Το βουνό με το λοξό φως του φεγγαριού
μοιάζει μαχαιρωμένο θεριό
που σφαδάζει μες στη νύχτα
Κάπου ακούγεται ένας γκιώνης
Κάπου τα άλογα με τεντωμένα αυτιά
αναμένουν την ταγή
Γυρίζουν τους λαιμούς τους όταν ρίχνω το φακό
Ευχαριστούν με τα μεγαλωμένα τους μάτια
καθώς τους μοιράζω το σανό
Ο γκιώνης συνεχίζει το επίμονο κάλεσμα
Η νύχτα προχωράει ακάθεκτη προς το μεσονύχτι
Όλο και πιο μουσκεμένο το μαύρο της
περονιάζει το κορμί
Δεν είναι γι αυτό που ανατριχιάζω
Πίσω μακριά ουρλιάζουν θρύλοι
Καλπάζει ο Κωσταντής φέρνοντας αρετή απ τα ξένα
Σχίζει το ανατρίχιασμα κάμπους βουνά σκίζει τη νύχτα
σκίζει την πλάκα που ανατριχιά πως να τον εσκεπάσει.
Με αυτό το υλικό είμαστε χτισμένοι άλογα στο ριζό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου