Λογοτεχνικά αναλόγια: Παρουσίαση του μυθιστορήματος Ουρανός Κάτω του Διονύση Μαρίνου (εκδ. Πάπυρος)

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Παρουσίαση του μυθιστορήματος Ουρανός Κάτω του Διονύση Μαρίνου (εκδ. Πάπυρος)

Την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου στις 7.30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο "επί λέξει" (Ακαδημίας 32 και Λυκαβηττού) είστε καλεσμένοι για την πρώτη παρουσίαση του μυθιστορήματος Ουρανός Κάτω (εκδ. Πάπυρος) του Διονύση Μαρίνου .

Θα μιλήσουν

Δημήτρης Σωτάκης - συγγραφέας
Τζούλια Γκανάσου - συγγραφέας

Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Εμμανουέλα Αλεξίου.

Είσοδος ελεύθερη, ένδυμα περιπάτου, διάθεση ανοιχτή...

Επί Λέξει Βιβλιοπωλείο
Ακαδημίας 32 και Λυκαβηττού, 106 72 Athens, Greece

Ουρανός κάτω
Διονύσης Μαρίνος
Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός,
2014, 344 σελ.
ISBN 978-960-486-094-4,
Νεοελληνική πεζογραφία -
Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]

Ο Ιωσήφ Σαρογιάν είναι το σοφό παιδί του χρηματιστηρίου. Έχει τα πάντα: χρήμα, δόξα, επιρροή, μια οικογένεια να τον περιμένει, ένα σπίτι σε ακριβό προάστιο. Μια τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία της εταιρείας όπου δουλεύει, του αλλάζει όλη τη ζωή. Ένοχα μυστικά και ανομολόγητες αλήθειες από το παρελθόν έρχονται να τον σκιάσουν· ανακαλύπτει την πόλη του, που είναι βουτηγμένη στην οικονομική κρίση, και μέσα από αυτήν ανακαλύπτει τον κρυμμένο εαυτό του.
Και τότε ξεσπάει...
Και τότε ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος. Ποιος ήταν και πώς έγινε. Ποιοι ήμασταν και πώς γίναμε.

Ένα μυθιστόρημα για την "άλλη" κρίση, που δεν χρειάζεται οικονομικούς όρους για να προκαλέσει ρήγματα και σεισμούς· την κρίση της συνείδησης.

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Κατερίνα Μαλακατέ, Ουρανός κάτω, "Διαβάζοντας", 12.11.2014

"Το καινούργιο βιβλίο του Διονύση Μαρίνου «Ουρανός κάτω» είναι και δεν είναι για την κρίση. Αφορά βεβαίως έναν άνθρωπο που ξαφνικά συνειδητοποιεί την θέση του μέσα στο σύστημα και θέλει να αλλάξει ή να βρει αυτό που είναι. Μιλά για χρήμα και εξουσία και την πόλη όπως είναι. Όμως αμιγώς στην «λογοτεχνία της κρίσης» δεν ανήκει.

Τούτο το βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα του Μαρίνου, τόσο ως προς τον χειρισμό της γλώσσας όσο και του θέματος. Η γλώσσα του γίνεται λυρική, οι περιγραφές κάποιες ώρες ολισθαίνουν προς την ποίηση. Κι ο κεντρικός του χαρακτήρας, ο Ιωσήφ Σαρογιάν, μοιάζει λες βγαλμένος από αρχαία τραγωδία.

Ο Ιωσήφ είναι στέλεχος του «Οφθαλμού» μιας από αυτές τις εταιρίες που πατά επί πτωμάτων. Είναι παντρεμένος με μια γυναίκα που αγαπάει, έχει δυο παιδιά που τα βλέπει ελάχιστα. Ενώ ξεκίνησε από τα χαμηλά, αγόρασε σπίτι με κήπους και πισίνες στα Βόρεια προάστια, κι αφήνει στην γυναίκα του την χρυσή του κάρτα για να αγοράσει πράγματα και να εξιλεωθεί που γύρισε πάλι μετά τα μεσάνυχτα στο σπίτι.

Όλα αλλάζουν όταν σε ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην εταιρία, γλιτώνει σαν από θαύμα. Μέσα στους καπνούς, τον πανικό, τα αίματα, χάνει την λαλιά του, δεν μπορεί να πει στην γυναίκα του πως είναι καλά, δεν γυρίζει σπίτι, περιπλανιέται στην πόλη, καταλήγει σε ένα μπορντέλο, θυμάται όλα εκείνα που δεν ήθελε να θυμηθεί. Κατανοεί την εμμονή του με τα παράθυρα.

Κρυμμένα μυστικά, της δουλειάς, της μητέρας και του πατέρα του, της τωρινής του οικογένειας αναδύονται, κι ο Σαρογιάν είναι ανίκανος να τα διαχειριστεί, ψάχνει να βρει αυτό που είναι, δεν ανήκει πλέον πουθενά. Θα προσπαθήσει να απαγκιστρωθεί από τον «Οφθαλμό», αλλά αυτό δεν θα είναι και τόσο εύκολο. Ο παντοδύναμος Ησίοδος Γκρας δεν θα τον αφήσει να φύγει έτσι.

Ένα μυθιστόρημα ταυτότητας είναι αυτό, μια προσπάθεια του Μαρίνου να ακροβατήσει ανάμεσα στην ποίηση και την λογοτεχνία, να μιλήσει για θέματα δύσκολα, όπως το σύστημα και η διαφθορά του, η αστειότητα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, η εξουσία, αλλά και πιο εσωτερικά, όπως η οικογένεια, το «φαίνεσθαι», η παραίτηση σε μια ζωή εντελώς συμβατική, η αυτοκτονία.

Ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, μια ιστορία σημερινή που προσπαθεί να αποτυπώσει την εποχή μας κι όλα τα ανείπωτα μέσα μας. Από όλα όσα περιγράφονται, το πιο αυθεντικό κομμάτι είναι το πώς περιγράφεται η σχέση του ήρωα με τον πατέρα του, κάτι που συχνά είναι ένα θέμα που δεν τολμούν να θίξουν οι άντρες συγγραφείς." Κατερίνα Μαλακατέ

"Ουρανός κάτω", Διονύσης Μαρίνος, εκδ. Πάπυρος, 2014, σελ.334
Aκούστε την εκπομπή της Κατερίνας Μαλακατέ Διαβάζοντας (κάθε Κυριακή 2-4 στον www.amagiradio.com) στις 9 Νοεμβρίου 2014 με καλεσμένο τον συγγραφέα Διονύση Μαρίνο.:
Διαβάζοντας@amagi 09 Νοε 2014 by Katerina Malakate on Mixcloud

Ουρανός Κάτω, εκδ. Πάπυρος, απόσπασμα...

[Τρεις μέρες τώρα αλλάζω θέση στα έπιπλα. Στα αδέσποτα έπιπλα του σπιτιού μας. Ξεχνάω τη βρύση του μπάνιου ανοιχτή, τα παιδιά μου φωνάζουν ότι πλημμύρισε το σπίτι. Το ξέρω, τους απαντάω, αυτό το σπίτι πλημμύρισε από απουσία. Τη δική σου. Στην πραγματικότητα τους λέω «το έκανα για σας, για να παίξουμε». Βυθίζουν τα παιχνίδια τους, εγώ τα χέρια μου, κάποια ανεβαίνουν στην επιφάνεια αφήνοντας μπουρμπουλήθρες. Τα δάχτυλά μου μένουν στον πυθμένα, δεν μπορώ να τα τραβήξω. Τα παιδιά γελάνε, τους αρέσει το παιχνίδι, λένε πως είμαι το τέρας της λίμνης. Έχουν δίκιο: τα δάχτυλά μου βγάζουν δόντια. Θα πάψω να τα βάζω στις τσέπες, δεν θα ξαναχαϊδευτώ. Τα φοβάμαι αυτά τα δάχτυλα. Ζω στο ενδιάμεσο ενός επινοημένου χρόνου. Εκεί μέσα τίποτα δεν συμβαίνει, οι άνθρωποι δεν προχωρούν, τα αυτοκίνητα δεν υπάρχουν, οι δρόμοι έχουν γίνει σταροχώραφα, έρχεσαι και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, κυλιόμαστε στο χώμα και γελάμε σαν μικρά παιδιά. Αυτός είναι ο δικός μου χρόνος. Κάποιες φορές τα παιδιά με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Άλλες φορές είναι το κουδούνι της εξώπορτας. Ήρθες; Όχι, ευχαριστώ, δεν ενδιαφέρομαι, αφήστε τα φυλλάδια στην είσοδο, όχι, δεν θέλω να σας ανοίξω, ευχαριστώ πολύ. Ο χρόνος επιστρέφει στη σπηλιά του.
Στήνει το αυτί της στην τηλεόραση για να ακούσει να μιλούν για’ κείνον, να προφέρουν το όνομά του ξένα χείλη. Προβάλλουν την εικόνα του σε μια ταπετσαρία γεμάτη από άλλα πρόσωπα του «Οφθαλμού». Δείχνουν κι εκείνους που έβαλαν τις βόμβες. Τα πρόσωπά τους είναι παραμορφωμένα. Και το δικό του ίδιο. Δεν μπορεί να διακρίνει τις γωνίες στα βλέμματα. Μπερδεύεται με το ανφάς και το προφίλ. Τρέμει στην ιδέα ότι ήταν εκεί την ώρα που… την ώρα που έγινε αυτό, μα, πάλι έχει κάθε δικαίωμα να ξέρει. Πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο σαν να μη συμβαίνει τίποτα κι ύστερα γυρνάει τους δρόμους που περπατούσαν μαζί. Σπάνια, όταν ο Ιωσήφ δεν ήταν στον «Οφθαλμό». Δηλαδή πολύ σπάνια. Για πρώτη φορά προσέχει πόσο άυλη είναι η πόλη όπου ζει. Σχεδόν αποστασιοποιημένη από τα δράματα που παίζονται γύρω της. Μια φορά κατέβηκε και στο λιμάνι. Κάθισε και κοίταζε τα καράβια που έφευγαν και τα καράβια που έρχονταν. Κάποια στιγμή της είχε μιλήσει ανοιχτά για τα παιδικά του χρόνια, για την Μπρι, για το λιμάνι. Γι’ αυτό ήρθε άραγε εδώ; Και τώρα πού είναι; Στέκεται σαν κλέφτης και κρυφακούει συζητήσεις σε καφετέριες και σε μπαρ, μπαίνει σε εστιατόρια και ζητάει μια πορτοκαλάδα, μόνο και μόνο να έχει κόσμο τριγύρω της, να ακούει τον τόνο των ομιλιών τους, να νιώθει την οσμή του οξυγόνου τους στο πρόσωπο. Κανείς δεν φαίνεται να ξέρει πού είσαι. Οι φωνές τους αντηχούν στο μυαλό της για μέρες.
Τα φτερά του ανεμιστήρα στο σαλόνι, καθώς θροΐζουν, ανακατεύουν τις αφημένες μυρωδιές σου. Είναι κι αυτές μια κάποια παρουσία, αλλά δεν φτάνει. Στην πραγματικότητα, αντί να είναι υποκατάστατο του ειδώλου, επιτείνουν την απουσία του. Γεμίζω τις χούφτες μου με τον αφρό ξυρίσματος που χρησιμοποιείς, βάζω την κολόνια σου, τις νύχτες κυκλοφορώ στο σπίτι φορώντας το γαλάζιο πουκάμισο που σου αρέσει να φοράς στις συσκέψεις• κοιμάμαι μ’ αυτό. Ξάφνου, τα νυχτικά μου με στενεύουν. Είμαι σίγουρη πως, αν αποφασίσω να φορέσω και τα παπούτσια σου, θα σε βρω πιο γρήγορα. Μπορεί να έχουν κρατήσει από μνήμης τα βήματα που έκανες και να με φέρουν μια ώρα αρχύτερα κοντά σου. Θα το κάνω, θα δεις].