Αστράχνες
(Δείξε μου τον άνθρωπό σου να σου δείξω το θεό μου)
Να γράψω εδώ κίτρινο αλάτι
Να γράψω εδώ κόκκινη στάχτη
Να προσθέσω κυανό των θόλων
Κι ότι απέμεινε από δάση σε ξύλο
Κι ότι ζητά η αντίληψη να βρει ,ότι το ανικανοποίητο,
Την αναγκαία εύρεση, το σπάνιο πέτρωμα
Και το όνειρο της πέτρας που μεταμορφώνεται
Γίνεται στήλη -στη θέση μας- γίνεται άγαλμα
Και σηκώνει το βάρος των ναών
Την ιερότητα των βωμών, των πηγαδιών τη διάρκεια,
Tέλος το ιερό σήμα: αρχή μεταφυσική
Αετός με κεραυνούς στα νύχια, ούτε μια βέργα,
Ούτε μια ραφή κίονα ιωνικού δωρικού κορινθιακού,
Όλα σε τέμπο ηπειρώτικο Η πόλη χωνεύει
Και στου Ζαλόγγου το χορό το ξέρω μας πέφτει ξερό.
Να γράψω εδώ κόκκινο αλάτι
Να γράψω εδώ κίτρινη στάχτη.
Από μια ανύστακτη ανάγκη να προχωρήσουμε μέσα στην τέφρα.
Φαράγγια της μνήμης. Περί ορθοστασίας πρόκειται
Που αποδεικνύεται βαδίζοντας, περπατώντας την κορυφογραμμή
Κοιτάζοντας και από τις δυο της μεριές
Να γράψω εδώ κίτρινη σκόνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου