίζεις και ένα σμήνος καπνού

στριφογυρίζει γύρω απ’ το κεφάλι σου

και δεν ξέρεις

τι ρίχνει το κεντρί στα μάτια σου και τα υγραίνει

ή καθώς ασθμαίνεις στον βυθό

χελιδονόψαρα μπλέκονται στην μάσκα

και νιώθεις την φιάλη οξυγόνου

να κατευθύνεται άδεια στην επιφάνεια 

κάτι σαν αποκόλληση αμφιβληστροειδούς

χωρίς τον εκκωφαντικό θόρυβο χιονοστιβάδας

ή ξαφνικό έμφραγμα

από μία πεταλούδα που έμπλεξε στις αρτηρίες.

Πώς βγάζει κάποιος το δάχτυλο έξω από το παράθυρο

Χειμώνα

Και έξαφνα του το σαλιώνει ορμητικός αγέρας


Ή

Πώς νύχτα βαθιά ακούς σύρσιμο από αλυσίδες

Και βλέπεις το πεπόνι στον ουρανό να σκίζεται στα δύο

και τα σπόρια του να πλημμυρίζουν τα έρημα στενά

Ή

Πως ξαφνικά ξεκολλάει η ταπετσαρία

Και όλη η μούχλα ξεχειλίζει στο δωμάτιο

Ή

Πως την ώρα που είσαι μέσα σε αγαπημένο σώμα

Χτυπάει το κινητό και ακούς φωνή ιδιοκτήτη

να σου αναγγέλλει μηχανικά

η ώρα είναι 18 και 55 και 26 δευτερόλεπτα

Γιατί βλέπεις η οριστική ρήξη συμβαίνει στον δικό της χρόνο.

Τόσο που δεν ξέρει κανείς αν έχει ήδη συμβεί η πρόκειται.

Σε μια πόλη που οι καμάρες της γκρεμίζονται η μια μετά την άλλη

καθώς περνάς γρήγορα από κάτω

ώσπου στην άκρη μιας πλατείας

αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις διασχίσει πια τα σύνορα

και οδεύεις προς Καβάλα ή Κωνσταντινούπολη

ενώ πίσω σου καίγονται όλα τα διόδια.

Ύστερα συναντάς αυτόν τον άνθρωπο τυχαία.

Παίζουν τα βλέφαρά σου.

Κάποιον θα δω μέσα σου σκέφτεσαι

Όμως δεν βλέπεις πια κανέναν.




Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014

ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ...ΤΙ;~~~της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ



ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ...ΤΙ;~~~της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Για το διαζύγιο λοιπόν, μίλησαν πολλοί. Για τις συνέπειες όμως των μοναχικών γονιών
δεν μίλησε κανένας. Και να μιλήσεις όμως, τι; Ποιος είναι έτοιμος την πίκρα σου να
νοιώσει; Στην ανημποριά σου, ο τρίτος, γίνεται ένας θεατής.
Έτσι σε λίγο, στη θέση της λαλιάς, θρονιάζεται η ένοχη γλώσσα της σιωπής.

Πώς να πεις, ότι τώρα είσαι και μάνα και πατέρας και ότι τη λύση της αξιοσύνης σου,
πρέπει στον εαυτό σου να τη βρεις!

Στα πρώτα χρόνια του διαζυγίου μου, είχα την ελπίδα, ότι μεγαλώνοντας ο γυιος
μου, εγώ θα γλύτωνα κι απ΄το μεροδούλι κι απ΄την θλίψη της βαρυπενθούσας
μοναξιάς να κλαίει στην ψυχή.

Τα χρόνια πέρασαν και κει που άρχισα να κάνω όνειρα για μια καινούργια συντροφική ζωή, το παλικάρι μου, ανέλαβε ξαφνικά το ρόλο του αφέντη και προστάτη.

-Και πού θα πας μάνα... και με ποιους θα βγεις...και άκου μάνα, η δική μου μάνα
θέλω να είναι μια κυρία αξιοπρεπής.

Χμ...''μια κυρία''! Και γω, πώς να του πω, ότι και οι αξιοπρεπείς κυρίες έχουν αισθήματα, καρδιά
κι ένα ζωντανό κορμί.
Πως να του εκμυστηρευτώ τις ανάγκες μου, για ένα χάδι,
μια τρυφερή ματιά και μια απαραίτητη σεξουαλική ζωή!

-Μα ποιες είναι οι ανάγκες σου, μου απαντούσε. Εσύ, έχεις εμένα, το σπίτι σου,
τη δουλειά σου...ότι χρειάζεται ένας άνθρωπος σωστός.

''Ενας άνθρωπος σωστός!'' Πού να ήξερε το δόλιο, ότι...

Ένας ΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΣΩΣΤΟΣ.

Έτσι, μέσα απ΄τις ενοχές μου αυτοεξορίστηκα κι ένοιωθα μια γυναίκα ξοφλημένη.
Σήμερα όμως το πήρα απόφαση. Μόλις επιστρέψει ο γυιος μου απ΄το ολονύκτιο γλέντι και με ρωτήσει...
''τι έχεις πάλι μάνα και είσαι μουτρωμένη;'' Θα του πω:

-Άκου παιδί μου.

Για να είναι ''ΚΑΛΗ'' μια μάνα,
πρέπει πρώτα να είναι
μια ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!!!

ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ Ν. ΛΥΤΡΑ


Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Μαρία Φραγκή , PhD


Φραγκή Μαρία, PhD  καθηγήτρια στην ενότητα Θεάτρου, στα Εξειδικευμένα Εκπαιδευτικά Προγράμματα του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για Απόφοιτους Ανώτατης Εκπαίδευσης στο πλαίσιο του έργου «Ακαδημία Πλάτωνος».


Σύντομο Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε υποκριτική και παίζει στο θέατρο από το 1983. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 1986.
Από το 1987 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές ελληνικής και γαλλικής φιλολογίας και θεατρολογίας στο Παρίσι. Το 1996 ονομάζεται Διδάκτωρ Γραμμάτων και Ανθρωπιστικών Επιστημών με ειδίκευση στις ΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ-ΘΕΑΤΡΟ, του Πανεπιστημίου PARIS X-NANTERRE.
Έχει σκηνοθετήσει επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους, με έμφαση στην έρευνα παραστάσεων για νεανικό κοινό. Ίδρυσε το «Εργαστήριο Θεατρικής Έρευνας και Τέχνης» του Πανεπιστημίου Κρήτης και την Ομάδα «ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ; » του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Δίδαξε θέατρο, θεωρία και πράξη, στον Τομέα Θεατρολογίας- Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης, στο Διδασκαλείο Νηπιαγωγών, στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής Προσχολικής Ηλικίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών , στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών και στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Πατρών καθώς και σε πολλά επιμορφωτικά προγράμματα εκπαιδευτικών. Εκπονεί μεταδιδακτορική έρευνα ως συνεργάτης του Νεοελληνικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, όπου δίδαξε Νεοελληνικό θέατρο στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα (Μάστερ 2).
Ως Διευθύντρια του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Καΐρου, ίδρυσε και διηύθυνε την καλλιτεχνική & επιστημονική έκδοση «Πάπυροι» (2006-2010).
Από το 2012 , σε συνεργασία με το Απολλώνιο Ωδείο, διδάσκει και οργανώνει τον Μεταπτυχιακό Κύκλο Μαθημάτων Εξειδίκευσης στη ΣΚΗΝΙΚΗ ΠΡΑΞΗ (Art Is Life).
Έχει γράψει και μεταφράσει κείμενα για το θέατρο και συμμετείχε στην επιτροπή θεάτρου του προγράμματος ΜΕΛΙΝΑ, στη δημιουργία του Ενιαίου Πλαισίου Προγραμμάτων Σπουδών για το Θέατρο (Π.Ι.,1999) και του Προγράμματος Σπουδών για το Πεδίο Τεχνών-Πολιτισμού του Νέου Σχολείου (Π.Ι. 2010) και Εγκαρσίων Δράσεων για την Αξιοποίηση των Τεχνών στην Εκπαίδευση- Μείζον Πρόγραμμα Επιμόρφωσης (Π.Ι.2011). Είναι συγγραφέας της ομάδας για την μέθοδο «Θεατρική Αγωγή Ε΄ & Στ΄ Δημοτικού » που έγινε για το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και εκδόθηκε από τον Ο.Ε.Δ.Β, το 2006 και του βιβλίου «Η σκηνική πράξη στο σχολείο»,εκδ.Bardy, 2011




Βιογραφικό από τη βάση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου :

Σπούδασε Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στις σχολές Πέλου Κατσέλη και Πειραϊκού Συνδέσμου. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές ελληνικής και γαλλικής φιλολογίας καθώς και θεατρολογίας στο Παρίσι και έλαβε διδακτορικό τίτλο στις Τέχνες του Θεάματος/Θέατρο, του Πανεπιστημίου Ρaris X-Nanterre Γαλλίας. Ασχολείται με το θέατρο ως ηθοποιός από το 1983 και έχει σκηνοθετήσει πολλές παραστάσεις με ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους. Δίδαξε θέατρο στα Παν/μια Κρήτης, Πάτρας και Αθήνας καθώς και στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης και στο Διδασκαλείο Νηπιαγωγών.

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2007) Θέατρο και διαπολιτισμική αγωγή, Δαίδαλος Ι. Ζαχαρόπουλος
(2006) Θεατρική αγωγή Ε΄ και ΣΤ΄ δημοτικού, Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (Ο.Ε.Δ.Β.)




Θέατρο και διαπολιτισμική αγωγή

επιμέλεια: Κατερίνα Δρακοπούλου
κείμενα: Θεόδωρος Γραμματάς, Χαρά Μπακονικόλα, Μαρία Φραγκή, Βάλτερ Πούχνερ, Ζωρζίνα Τζουμάκα, Ιφιγένεια Μποτουροπούλου, Λέανδρος Πολενάκης,Δημήτρης Τσατσούλης, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Παρασκευή Δελικάρη, Μαρία Λεμπέση,Ειρήνη Τσαλέρα, Παναγιώτης Μέντης, Νικόλαος Ξένιος, Απόστολος Αποστολίδης,Άκης Τσονίδης, Άκης Τζαμαργιάς, Σοφία Γιαλουράκη, Αγάπη Κανδυλάκη, Ελένη Τσεφαλά, Καλλιρρόη Γιαννοπούλου, Μαρία Ιωάννου, Μαρία Αντιβάση, Ματίνα Λυσικάτου

Δαίδαλος Ι. Ζαχαρόπουλος, 2007
335 σελ.
Θέατρο - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις [DDC: 792]
Θέατρο - Σπουδή και διδασκαλία [DDC: 792.07]
Διαπολιτισμική εκπαίδευση [DDC: 370.193 41]


Το θέατρο αποτελεί σύνθετο διαπολιτισμικό φαινόμενο, πολύ πριν η συγκεκριμένη έννοια καθιερωθεί και αποτελέσει σύστημα αναφοράς και μεθοδολογία προσέγγισης και ερμηνείας στα σύγχρονα κοινωνικά, καλλιτεχνικά και παιδαγωγικά δεδομένα. Αρχής γενομένης από τη δημιουργό συνείδηση του συγγραφέα και το δραματικό κείμενο, γίνεται αντιληπτό ότι το θέατρο, ως λογοτεχνικό είδος, συνιστά μια σύνθεση ποικίλων, ετερόκλητων κάποτε, στοιχείων, που προέρχονται από την ίδια ή ενδεχομένως διαφορετική πολιτιστική παράδοση, αλλά που στο σύνολο τους απαρτίζουν ένα οργανωμένο σημασιολογικό περιβάλλον με εξαιρετική δυναμική. [...]

(από την εισαγωγή του Θεόδωρου Γραμματά)

http://www.biblionet.gr/author/46726/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CE%A6%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%AE

Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014

Πάνος Σταθόγιαννης, Η ΠΕΤΡΑ



Η ΠΕΤΡΑ

«Η δύναμη μου δεν οφείλεται στο γεγονός ότι μπορώ να παίρνω αποφάσεις. Η δύναμη μου οφείλεται στο γεγονός ότι μπορώ και να τις αναιρώ...»

Έτσι μίλησε η πέτρα και ξανάγινε λάβα.


Πάνος Σταθόγιαννης


12 Σεπτεμβρίου στις 9:32 π.μ. ·

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2014

Τάσος Αθανασιάδης, Τα παιδιά της Νιόβης (μυθιστόρημα)



Εξώφυλλο Α' τόμου του μυθιστορήματος "Τα παιδιά της Νιόβης"

Συγγραφέας Τάσος Αθανασιάδης
Είδος μυθιστόρημα, Εκδότης Εκδοτικός Οίκος Εστία, Γλώσσα ελληνικά, Πρώτη έκδοση 1988


Τα παιδιά της Νιόβης είναι ένα τετράτομο μυθιστόρημα του συγγραφέα Τάσου Αθανασιάδη.[1] Στο έργο του αυτό ο Αθανασιάδης περιγράφει τον τρόπο ζωής των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, μέσω του παραδείγματος της κλειστής κοινωνίας του Σαλιχλίου. Το έργο πιθανότατα έχει πάρει τον τίτλο του από τον μύθο της Νιόβης. Το 2003 έγινε τηλεοπτική μεταφορά του έργου.[2]

Μέθοδος εξιστόρησης

Η εξιστόρηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο από τον συγγραφέα, αλλά και σε πρώτο πρόσωπο από τον Στέργιο Αναστασιάδη. Αν και με την τοποθέτηση πολλών χαρακτήρων ο συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία του έργου στο επίκεντρο, εντούτοις με την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τον μικρό Στέργιο μάς δίνει μια πιο αθώα και αρκετές φορές αφελή και εγωιστική περιγραφή κάποιων γεγονότων με την οικογένεια του Σαρρή στο επίκεντρο. Τέλος, σε αρκετά κεφάλαια του έργου έχουμε περιγραφή κάποιων γεγονότων μέσα από τις καταχωρίσεις του Τρύφωνα Ιωαννίδη στο προσωπικό του ημερολόγιο, που με τον ορθολογισμό του και τον ρόλο του στα περισσότερα γεγονότα ως παρατηρητής, βοηθάει τον αναγνώστη να εστιάσει στην ουσία των γεγονότων και να τα τοποθετήσει χρονικά. Η ιστορία του έργου αρχίζει την 26η Ιουνίου 1917, ενώ ο Τρύφωνας Ιωαννίδης αρχίζει τις ημερολογιακές εγγραφές του από την 27η Ιουνίου 1917.
Υπόθεση και πλοκή
Α’ Μέρος
Υπόθεση Α’ Μέρους

Στα δώδεκα κεφάλαια του πρώτου μέρους του έργου περιγράφεται η ζωή ακριβώς πριν την έλευση του Ελληνικού Στρατού στο Σαλιχλί.[3] Στην πλειάδα των μικρών και μεγάλων πρωταγωνιστών, ο συγγραφέας πιο κεντρικό ρόλο δίνει στην οικογένεια του Μιχαλάκη Αναστασιάδη ή Σαρρή, δημογέροντα και τραπεζίτη του Σαλιχλίου, ηλικίας 40-50 ετών, ο οποίος θα ερωτευθεί παράφορα - «έτσι όπως ερωτεύονται μόνον οι 50άρηδες» - την Ταρσή, μια 16χρονη χριστιανοπούλα που αρνείται να παντρευτεί τον γιο ενός πλούσιου Τούρκου επιχειρηματία (γαιοκτήμονα στη σειρά), στη δούλεψη του οποίου βρίσκονταν. Οι έφοδοι της τουρκικής χωροφυλακής και ο τρόμος που προκαλούσαν στους Ρωμιούς, η στενή σχέση Τούρκων και Ελλήνων όσο ο ένας δεν ένιωθε απειλή από τον άλλο, οι κρυφές ελπίδες για τις καλύτερες μέρες που θα ακολουθούσαν και η εκτεταμένη ενεργοποίηση της κοινότητας με την ανοχή των αρχών, οι καθημερινές παρασπονδίες που οφείλονται στην ανθρώπινη αδυναμία και συχνά οδηγούν σε απροσδόκητη δυστυχία, κυρίως έχοντας ως επίκεντρο το πάθος του παντρεμένου - με τέσσερα μεγάλα παιδιά και ένα ακόμα από τον πρώτο του γάμο - Σαρρή για την ερωτική, πανέμορφη, αισθησιακή 16χρονη Ελληνοπούλα Ταρσή, όλα αυτά συνθέτουν το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος και οριοθετούνται από αναφορές σε πραγματικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα.
Πλοκή Α’ Μέρους

O Εστρέφ μπέης ενημερώνει τον Σαρρή για τις εφόδους της χωροφυλακής για Έλληνες λιποτάκτες. Ο Στέργιος, γιος του Σαρρή, πηγαίνει στο σπίτι μιας οικογένειας που κρύβει ένα λιποτάκτη για να τους ειδοποιήσει. Εκεί κάνει κρυφά έρωτα - για πρώτη φορά στη ζωή του - με τη Λενιώ, μια νεαρή υπηρέτρια. Την άλλη μέρα η Χαρμανταλού λέει στους δημογέροντες πως συνέλαβαν τον γιο της τον Χαρίλαο. Οι δημογέροντες έχουν συμβούλιο για την επίσκεψη του οικείου Μητροπολίτη Φιλαδελφείας. Το βράδυ γίνεται τραπέζι στο σπίτι του Σαρρή για τον Μητροπολίτη, στο οποίο αποκαλύπτεται η αιτία της επισκέψεως, δηλαδή η ανάγκη σωτηρίας της Ταρσής. Ο Μητροπολίτης και οι Δημογέροντες πηγαίνουν στα γειτονικά Κούλα. Εκεί συναντιούνται με τον Μεχμέτ - πατέρα του Τούρκου - και τη φλογερή Ταρσή, για την οποία ο Σαρρής νιώθει άμεσα μιαν έντονη ερωτική έλξη. Λαμβάνεται η απόφαση να την φυγαδεύσουν στο Σαλιχλί. Στην επιστροφή, καθώς είναι ξαπλωμένοι στο πίσω μέρος του κάρου που τους μεταφέρει, ο Σαρρής έχει μια προσωπική στιγμή και μια γεμάτη λάγνες σκηνές παθιασμένη σωματική επαφή με την Ταρσή. Περνούν τη νύχτα σε ένα χάνι λόγω μιας βροχής (στη σειρά η Ταρσή πηγαίνει στο δωμάτιο του Σαρρή, οπού και κάνουν έρωτα για πρώτη φορά, σε μια πολύ αισθησιακή σκηνή όπου η Ταρσή εμφανίζεται αρχικά γυμνόστηθη και μετά ολόγυμνη). O Σαρρής θα τη φιλοξενήσει στην εξοχική του κατοικία, ξεκινώντας μια μυστική σεξουαλική σχέση παράφωνου πάθους μαζί της. Η κόρη του η Τασώ γυρίζει από τη Σμύρνη εν τω μεταξύ. Η Σαρρίνα αποφασίζει να πάει με την οικογένειά της στο εξοχικό για να μπορεί να προσέχει καλύτερα τον άντρα της, υποψιαζόμενη την απιστία λόγω της αδιαφορίας του στο κρεβάτι. Εκεί συναντούν για πρώτη φορά την Ταρσή, η οποία έλκει άμεσα τον Στέργιο. Στη σειρά ο Σαρρής φιλοξενεί την Ταρσή για μήνες και την επισκέπτεται κάθε μέρα και κάνουν έρωτα. Η Ταρσή δεν θέλει τον γιο της Χαρμανταλούς τον οποίο της προξενεύει για σύζυγό της η Σαρρίνα, που νοιώθει να απειλείται από τη νεαρή καλλονή. Ένα βράδυ ο Σαρρής έχει μια κρυφή προσωπική συνάντηση με την Ταρσή σε ένα ξεροπήγαδο στο κτήμα του εξοχικού, κατά τη διάρκεια της οποίας κάνουν παθιασμένο έρωτα, «φέρνοντας την απόλαυσή του στα όρια της φρενίτιδας». Τελικά η Ταρσή αλλάζει γνώμη και δέχεται τον Χαρίλαο, αλλά ο Σαρρής, άρρωστος από το πάθος του, βάζει δύο Τούρκους και χαλάνε τον γάμο. Η Ταρσή, νομίζοντας πως τον γάμο τον χάλασε ο Ραούλ, ο Τούρκος από τα Κούλα, δραπετεύει προς τον σιδηροδρομικό σταθμό με προορισμό τη Σμύρνη. Στη σειρά ο Χαρίλαος αυτοκτονεί, πέφτοντας στις γραμμές του τρένου, μετά την εξαφάνιση της Ταρσής. Ένας όμορφος νεαρός Σουηδός αρχαιολόγος ονόματι Σβεν, για τον οποίο η Ταρσή νοιώθει μιαν έλξη, τη βρίσκει στο τρένο από το Σαλιχλί. Την πηγαίνει στα ερείπια των αρχαίων Σάρδεων όπου κάνει ανασκαφές και μετά από μια νύχτα που την περνούν χωρίς έρωτα, προς απογοήτευση της Ταρσής, η κοπέλα παίρνει το τρένο για τη Σμύρνη. Ο Σαρρής καταρρέει ενθυμούμενος τις στιγμές της λαγνείας τους κατά τις κρυφές συναντήσεις τους στο ξεροπήγαδο και σε διάφορα σημεία του κτήματος του εξοχικού. Ο γιατρός Σούνιος βρίσκει την όραση της Ρόης προβληματική και η Σαρρίνα αποφασίζει να πάει στη Μαγνησία με την κόρη της για να της αγοράσει γυαλιά. Ο στρατός αναλαμβάνει τον έλεγχο των διοικητικών υπηρεσιών. Ο Σαρρής πληροφορείται πως ο ληστής Τσάκιτζης έχει εγκατασταθεί στον κουλά του και ζητάει να τον δει. Όταν φτάνει στο κτήμα θυμάται «το μελαμψό κορμί της Ταρσής, ολόγυμνο, αφημένο στα φιλιά του». Ο αρχιληστής του λέει πως θέλει να γίνει χριστιανός και του ζητά να γίνει ο νονός του. Τελείται η βάπτιση. Στη σειρά αυτά συμβαίνουν πριν την αναχώρηση της Ταρσής, η οποία βλέποντας τη βάπτιση εξοργίζεται και αρνείται να συνεχίσει τη σχέση της με τον Σαρρή. Τότε ο Σαρρής επιχειρεί να της κάνει έρωτα δια της βίας κι εκείνη αντιστέκεται, αλλά τελικά υποκύπτει - όμως αυτό την κάνει να δεχτεί τον Χαρίλαο. Γίνονται έφοδοι σε σπίτια για παράνομα όπλα. Ο Θεόφιλος Σοφιανόπουλος, πρώτη αγάπη της Ρόης, σκοτώνεται σε ατύχημα στη Μαγνησία. Ο γιατρός Κόκκινος βρίσκει πως η Ρόη έχει διφθερίτη. Όταν χειροτερεύει και ο φαρμακοποιός Τσαμπάζης της κάνει απόξεση, τραυματίζεται ο λάρυγγάς της. Η Ρόη δεν μπορεί να μιλήσει και ο Κόκκινος συστήνει να την πάνε σε ειδικό στη Σμύρνη. Ο Τσάκιτζης, τραυματισμένος, φιλοξενείται από τον Εστρέφ Μπέη. Τον επισκέπτεται ο Σαρρής. Του ζητά παπά να τον μεταλάβει, αλλά πεθαίνει. Ο συνοδός του βλέπει πως ήταν χριστιανός από ένα σταυρό που φορούσε και καίει το εξοχικό του Σαρρή. Ο Σαρρής πάει στη Σμύρνη για την αποζημίωση. Εκεί αρρωσταίνει και πεθαίνει. Στη σειρά συναντά την Ταρσή, πρώτη φορά μετά από δυο χρόνια, να τον περιμένει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του κρυμμένη κάτω από τα σκεπάσματα του κρεβατιού. Φιλιούνται με πάθος και κάνουν έρωτα, αλλά όταν η Ταρσή φεύγει, ο Σαρρής δολοφονείται από άγνωστους με ένα μαξιλάρι την ώρα που κοιμόταν. Οι Σοφιανόπουλοι φεύγουν για τη Σμύρνη. Ο Αντώναγας βρίσκεται δολοφονημένος. Η Τουρκία υπογράφει ανακωχή. Συμμαχικά και ελληνικά πολεμικά πλοία αγκυροβολούν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Στέργιος με τη μητέρα του πηγαίνουν στη Σμύρνη να εισπράξουν την ασφάλεια ζωής του Σαρρή. Η Σαρρίνα βάφει την πρόσοψη του σπιτιού της στο χρώμα της ελληνικής σημαίας. Βρίσκουν τον Εστρέφ κρεμασμένο από ένα δέντρο. Ο ελληνικός στρατός αποβιβάζεται στη Σμύρνη. Οι δημογέροντες επισκέπτονται τον Τούρκο έπαρχο και του ζητούν να εγγυηθεί για την ασφάλεια των Ελλήνων. Στο Σαλιχλί φθάνει ο Μουσταφά πασάς. Βρίσκει υποστηρικτές για το κίνημά του και συνεχίζει την περιοδεία του προς την Ανατολή. Οι Τούρκοι αποφασίζουν να δωροδοκήσουν τη Γαλλίδα αριστοκράτισσα μαντάμ Ζιζή, για να γίνει κατάσκοπός τους.
Β’ Μέρος
Υπόθεση Β’ Μέρους

Στα δώδεκα κεφάλαια του δεύτερου μέρους του έργου περιγράφεται η ζωή κατά την ελληνική κατοχή έως και την Καταστροφή της Σμύρνης.[4] Μετά τον θάνατο του Σαρρή η οικογένεια του Στέργιου χάνει ελαφρά την πρωταγωνιστική της θέση στην ιστορία. Τα όνειρα των Ελλήνων για ελευθερία που τώρα πια γίνονταν πραγματικότητα, η επαφή των Μικρασιατών Ελλήνων με τους Έλληνες στρατιώτες που κατέλαβαν το Σαλιχλί, οι λάθος χειρισμοί ιδιαίτερα μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου, το υπόγειο σύστημα κατασκοπείας και υπονόμευσης που οι Τούρκοι είχαν στήσει στη δυτική Μικρά Ασία και τέλος η κατάρρευση του μετώπου και οι καταστροφικές συνέπειες που αυτό είχε για τους Μικρασιάτες, όλα αυτά εκτίθενται από τον Αθανασιάδη στο δεύτερο μέρος του έργου του και συνδυάζονται ιδανικά με πραγματικά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα.
Πλοκή Β’ Μέρους

Ο Ελληνικός Στρατός καταλαμβάνει το Σαλιχλί και αναλαμβάνει τον έλεγχο του Διοικητηρίου. Η Σαρρίνα με την οικογένειά της επιστρέφουν από τη Μαγνησία οπού βρίσκονταν για διακοπές. Η Ταρσή επισκέπτεται το Σαλιχλί με τον Ιταλό άντρα της, με κρυφό σκοπό να μιλήσει με τον Χαρίλαο. Επισκέπτεται την οικογένεια της Σαρρίνας για να εκφράσει στη χήρα Αναστασιάδη τα συλλυπητήριά της για το θάνατο του άντρα της για τον οποίο μόλις είχε μάθει και την ευγνωμοσύνη της για την καλοσύνη που της είχε δείξει ο Σαρρής. Ζητά συγγνώμη από τον Χαρίλαο και έχει μια προσωπική στιγμή μαζί του. Το άλλο πρωί ο Χαρίλαος αυτοκτονεί, πέφτοντας στις γραμμές του τρένου της Ταρσής και του Ιταλού. Ο Βαχάν φέρνει το νέο της δολοφονικής απόπειρας εναντίον του Βενιζέλου. Ο Ύπατος Αρμοστής στέλνει εκπρόσωπό του στο Σαλιχλί, ο οποίος και καταφέρνει να απελευθερωθούν Τούρκοι αντάρτες. Συλλαμβάνεται η Ζιζή για κατασκοπεία. Πεθαίνει η Χαρμανταλού. Ο Τούρκος επιχειρηματίας Αμπετίν Ραχμή ανακοινώνει πως θα φτιάξει εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρισμού στο Σαλιχλί. Έχει οργανώσει ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών, προς όφελος των επαναστατών του Κεμάλ. Ως σύνδεσμο στο Σαλιχλί διαλέγει τον Εβραίο Γιακόβ Ναχμία. Ο Ραχμή παραγγέλνει στον Ναχμία κασμίρι για διακόσιες στολές. Η γυναίκα του Ναχμία τον ενημερώνει πως η κόρη τους είχε κλεφτεί. Υποψιάζεται σωστά τον Τζαννή Καντάρογλου, που θα έφευγε για την Ελλάδα για να καταταγεί. Το άλλο πρωινό η Σάρρα επιστρέφει με τον θείο της από τον Κασαμπά μετανιωμένη. Η Σαρρίνα φιλοξενεί στο σπίτι της τον Μιχαήλ Καλοδούκα, αρχισυντάκτη της «Ακρόπολις», για τον οποίο νοιώθει μια σωματική έλξη. Φτάνει η είδηση πως στις εκλογές νίκησαν οι βασιλικοί και θα προκηρυσσόταν δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου. Η Ζιζή επιστρέφει στο Σαλιχλί, αφού το προξενείο της στη Σμύρνη κατάφερε να την απαλλάξει από την κατηγορία της κατασκοπείας. Παντρεύεται η Μόσχα Ωνάση τον ίλαρχο Αβροτέλη. Ηλεκτροδοτείται το Σαλιχλί. Η ύπατη αρμοστεία της Σμύρνης εγκαθιστά στο Σαλιχλί αντιπρόσωπο τον Μίνωα Μανωλεδάκη. Η Παντελιώ βιάζεται από Τούρκους που ήταν σταλμένοι από τον Ναχμία. Στην έκκληση προς τον αντιπρόσωπο της αρμοστείας για τιμωρία των βιαστών, οι δημογέροντες δεν βρίσκουν ανταπόκριση. Η Ρόη απορρίπτει την πρόταση γάμου του Ζαχαρία Λάμπογλου, με τον οποίο είχε ανταλλάξει παλιότερα το πρώτο της φιλί. Ο Ιωσήφ Καμπουράκης αποφασίζει να κλειστεί σε μοναστήρι μετά από ένα προφητικό όνειρο που είδε με το Σαλιχλί να καίγεται. Ο Στέργιος ανεβαίνει στον Τμώλο, για μία προσκοπική εκδρομή. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Γούναρης σταθμεύουν για λίγο στο Σαλιχλί, κατευθυνόμενοι προς το μέτωπο. Επιστρέφει ο Τζαννής Καντάρογλου, ακρωτηριασμένος και στα δυο πόδια από τη μάχη. Αποφασίζει να σπουδάσει στην Αθήνα για να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου. Δύο Τούρκοι, σταλμένοι από τον Ναχμία, απαγάγουν τον Τζαννή και τον απελευθερώνουν αφού εισπράττουν διακόσιες χρυσές λίρες ως λύτρα. Ακούγονται φήμες για αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από τη Σμύρνη. Φτάνει στο Σαλιχλί ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας. Ενημερώνει τους δημογέροντες για τη δύσκολη κατάσταση και για την κίνηση προκρίτων από τη Σμύρνη να οργανώσουν τη «Μικρασιατική Άμυνα». Τα νέα για υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού που έρχονται από τη Σμύρνη είναι πολύ άσχημα. Ο γιατρός Κόκκινος παθαίνει εγκεφαλικό και αυτοκτονεί. Ο αντιπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας Σμύρνης εγκαταλείπει το Σαλιχλί και τον ακολουθεί η Χωροφυλακή. Τρένα γεμάτα στρατό κατευθύνονται προς τη Σμύρνη. Γίνεται μάχη στο Σαλιχλί. Η Τασώ σώζεται τελευταία στιγμή από τον ίδιο τον Πλαστήρα, που την ανεβάζει στο τρένο για τη Σμύρνη. Οι Τούρκοι προχωρούν σε αντίποινα. Οι Σαλιχλιώτες εγκαταλείπουν μαζικά τον τόπο τους, περισώνοντας ο καθένας ό,τι μπορεί, με κατεύθυνση τη Σμύρνη και από εκεί την Ελλάδα. Τελικά η Σαρρίνα και τα παιδιά της, μετά από πολλές περιπέτειες σώζονται από την Ταρσή, που έχει γίνει σύζυγος του Αμερικανού υποπρόξενου στη Σμύρνη.

Στο τέλος του δεύτερου μέρους ο συγγραφέας σημειώνει: ΤΕΛΟΣ Εκάλη Ιούλιος 1984 – Ιούλιος 1987.
Γ’ και Δ' Μέρος

Στα οκτώ κεφάλαια του τρίτου μέρους (1ο έως 8ο) και στα επτά κεφάλαια του τέταρτου μέρους (9ο έως 15ο) του έργου, περιγράφεται η προσφυγική ζωή στην Ελλάδα μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Στον τρίτο τόμο υπάρχει αφιέρωση του συγγραφέα «Στις αείμνηστες αδελφές μου, Στάσα, Αλέκα, Καλλιρρόη».[5] [6]

Στο τέλος του τέταρτου μέρους ο συγγραφέας σημειώνει: ’’ΤΕΛΟΣ «ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΝΙΟΒΗΣ» Ιανουάριος 1992 – Ιανουάριος 1995’’.
Χαρακτήρες

Το έργο δεν έχει κάποιον βασικό πρωταγωνιστή. Υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες, άλλοι με μικρό και άλλοι με μεγαλύτερο ρόλο στην πλοκή. Σχεδόν όλοι οι βασικοί χαρακτήρες εμφανίζονται στο πρώτο κεφάλαιο του πρώτου μέρους του έργου.

Οι βασικότεροι χαρακτήρες είναι:
Μιχαλάκης Αναστασιάδης ή Σαρρής: Μεσήλικος οικογενειάρχης, δημογέροντας και τραπεζίτης, με πυρρόξανθα μαλλιά και αδυναμία στο ωραίο φύλο. Έχει πολλές ερωμένες, κυρίως θεατρίνες στη Σμύρνη. Ασυναγώνιστος εραστής, που παρασύρεται από τον έρωτά του για μια παρθένα 16χρονη χριστιανοπούλα, την Ταρσή, την οποία σώζει από τα χέρια ενός Τούρκου και από τον αναγκαστικό εξισλαμισμό. Όταν το κορίτσι φεύγει από το Σαλιχλί, θα προσπαθήσει να την ξεχάσει φλερτάροντας με άλλες γυναίκες, κυρίως νεαρές Τουρκάλες εργάτριες στο κτήμα του αλλά και τη μαντάμ Ζιζή, ωστόσο θα παραμείνει ερωτευμένος μαζί της μέχρι τον θάνατό του.
Ταρσή: Μια 16χρονη - 17χρονη στη σειρά - χριστιανοπούλα από τα Κούλα. Ψηλή, μελαχρινή, προκλητική κοπέλα, με μακριά, κατάμαυρα μαλλιά, μακριά, απολαυστικά πόδια και μελαψό κορμί, πανέμορφο πρόσωπο, ποθητό στήθος, κόρφο, γάμπες και γλουτούς, ηδονικές λαγόνες, διεγερτική μυρωδιά μαλλιών και κορμιού, αισθησιακή φωνή και χαμόγελο. Μια πραγματική καλλονή με φυσικό χάρισμα στην αποπλάνηση και στην ερωτική πράξη, ερωμένη του Σαρρή - ο οποίος την αποκαλεί «Ουρί του» αλλά και δαίμονα - και τελικά σύζυγος του Αμερικανού υποπρόξενου στη Σμύρνη και μητέρα του παιδιού τους. Εμφανίζεται ακόμα και ολόγυμνη κατά τη διάρκεια των παθιασμένων κι έντονα περιγραφόμενων ερωτικών της συνευρέσεων με τον Σαρρή, στον οποίο ασκεί απόλυτη δύναμη, ως σύμβολο της πρόωρα ανεπτυγμένης και ολοκληρωμένης θηλυκότητας, του γυναικείου αισθησιασμού, του ερωτισμού, του σαρκικού πάθους, της φιλοδοξίας και του θανάσιμου θηλυκού.
Στέργιος: Γιος του Σαρρή, το μικρότερο παιδί του. Βιώνει την ερωτική αφύπνιση, είτε με συνομήλικα κορίτσια είτε με μεγαλύτερες κοπέλες όπως την Ταρσή, την οποία θα ονειρευθεί ολόγυμνη. Είναι αχώριστος με τη Ρόη.
Ρόη: Η 12χρονη μικρή κόρη του Σαρρή. Πολύ ρομαντική φύση και άριστη μαθήτρια, μετά την απελευθέρωση του Σαλιχλί και σε ηλικία 16 ετών θα γίνει νοσοκόμα οπότε και θα γνωρίσει τον Γιώργο, ένα νεαρό τραυματισμένο Έλληνα στρατιώτη τον οποίο θα περιποιηθεί και θα ερωτευθεί και αργότερα θα του δοθεί, προκαλώντας την οργή της μητέρας της και την παιδιάστικη ζήλια του αδελφού της.
Αλέξα: Η μεσαία κόρη του Σαρρή με ταλέντο στη ζωγραφική
Τασώ: Η μεγάλη κόρη του Σαρρή. Σπουδάζει στη Σμύρνη νομικά. Θα δουλέψει ως γραμματέας για τον Ύπατο Αρμοστή Σμύρνης Αριστείδη Στεργιάδη. Μετά την καταστροφή θα αναγκαστεί να δουλέψει σκληρά για να στηρίξει τη μητέρα της στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης στην προσφυγική ζωή στην Ελλάδα.
Χρυσάνθη (ή Σαρρίνα): Η 35χρονη όμορφη μελαχρινή γυναίκα του Σαρρή. Αναγκάστηκε να τον παντρευτεί στα 16 της, τελικά όμως τον αγάπησε αληθινά. Γυναίκα έξυπνη που όμως έχει επιλέξει να στέκεται στη σκιά του άντρα της, θαυμάζοντάς τον αλλά και νιώθοντας κάποτε την αίσθηση της παραμέλησης και της ζήλιας. Μετά το θάνατό του θα ανακαλύψει την απιστία του με τη μικρή από τα Κούλα, αλλά θα διατηρήσει μέσα της τη μνήμη του αναλλοίωτη. Στη σειρά, μετά τον θάνατο του Σαρρή η Χρυσάνθη αναλαμβάνει τις επιχειρήσεις του και βλέπει το αληθινό πρόσωπο του Αμπετίν Ραχμή, δήθεν φίλου του άντρα της. Κατά την καταστροφή και τη νέα ζωή στην Ελλάδα η Σαρρίνα είναι πλέον η αρχηγός της οικογένειας, αγωνιζόμενη με αξιοπρέπεια και αυτοθυσία για τα παιδιά της.
Εστρέφ Μπέης: Τούρκος γαιοκτήμονας και αδελφικός φίλος του Σαρρή
Βασίλης Ωνάσης: Δημογέροντας, πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Σαλιχλί και αργυραμοιβός
Μόσχα: Κόρη του Ωνάση. Θα παντρευτεί τον ίλαρχο Αβροτέλη, πρώτο Έλληνα που μπήκε στο Σαλιχλί.
Πατήρ Καλλίνικος: Ο ιερέας του Σαλιχλί. Κατέφυγε στη Μικρά Ασία μετά από φόνο που φημολογείται ότι διέπραξε στην πατρίδα του τη Ρούμελη για λόγους τιμής.
Αρτίν: Αρμένης και ιδιοκτήτης καφενείου
Μεριέμ: Κόρη του Αρτίν. 16 ετών. Αντικείμενο του πόθου του γυναικά Σαρρή - που τη χαρακτηρίζει Ουρί - και του Τζαννή Καντάρογλου.
Βαχάν: Αρμένης. Οδηγείται στα Τάγματα Εργασίας, αλλά καταφέρνει να το σκάσει και μετά από αρκετές περιπέτειες να γυρίσει στη γυναίκα του, την οποία όμως έχει απατήσει με μια νεαρή Κούρδισα χήρα και μητέρα ενός μωρού - και με έναν καταπιεστικό και ανάπηρο πεθερό - που συνάντησε στην επιστροφή. Η αμνησία που έπαθε μετά, θα θεραπευθεί με υπνωτισμό από τον Τρύφωνα Ιωαννίδη.
Κωστής Σοφιανόπουλος: Δημογέροντας και χαλέμπορος
Θεόφιλος: Γιος του Σοφιανόπουλου
Νιόβη: Κόρη του Σοφιανόπουλου
Ζαχαρίας Λάμπογλου: Φίλος του Θεόφιλου
Τρύφων Ιωαννίδης: Δημογέροντας και αντιπρόσωπος ραπτομηχανών Σίνγκερ, με γνώσεις υπνωτισμού. Θα μεταβληθεί από χρήστη της Καθαρεύουσας σε φανατικό οπαδό της Δημοτικής.
Χατζής Αυγουστής: Δημογέροντας και ιδιοκτήτης εκκοκκιστηρίου βαμβακιού
Χατζής Λεοντής: Δημογέροντας, θείος της Σαρρίνας και μεγαλομπακάλης. Λίγο πριν την καταστροφή θα δώσει όλη του την περιουσία στην ανιψιά του.
Αντώναγας: Εισαγγελέας και μεγαλέμπορος καπνών
Παντελής Κόκκινος: Γιατρός και δημογέροντας
Ιφιγένεια: Κόρη του γιατρού Κόκκινου
Ανάργυρος Κοντογιαννάκης: Φαρμακοποιός - στη σειρά είναι δικηγόρος -, αρραβωνιαστικός και μετέπειτα σύζυγος της Ιφιγένειας
Χαρμανταλού: Πρώην δασκάλα
Χαρίλαος: Γιος της Χαρμανταλούς. Ο μοιραίος έρωτάς του για την Ταρσή θα τον οδηγήσει στο φόνο ενός Τούρκου που την προσέβαλλε, στη φυλακή από την οποία θα βγει με παρέμβαση της Ταρσής - που είχε παντρευτεί τον γιο του Ιταλού πρέσβη στην Πόλη - και τελικά στην αυτοκτονία στα 22 του χρόνια.
Μαντάμ Ζιζή: Γαλλίδα αριστοκράτισσα, η 40χρονη όμορφη χήρα Γάλλου αρχαιολόγου που έκανε ανασκαφές στις Σάρδεις από τις οποίες - στη σειρά - βγήκαν στο φως σπουδαία χρυσά κοσμήματα της αρχαίας Ιωνίας.
Γιατρός Σούνιος
Κυριάκος Τσαμπάζης: Δημογέροντας που αντικατέστησε τον Σοφιανόπουλο και φαρμακοποιός
Τσάκιτζης: Τούρκος αρχιληστής
Ισμαήλ: Ερημίτης και προφήτης. Θα προφητεύσει στον Κεμάλ τα μελλοντικά του έργα και στη Σαρρίνα ότι «ένα από τα παιδιά της θα συναντηθεί με τον αετό».
Μάνθος Κεραμιδάς: Δημογέροντας που αντικατέστησε τον Αναστασιάδη και ιδιοκτήτης αλευρόμυλου
Ιωσήφ Καμπουράκης: Συνταξιούχος δάσκαλος
Αμπετίν Ραχμή: Τούρκος επιχειρηματίας. Στη σειρά είναι φαινομενικά φίλος και συνέταιρος του Σαρρή σε διάφορες δουλειές, ήταν ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Έλληνα δημογέροντα στη Σμύρνη. Φανατικός κεμαλιστής, λειτουργώντας για λογαριασμό ίδιων και ιταλικών συμφερόντων, πλήρωσε Τούρκους για να σκοτώσουν τον Σαρρή τη νύχτα που κοιμόταν σε ξενοδοχείο της Σμύρνης, μετά από μια αναπάντεχη, τελευταία και γεμάτη πάθος ερωτική συνάντηση με την αγαπημένη του Ταρσή.
Γιακόβ Ναχμίας: Εβραίος υφασματέμπορος
Τζαννής Καντάρογλου: Γιος του Παντελή Καντάρογλου, ενός μεγάλου κτηματομεσίτη. Πολύ νεαρής ηλικίας. Ο Δον Ζουάν του Σαλιχλί.
Γιλμάζ Νταϊκάλ: Στη σειρά είναι Τούρκος λοχαγός, φανατικός εθνικιστής και υποστηρικτής του Κεμάλ. Διώκτης των Ελλήνων αλλά και άνθρωπος με κάποια ηθική και στοιχειώδη αίσθηση του δικαίου. Ερωτεύεται σφόδρα τη χήρα Χρυσάνθη Αναστασιάδη. Ποτέ δεν θα καταφέρει ωστόσο να ολοκληρώσει τον έρωτά του μαζί της, καθώς εκείνη θα φύγει με την οικογένειά της, διωγμένοι από τις εστίες τους, κατά την Καταστροφή της Σμύρνης.


http://el.wikipedia.org/wiki/

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014

150 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΕΔΡΑ Σ’ ΕΝΑ ΗΡΩΙΚΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΗΜΑΡΧΟ (του Γιώργου Π. Ιατρού)





Η "Φοράδα" του ζωγράφου Γιάννη Δημητράκη



150 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον θάνατο του στρατηγού Μακρυγιάννη, επίσης πέρασαν 150 χρόνια από την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα.

Όμως πόσοι γνωρίζουν ότι 150 χρόνια συμπληρώνονται και από την φονική ενέδρα στον Δήμαρχο τότε Λαυρίου, τον Κερατιώτη Λουκά Π. Aθανασίου (Παπαθανασίου) που είναι – πιθανόν - το πρώτο θύμα δήμαρχος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα;

Αλλά θα πρέπει να γυρίσουμε στο 1864 στην εξαιρετικά ταραγμένη εκείνη εποχή – μη ξεχνάμε ότι το 1862 έως το 1864 είναι τα χρόνια της έξωσης του Όθωνα – και να ακολουθήσουμε με τα βήματα του δημάρχου που με τη φοράδα του έρχεται στην Κερατέα από το έρημο τότε Λαύριο. Η πόλη του Λαυρίου δεν έχει δημιουργηθεί, θα ξεκινήσει ακριβώς στο χρόνο μετά το 1865.



Το σπίτι του δημάρχου Λουκά Π.Αθανασίου στην Κερατέα (ανήκει στο δήμο Λαυρεωτικής)

Ο Δήμος Λαυρίου (η ονομασία από το αρχαίο Λαύριο) σχηματίστηκε με Β.Δ. του 1835, με πληθυσμό 1238 κατοίκους, περιελάμβανε τότε την Κερατέα (έδρα του Δήμου), τον Κουβαρά, Εννέα Πύργους, Ανάβυσσο, Όλυμπο, Ντάρδεζα κτλ. Μεταγενέστερες προσαρτήσεις έγιναν με το βασιλικό διάταγμα του έτους 1840 «περί συγχωνεύσεως Δήμων Επαρχίας Αττικής» και ήταν τα Καλύβια, Θoρικό, Βίγλα, Καμάριζα, Σούνιο, Πασά, Ελένη (Μακρόνησος), Αγ Γεώργιος (νησί), Εργαστήριον.

Για να το καταλάβουμε με τα σημερινά δεδομένα ήταν οι Δήμοι Λαυρεωτικής και Σαρωνικού μαζί ως ένας Δήμος με έδρα την Κερατέα. Και αντί 51.000 κατοίκους που έχουν σήμερα, το 1861 τρία χρόνια πριν την ενέδρα ήταν 2.338 μόνο. Με ένα φυσικό περιβάλλον, εννοείται που δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό.

Ο Δήμαρχος λοιπόν Λουκάς Π. Αθανασίου το καλοκαίρι (Ιούλιο, Αύγουστο) ή αρχές του Σεπτέμβρη του 1864 ανεβαίνει με τη φοράδα του από το έρημο Λαύριο στην Κερατέα. Στη γέφυρα Αδάμη στο σημερινό δρόμο Πλάκας – Λαυρίου στήθηκε η ενέδρα. Άγνωστοι παραμονεύουν και τον χτυπούν με κάλτσες γεμάτες άμμο, η φοράδα γυρίζει μόνη στο σπίτι στην Κερατέα, οι οικείοι του ανησύχησαν κι ένας γυρολόγος πραματευτής της εποχής ο Νικήτας τον φέρνει λιπόθυμο στο χωριό. Μεταφέρεται στην Αθήνα, κατονομάζει τους δράστες αλλά πεθαίνει σύντομα από εσωτερική αιμορραγία. Αυτό λέει η προφορική παράδοση στην Κερατέα και δυστυχώς στην πλούσια βιβλιογραφία της νεότερης ιστορίας της Λαυρεωτικής το γεγονός δεν είναι καταγεγραμμένο με λεπτομέρειες.

«Ιστορία είναι ότι γράφεται και όχι ότι γίνεται» είναι ένα βασικό αξίωμα για τους ιστορικούς. Πολλά σπουδαία γεγονότα που δεν καταγράφηκαν για διάφορους λόγους είναι σαν να μην έγιναν.

Η διήγηση ενός παππού στη γειτονιά μου στα πάνω καφενεία της Κερατέας το 1985, η σπηλαιώδης φωνή του, τα ξεκάθαρα Ελληνικά του, ο σεβασμός που μου ενέπνεε, η καταπληκτική ιστορία του με «στοιχειώνει». Ο μπάρμπα Γιώργης Ρώμας (1884 – 1987) είχε τελειώσει Σχολαρχείο και τα ήξερε πολύ καλά. Κυρίως δεν έλεγε ψέματα.



Το κτίριο Δροσόπουλου στην Κερατέα που στεγάζει το Δημοτικό Ωδείο Κερατέας και την Παιδική-Εφηβική Βιβλιοθήκη. Ανήκε στον δήμαρχο(1870-1882) Δροσόπουλο συνεργάτη του Σερπιέρι



Σύμφωνα με την αφήγηση αυτή την εποχή που ήρθε ο Σερπιέρι για να δημιουργήσει την Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρείου ο δήμαρχος Λουκάς Π. Αθανασίου τον συνάντησε και του έθεσε τρείς όρους για να προχωρήσει στην συμφωνία και να παραχωρηθούν τα εδάφη που ανήκαν στην Κοινότητα Κερατέας.

1. Η Εταιρεία να καταβάλλει δημόσιο και δημοτικό φόρο.

2. Η Εταιρεία να αναλάβει να σπουδάσει τα ικανά παιδιά της Κοινότητας στην Γαλλία.

3. Η Εταιρεία να μεριμνήσει για την υγεία των κατοίκων όταν στηθούν οι εγκαταστάσεις κι αρχίσουν οι εργασίες.

Η συμφωνία των δυο ανδρών όμως δεν τηρείται και ακολουθεί το γεγονός της ενέδρας.

Πώς όμως όλη αυτή η ιστορία αποδεικνύεται;

Είναι θρύλος η ιστορία του δημάρχου ή πραγματικότητα;

Το 2002 στην Ι’ Επιστημονική Συνάντηση ΝΑ Αττικής στα Καλύβια παρουσιάζω τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία στην ανακοίνωσή μου με τίτλο «1862 – 1866. Η αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας στον Σερπιέρι. Ο ρόλος του Δημάρχου Λουκά Π. Αθανασίου».

Τα κυριότερα στοιχεία της έρευνας μου είναι:

- - Στα «Έγγραφα αφορώντα τας μολυβδούχους σκωρίας και τα μεταλλεία Λαυρείου από το 1860 μέχρι το 1865», του ιδρυτή του νεώτερου Λαυρείου μεταλλειολόγου Ανδρέα Κορδέλλα (εκδ 1870) στις σελ. 15 – 16 ανακαλύπτουμε την καταγγελία του δημάρχου Λαυρείου Λουκά Π. Αθανασίου κατά Γ. Παχύ (εκπροσώπου τότε του Σερπιέρι και την Γαλλική Εταιρείας) «όστις προτίθεται να αναγείρει εργολαβικό κατάστημα εν Κυπριανό του Θορικού ...».

Η ημερομηνία είναι «Εν Κερατέα 12 Σεπτεμβρίου 1863 και απευθύνεται στην Νομαρχία Αττικοβοιωτίας. Την καταγγελία αυτή συμμερίζεται και ο Ανδρέας Κορδέλλας με αναφορές του 2 Οκτωβρίου και 24 Οκτωβρίου 1863.

- - Στο βιβλίο των Εντμοντ Αμπου – Σαρλ Λεντου «Η επιχείρηση του Λαυρίου» Παρίσι 1872 (που δεν έχει κυκλοφορήσει μεταφρασμένο στα Ελληνικά από τα Γαλλικά) αναφέρεται η συμφωνία αυτή πριν την ενέδρα. Και μάλιστα αναφέρεται ότι υπογράφτηκε το συμφωνητικό Κυριακή (άνοιξη του 1864;) μπροστά στην εκκλησία παρουσία του παππά κι όλων των κατοίκων της Κερατέας που είχαν συγκεντρωθεί. Περιγράφουν το γραφικό κουστούμι των παλληκαριών, άσπρη φουστανέλα, πλατιά ζώνη που περιέκλειε τον καπνό και τα όπλα και πουκάμισα κεντημένα με χρυσή ή ασημένια κλωστή. Οι γυναίκες στέκονταν πιο πίσω με μακρύ βαμβακερό πουκάμισο ενώ το κεφάλι και το στήθος τους ήταν σκεπασμένο από μεγάλα κομμάτια ασημιού (νομίσματα). Έπεσαν πυροβολισμοί, χόρεψαν για ώρες, έτρωγαν το αρνί χωρίς πιρούνια « a la pallikare» και ήπιαν άφθονη ρετσίνα.

- -Η έρευνά μου αποδίδει καρπούς κυρίως στην Γεννάδιο Βιβλιοθήκη της Αθήνας όπου ανακάλυψα την ρήξη των δυο ανδρών στα «Έγγραφα μεταξύ Ελληνικής και Γαλλικής Εταιρείας» (σελίδες 136). Εκεί υπάρχει η μήνυση Ιωάννου Β. Σερπιέρι «κάτοικου Μασσαλίας και διαμένοντας ενταύθα παριστώντας την Εταιρεία «Ιλαρίωνος Ρου και Σια» (Γαλλική Εταιρεία) κατά Λουκά Παπαθανασίου και άλλων δέκα κατοίκων του δήμου». Ημερομηνία 20 Ιουνίου 1864. Ο Σερπιέρι τους κατηγορεί ότι την 15 Ιουνίου 1864 μετέβησαν στη θέση Εργαστηριάκια όπου ειργάζοντο άνθρωποι της Εταιρείας του και δι’ απειλών και βιαιοπραγιών υποχρέωσαν τούτους να παύσωσι την εργασία των και κατέστρεψαν όλους τους πόλους και τα σήματα της Εταιρείας.

Επίσης υπάρχει και η αθώωση 12 Σεπτεμβρίου 1864 του Συμβουλίου την Εν Αθήναις Πλημμελειοδικών του Λουκά Παπαθανασίου και άλλων 10 κατοίκων της Κερατέας.

- Τέλος αξίζει να αναφέρω σύντομα ότι στη δίκη που έγινε το 1866 μεταξύ Ελληνικής και Γαλλικής Εταιρείας φαίνεται σαφώς ότι συνεχίζονται τα επεισόδια. Μάλιστα επιστρατεύονται και ένοπλοι υπό τον ατρόμητο καπετάνιο Μήτζα κατά των Κερατιωτών. Τα αντίπαλα στρατόπεδα είναι δυο η Ελληνική Εταιρεία, Πετρόπουλος – Ανδρικόπουλος – Ρόδιος όπου δυο χρόνια μετά το 1866 υποστηρίζουν ο αδερφός του δημάρχου Μήτρος Παπαθανασίου και οι δέκα δημότες που υποστήριζαν τον αδερφό του Λουκά και τον Δ. Καλλιφρονά το 1864 κι από την άλλη η Γαλλική Εταιρεία «Ιλαρίων Ρου και Σια» του Σερπιέρι με υποστηριχτή τον μετέπειτα δήμαρχο Π. Δροσόπουλο κι άλλους 13 Κερατιώτες που αναφέρονται. Η Κερατέα έχει διαιρεθεί στα δυο λοιπόν και κάπου στα πρακτικά της δίκης, διαβάζουμε ότι τον Σεπτέμβρη του 1864 αναφέρεται ως Δήμαρχος ο μάρτυς Αθανάσιος Λάμπρου που σημαίνει ότι η ενέδρα που ανέφερε ο μπάρμπα Γ. Ρώμας και επιβεβαίωσαν τα δισέγγονα του Λουκά Π. Αθανασίου (Κ Μπία, Σπ Παναγιώτου) έγινε Ιούλιο – Αύγουστο – Σεπτέμβριο 1864.

Στο τέλος της έρευνας μου είχα αναφερθεί και στο βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη «ο Χαρταετός» (Εστία 2002) που ασχολείται με τα «Λαυρεωτικά». Στο πρόλογο η συγγραφέας γράφοντας για την μεγαλύτερη επένδυση του 19ου αιώνα στην Ελλάδα στο Λαύρειο, αναρωτιέται γιατί να υπάρχει αυτή η εχθρική διάθεση και δαιμονοποίηση του Σερπιερι ως σήμερα.

Είχα γράψει τότε δυο λόγια για αυτό. «Υπάρχει δαιμονοποίηση χωρίς λόγο; Μπορεί κάποιος όσο και μεγάλη επένδυση να κάνει δίνοντας εργασία στον κόσμο να ξεπερνάει κάθε ηθικό φραγμό; Είναι τα εύλογα ερωτήματα που απευθύνονται από εμάς, από την ιδιαίτερη πατρίδα του Λ. Παπαθανασίου την Κερατέα».

Η κ. Αθηνά Κακούρη* όταν διάβασε την μελέτη μου αυτή μου απάντησε. Την επιστολή της αυτή δημοσιεύω χωρίς σχόλια γιατί βοηθάει στο διάλογο και την έρευνά που εξελίσσεται και θα ολοκληρωθεί ελπίζω με την έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο «ΕΝΕΔΡΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ».

Αθήνα 4 Νοεμβρίου 2009

«…Διάβασα με προσοχή το άρθρο του κύριου Ιατρού, που είχατε την καλοσύνη να μου δώσετε. Είναι προσεκτικά γραμμένο και παρουσιάζει μια σχετικά άγνωστη φάση αυτής της ιστορίας. Έχει λοιπόν μεγάλο ενδιαφέρον.

Το βασικό κακό σ’ αυτήν την υπόθεση, είναι ότι δεν είχαμε τότε κτηματολόγιο. Και το κακό αυτό συνεχίζεται. Καταφέραμε ακόμη και χρηματοδοτούμενοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να μην φτιάξουμε κτηματολόγιο. Οι ατελεύτητες δικαστικές διαμάχες για την κυριότητα της γης είναι πράγματα αδιανόητα – και ακατανόητα – σε άλλες χώρες. Σε μας μερικοί έξυπνοι πλουτίζουν καταπατώντας. Αλλά το κράτος ζημιώνει και το κύρος της χώρας στραπατσάρεται. Αυτό είναι ένα δεδομένο πολύ θλιβερό και έπαιξε μεγάλο ρόλο στην υπόθεση του Λαυρείου.

Τώρα το όλο ζήτημα που κατέληξε να ονομάζεται «τα Λαυρεωτικά» δεν είναι μόνον πολύ περίπλοκο αλλά έχει και πολλές όψεις. Το της ιδιοκτησίας της γης είναι ένα. Το της ασφάλειας είναι άλλο. Το της βλαβερής πολιτικής διαμάχης, άλλο. Η αξία του μολύβδου, άλλη, καθώς και αποτίμηση των εκβολάδων και των σκωριών. (Προτιμώ να της λέω σκωρίες και όχι σκουριές, γιατί το ένα αναφέρεται σαφώς σε μετάλλευμα ενώ το άλλο μπορεί να είναι ακόμη κι η σκουριά στα κάγκελα του σπιτιού σας.) Το εργατικό, όπως οξύνθηκε μάλιστα αργότερα, είναι κι αυτό άλλο.

Εμένα, στον Χαρταετό, με ενδιέφερε αφ’ενός η άγονη – και επιβλαβής για τα συμφέροντα της χώρας – πολιτική διαμάχη και αφ’ετέρου τα αποτελέσματα της απληστίας, που δημιούργησαν την τρέλα των μετοχών.

Προσπάθησα να ελέγξω τα στοιχεία μου όσο πιο ευσυνείδητα μπορούσα, στα σημεία όπου επικεντρώνομαι. Προσπάθησα να εξακριβώσω ποια ήταν ακριβώς η αξία του ορυκτού πλούτου του Λαυρίου και αν υπήρχαν υπερβολικές εκτιμήσεις. Και προσπάθησα να μη ξεχνώ ποια ήταν παγκοσμίως τα συστήματα της βιομηχανίας τότε, καθώς επίσης και η ζωή στο ελληνικό χωριό. Νομίζω πως, με την εκ των υστέρων ψυχραιμία, πρέπει να τα ζυγιάζουμε καλά όλα.

Εντούτοις, κάποιος άλλος, με διαφορετικό στόχο, θα μπορούσε να γράψει ένα άλλο – και πιο συναρπαστικό μάλιστα, μια και θα μπλέκονται ληστές – μυθιστόρημα για τον φόνο του Δημάρχου και τους ενόχους εάν, φυσικά, μπορεί να εξακριβώσει τα στοιχεία που θα μεταχειριστεί, να αποδείξει τις πηγές του αξιόπιστες και να αχθεί στην καταδίκη – πέραν πάσης αμφιβολίας – του υπόπτου.

Στο ερώτημα του κυρίου Ιατρού «υπάρχει δαιμονοποίηση χωρίς λόγο;» απαντώ ν α ί, βεβαίως και υπάρχει! Ας θυμηθεί (μεταξύ χιλιάδων άλλων) την υπόθεση Ντρέυφους – ακόμη και η δίκη του Χριστού τι άλλο ήταν;

Επί πλέον, ακριβώς η πιθανότης ακόμη και μια νομότυπη δίκη να καταλήξει σε εσφαλμένο συμπέρασμα, οδήγησε και στην κατάργηση της θανατικής ποινής. Εξακολουθώ να νομίζω πως καλύτερα είναι να τριγυρίζει ελεύθερος ένας φονιάς, παρά να κρεμαστεί ένας αθώος.»

Φιλικότατα Αθηνά Κακούρη

Παρουσίασα τα πιο κύρια στοιχεία στην υπόθεση αυτή.Υπάρχουν και πολλά άλλα ενώ η έρευνα συνεχίζεται. Παρακαλώ όσους ασχολούνται και έχουν κάτι έστω το παραμικρό να με ενημερώσουν.

Γιώργος Π. Ιατρού



Ο μπάρμπα Γιώργης Ρώμας (1884-1987) αφηγητής της ιστορίας μας

*Η Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας, κυρίως ιστορικών μυθιστορημάτων

Πηγή :
http://www.forkeratea.com/2014/09/150.html

Υ.Γ. Από Πετρούλα Σίνη : Πολύ χαίρομαι που οι συζητήσεις μας ως ομάδα στα μαθήματα δημιουργικής γραφής άρχισαν να πραγματώνονται και μια έρευνα του συμμαθητή μου Γιώργου Π. Ιατρού θα εκδοθεί σε βιβλίο με τίτλο «ΕΝΕΔΡΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ». Το 2002 στην Ι’ Επιστημονική Συνάντηση ΝΑ Αττικής στα Καλύβια αφού τελείωσε την παρουσίαση του με τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία στην ανακοίνωσή του με τίτλο «1862 – 1866. Η αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας στον Σερπιέρι. Ο ρόλος του Δημάρχου Λουκά Π. Αθανασίου», έτυχε να κάθομαι δίπλα του όπου μου είπε ότι διάβαζε κι ανέτρεχε ακόμα και σε παλιά συμβόλαια από το Υποθηκοφυλακείο! Και καθώς διαβάσατε και προηγούμενα και σε πολλές βιβλιοθήκες και αρχεία ... τέτοια είναι η έρευνα και βαθιά μελέτη χρόνων στο θέμα που παρουσιάζει και κάνει έκκληση για βοήθεια και των κατοίκων της Κερατέας για περισσότερα στοιχεία που τυχόν γνωρίζουν . Οι επόμενες συναντήσεις μας σίγουρα θα είναι ακόμα πιο επικοδομητικές με τη βοήθεια πρωτίστως του δασκάλου μας Βαγγέλη Ραπτόπουλου



Το βιογραφικό του καθηγητή μαθηματικών και συγγραφέα Γιώργου Π. Ιατρού από τη βάση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου :

Ιατρού, Γιώργος Π.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

(2010) Η νήσος του Πατρόκλου του Δήμου Κερατέας, Δήμος Κερατέας

(2006) Το κινηματογραφικό πλατώ της Λαυρεωτικής, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ανατολικής Αττικής

(2003) Σούνιο. Λαύριο. Κερατέα, Toubi's
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

(2010) Το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Πρίφτη από την Κερατέα Αττικής, ΑΩ Εκδόσεις


Λοιποί τίτλοι

(2014) Ciampi, Paolo, Η καραβάνα στον βυθό της θάλασσας, Χρυσή Τομή [επιμέλεια]

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΑΝ ΔΙΨΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ



ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΣΑΝ ΔΙΨΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Σαν διψάσεις για Αγάπη, στύψε το Αγιοπότηρο του φεγγαριού και μέθα με την Θεία Κοινωνίας της, ως την ύστατη γουλιά!

Ο αντίποδας όμως, δεν μου είχε περάσει ποτέ από τον νου. Ίσως γιατί όλοι λίγο πολύ, έχουμε γαλουχηθεί με το εγωϊστικό αίσθημα της κατοχής.
Είχε έρθει στο γραφείο μου, γιατί είχε λέει, κάτι να μου πει.
Όμορφη και πρωτοπόρα με κείνην την αναλλοίωτη αυτοπεποίθηση, όπως τότε, που γράφαμε ραβασάκια και σκονάκια στην φοιτητική αυλή!
-Άσε με βρε φιλενάδα, της είπα κάποια στιγμή κι εγώ. Νοσταλγίας κέρασμα, ήρθες να με τρατάρεις πρωϊ πρωϊ;

Το παρελθόν το κατοικούν, εκείνοι που δεν έχουν μέλλον.

-Έλα, πες μου, τι κάνει ο δικός σου;
-Ο δικός μου; Τι θα πει ‘’δικός μου’’ είπε, ρίχνοντάς μου ειρωνική ματιά. Τι είναι μωρέ ο άνθρωπος, αντικείμενο για να σηκώνει κατοχή; Αλλά μια και με ρωτάς, φαντάζομαι καλά, αφού χθες βράδυ τον συνέλαβα να ‘’συνδιαλέγεται’’ με άλλη.
-Τι; Δεν είναι δυνατόν ούρλιαξα, αυτός δεν είχε μάτια παρά μοναχά για σένα.
-Και συνεχίζει να τα έχει, μου είπε με επιτηδευμένη ανωτερότητα, αφού λίγο αργότερα με διαβεβαίωσε, ότι το ‘’είναι’’ του, είναι σφραγισμένο με τη δική μου ζωή!
Τι δηλαδή, επειδή μια νύχτα διέθεσε το κορμί του αλλού, το κορμί που του ανήκει, εγώ πρέπει να σβήσω μια σχέση τόσο αληθινή; Μα τότε, δεν θα ήταν έρωτας, θα ήταν δεσμώτης κατοχής. Όταν μετατρέπεις το ταίρι σου σε προσωπικό πιόνι, τότε το μισείς, το καταστρέφεις, το δολοφονείς.

Τα είχα χαμένα. ‘’Αυτή τώρα’’, έλεγα και ξανάλεγα από μέσα μου, ή με δουλεύει, ή ήρθε για κόντρα ρελάνς, γιατί ήξερε ότι εγώ στη θέση της…
Πρώτα θα τον έπνιγα, στην συνέχεια θα τον μαστίγωνα και στο τέλος θα τον χώριζα, έτσι… για να΄χει να θυμάται.
-Μα γιατί απορείς, ξανάπε συμβουλευτικά. Δεν βλέπεις γύρω σου ζευγάρια; Είναι τα περισσότερα τόσα μαραμένα απ΄τη σύγκρουση της ιδιοκτησίας, που στο τέλος καταντάνε δυο άνθρωποι άβουλοι, δυο άνθρωποι νεκροί.

Είχα απομείνει εκεί, ασάλευτη να την κοιτάω, ενώ δυο θυμωμένες γόπες συνωστίζονταν στα δάχτυλά μου τώρα.
-Απ΄ό,τι κατάλαβα δηλαδή εσείς, ‘’αλλού τρώτε κι αλλού πίνετε’’ και στο κρεββάτι σας αμάσητο το καταπίνετε… ντεμέκ, ότι αγαπιόσαστε ακόμα;
- Ε, όχι δα, δεν είναι το ίδιο, είπε με ύφος βολεμένης κακομοίρας. Δεν είδες πόσες φορές με πήρε για να ελέγξει αν είμαι εδώ;
Βιδωμένος κι αυτός στην φαλλοκρατούμενη αρχή. Να κινεί τα δικά μου νήματα, για να στηρίζει πάνω τους την εξουσία της υπεροχής.

-Και όλα αυτά, τα δέχεσαι εσύ; Μήπως να σου θυμίσω μια σκηνή;
Είχες πεταχτεί όρθια και με κείνο το εκρηκτικό σου ταμπεραμέντο φώναξες:
-Κύριε καθηγητά, πόσο μισογύνης πρέπει να είναι ο συγγραφέας Σασά Γκιτρύ για να δηλώνει….
’’O λόγος που κάνει μια γυναίκα να μένει με έναν άπιστο άντρα, είναι ο φόβος, ότι εκείνος γρήγορα θα παρηγορηθεί,’’
ενώ εκείνη, είχα ρωτήσει εγώ σαρκαστικά, θα ψάχνει τον έρωτα στου καφέ την παρηγόρια?
Στην Αγάπη, δεν χωράει μοιρασιά!

Γύρισα και την κοίταξα. Την είδα να λακίζει με ταπεινωμένα τα φτερά, αφήνοντας τη σκέψη μου να φτερουγίζει σε καινούργιο προβληματισμό.

Πώς να συγχωρήσει ο άντρας, της συντρόφου του την απιστία; Έτσι και χάσει την ατομική του ιδιοκτησία, θα μείνει ο φουκαράς λειψός. Και τι θα γίνει όταν το συρματόπλεγμα στο τέλος, στραγγαλίσει και τους δυο;
Μήπως πράγματι, ελεύθερη πρέπει να αφήνεις την αγάπη από της ιδιοκτησίας το λαιμό;
Ελεύθερη όμως…για ποιον; Μόνο για τον άντρα και δεσμευτική πάλι για το θηλυκό; Αυτή η υποτελής δήλωση….
’’αντρας είναι, πάλι σε μένα θα ξαναγυρίσει’’ μήπως κρύβει ανασφάλεια, ότι, ενώ εκείνος θα αλωνίζει, εσύ θα συνουσιάζεσαι με της μοναξιάς σου τον καημό;

Mη με ρωτάς, δεν ξέρω. Δεν με τιμάει να το ξέρω. Αυτό όμως που στ΄αλήθεια ξέρω, είναι ότι αυτή η κατάρα της διπλοπρόσωπης ηθικής, θα έπρεπε εδώ κι αιώνες απ΄την Αξιοπρέπεια της γυναίκας να είχε εξοριστεί!

Ξέρω τι θα πεις.
Και η γυναίκα τώρα, ουυυυυ, έχει βγάλει την απιστία στο κλαρί.
‘’Το πουλάκι τσίου’’ ασχέτως αν εκείνοι την κουτσουλιά την μυρίζουν τελευταίοι, όχι μόνο γιατί ακράδαντα πιστεύουν, ότι δεν υπάρχει από δαύτους πιο μεγάλος εραστής, αλλά γιατί αυτή μέσα από την ευφυϊα της, ξέρει να κρυφτεί.


Και το σπίτι αφάγωτο Και ο εραστής χορτάτος…

Έρμη ΑΓΑΠΗ! Γιατί θρηνείς με σπαραγμό;
Ίσως να κοίταξες λάθος ουρανό.
Ίσως να λάθεψες προσμένοντας,
Του Σπάνιου Αστεριού το Φως!!!